Share

บทที่ 2

Author: แสงทองส่องขุนเขา
หลังจากความคิดอยากจะไปตายผุดขึ้นมาในหัว ฝีเท้าของผมก็เริ่มเบาลงอย่างประหลาด

ผมถึงกับเริ่มคิดว่าจะตายด้วยวิธีไหนถึงจะไม่เป็นภาระคนอื่น และต้องใช้วิธีไหนถึงจะตายได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้

แต่แผนการยังไม่ทันสำเร็จก็พังกลางคัน ผมถูกตำรวจสายตรวจหิ้วคอกลับมาส่งที่บ้าน

แม่เป็นคนมาเปิดประตู

เมื่อประตูเปิดปิดลง ผมก็ก้มหน้าไม่กล้าสบตาแม่ ได้ยินแค่เสียงที่เย็นชาของเธอ

"ทำไมแกไม่ตายอยู่ข้างนอกไปซะเลย"

ผมเคยชินอยากจะเถียงกลับ แต่คำพูดที่จ่ออยู่ที่ริมฝีปากกลับถูกผมฝืนกลืนลงคอไป

แต่สันดานมนุษย์นั้นต่ำตม ตอนมองแผ่นหลังของแม่ ผมก็อ้ำอึ้งก่อนจะถามออกไป

"ถ้า ผมหมายถึงถ้าผม…

ตายไปจริง ๆ แม่จะเป็นยังไงเหรอ?"

แม่จะรู้สึกเสียใจสักนิดบางไหม

"เชอะ เก่งนักก็รีบตายไปซะ ฉันคงดีใจแทบตายนั่นแหละ"

แม่ไม่ได้หันกลับมามองด้วยซ้ำ เดินเข้าห้องของน้องชายกับน้องสาวผมแล้วปิดประตูลง

ผมยืนอยู่กลางห้องรับแขก หลังจากผ่านไปนานก็เช็ดหน้าอย่างสะบักสะบอมแล้วหัวเราะออกมา

ผมบอกแล้ว

ของขวัญวันเกิดที่ผมมอบให้ แม่ต้องชอบแน่นอน

เสี่ยวชง เพื่อนที่เก็บขยะด้วยกันกับผม เป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมาด้วยการกินข้าวบ้านนู้นทีบ้านนี้ที

เขาเป็นคนฉลาดหัวไว มักจะหาลู่ทางทำเงินจากเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ บนถนนได้เสมอ

ดังนั้น หลังเลิกเรียนผมเลยเลี้ยงไอศกรีมแท่งเขา

ผมนั่งยอง ๆ อยู่ข้างถนน กดเสียงต่ำถามเขาว่าจะทำยังไงถึงจะทำให้คนคนหนึ่งตายได้โดยไม่ทิ้งร่องรอย

เสี่ยวชงมองผมด้วยสายตาแปลก ๆ แวบหนึ่ง แล้วยัดไอศกรีมแท่งที่กินไปครึ่งหนึ่งใส่มือผม

"นายถอยไปไกล ๆ ฉันเลย เรื่องผิดกฎหมายฉันไม่ทำหรอกนะ"

ผมถือไอศกรีมสองแท่งไว้อย่างประหลาดใจ "พูดอะไรของนาย"

"เอาน่า นายแค่บอกมาว่าทำยังไงให้เกิดอุบัติเหตุตายได้

เอ่อ…ทางที่ดีเอาแบบที่ไม่ค่อยทรมานนะ คนคนนั้นเขาอาจจะกลัวเจ็บ"

เสี่ยวชงสูดหายใจลึกอย่างตระหนก ลุกพรวดขึ้นทำท่าจะวิ่งหนี

ผมไม่สนใจไอศกรีมในมือ คว้าตัวเขาไว้เหมือนมัดหมูเตรียมเชือด ไม่ยอมให้เขาหนีไป

"ฉันไม่สน! นายกินของฉันไปแล้ว นายก็ถือเป็นคนของฉัน!

แกต้องช่วยฉันคิดหาทางสิ!"

เสี่ยวชงดิ้นไม่หลุด เลยทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นเสียเลย แล้วถามผมด้วยสีหน้าลำบากใจ

"เดี๋ยวนะเพื่อน ไอ้เพื่อนรักของฉัน นายก็มีพ่อมีแม่ครบ แล้วจะหาเรื่องสั้นคิดสั้นไปทำไมวะ

เออ จริงอยู่ที่นายโดนตีเป็นประจำ แต่เขาก็ไม่ได้ปล่อยให้นายอดอยากปากแห้งนี่ ดูแขนนายสิ บึกบึนกว่าฉันอีก!"

ผมรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรจุกในลำคอ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก สุดท้ายก็พูดไม่ออกอีกจนได้ ไม่ได้เรื่องเลย

ผมอยากจะบอกเขาเหลือเกินว่า ก็เพราะพวกเขาจะดีก็ดีไม่สุด จะเลวก็เลวไม่สุดนี่ไง

ผมถึงได้อึดอัดและเจ็บปวดขนาดนี้

โดยเฉพาะหลังจากรู้ชาติกำเนิดตัวเองแล้ว แม้แต่ความแค้นที่แฝงไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจพวกนั้นนั้น ก็ยังไม่มีเหตุผลที่ฟังขึ้นเลยสักข้อ

ผมมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว

แต่คำพูดนี้ ถ้าพูดออกไปก็มีแต่จะสร้างปัญหาให้แม่ ผมเลยเค้นเสียงหยาบ ๆ ตอบเสี่ยวชงไป

"ไม่ต้องมายุ่ง! นายแค่บอกมาว่าจะช่วยไหม!"

"พี่ชาย! นายคิดจะฆ่าแม่ตัวเองเลยนะ! แล้วฉันจะช่วยได้ยังไง?!" เสี่ยวชงบ่นด้วยเสียงโอดครวญ

ผมชะงักไป ก้มมองเสี่ยวชงที่นั่งอยู่บนพื้นด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ

ผมไปพูดตอนไหนว่าผมจะฆ่าแม่ตัวเอง

แต่ยังไม่ทันรอให้ผมเถียงกลับ เสียงร้องไห้โฮที่แหลมสูงคุ้นเคยก็ดังมาจากจุดที่อยู่ไม่ไกล

"ฮือ! ไอ้สารเลวมันจะฆ่าแม่!"

สมองผมตื้อไปชั่วขณะ ค่อย ๆ หันหน้าไปมองต้นเสียง

เป็นน้องชายโง่ ๆ ของผมเอง

เขาร้องไห้ไปตะโกนไป วิ่งวนจนรองเท้าหลุดไปข้างหนึ่งก็ยังไม่สนใจ

คืนนั้นเอง เสียงตบตีในบ้านดังอยู่ครึ่งค่อนคืน

แม่ฟาดไม้กวาดใส่ตัวผมไม่ยั้ง สายตาที่มองมาที่ผมเหมือนมองศัตรู ดวงตาแดงก่ำโหดเหี้ยม

แต่ผมเห็น ตรงหางตาของแม่มีหยดน้ำตาไหลออกมา

น้ำตาพวกนี้ผมเคยเห็นมาแล้วสองสามครั้ง แต่เมื่อก่อนผมรู้สึกว่าเธอแกล้งทำเป็นสงสารมีเมตตา จึงเชิดหน้าเอาหัวดันท้องเธออย่างไม่ยอมแพ้ พร้อมขู่ว่ารอให้ผมโตก่อน ผมจะตีเธอให้ตาย

แต่ในตอนนี้ ผมเพียงแต่ขดตัวนอนนิ่งอยู่บนกระเบื้องที่เย็นเฉียบโดยไม่เคลื่อนไหว

ในที่สุด เธอก็หมดแรงตี

ไม้กวาดหล่นลงพื้นเสียงดัง "แกร๊ง"

แต่แม่ก็ไม่ได้หันมามองผม แค่เดินโซเซก้าวกลับเข้าห้องไป

ผ่านไปนานมาก ผมค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้โฮอย่างใจสลายที่พยายามเอามืออุดปากไว้ลอดออกมาจากห้องของแม่

เสียงร้องไห้นั้นเปรียบเสมือนมีด เฉือนกลับไปกลับมาที่หัวใจผม

ผมปวดแสบปวดร้อนบนหน้า ร่างกายที่เพิ่งลุกขึ้นมาล้มกระแทกพื้นอีกครั้ง

ผมยกมือข้างหนึ่งปิดตาไว้ หลังมือสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นทันที

แต่นั่นไม่ใช่น้ำตา มันคือเลือดปนกับฝุ่นดิน

เหมือนกับทั้งร่างกายของผม

ที่สกปรกโสมมเหลือเกิน

"แม่แก ตอนอายุสิบเก้า เธอก็นอนร้องไห้อยู่บนพื้นแบบนี้เหมือนกัน"

ผมเงยหน้าขึ้นทันที

ยายมายืนอยู่ตรงประตูบ้านตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ดวงตาที่ฝ้าฟางเหมือนทอดมองมาที่ตัวผม แต่ก็เหมือนกำลังมองใครบางคนในอดีต

"คืนนั้น เสื้อผ้าแม่แกขาด ตามร่างกาย…ก็มีรอยเชียวช้ำเหมือนกัน

แม่แกไม่ได้ส่งเสียงร้องไห้ เอาแต่กัดริมฝีปากแน่น จนเลือดไหลซึมออกมา"

ลมหายใจผมสะดุดทันที

"หลังจากนั้นแม่แกก็อยากจะเอาแกออก แต่ร่างกายไม่เอื้ออำนวย

พอแกเกิดมา ยายก็เอาแกไปทิ้ง แต่พอฟ้าสาง ตำรวจก็อุ้มแกมาส่งถึงหน้าบ้าน

บอกว่าเอาเด็กไปทิ้งมีความผิดฐานทอดทิ้งเด็ก ต้องติดคุก และพวกเขาก็จะมาเยี่ยมตรวจเป็นระยะ"

ชีวิตของผมมันตลกและน่าสมเพชขนาดนี้เลย

ไม่มีใครยินดีต้อนรับการมาถึงของผมสักคน แต่ผมกลับหน้าด้านมีชีวิตอยู่มาจนถึงอายุสิบสองปี

ยายช่วยทำแผลให้ผมเหมือนเมื่อก่อน

สีหน้าของเธอดูแก่ชรา พูดจาพึมพำว่า"แกอย่าไปโกรธเคืองแม่แกเลย ในใจเธอมันขมขื่น ไม่เคยปล่อยวางมันได้เลย"

ผมก้มหน้าลง แล้วฝืนยิ้ม

"ยายครับ ตอนนี้ผมไม่โกรธแม่แล้ว"

ผมไม่ได้แค้นแม่แล้ว แต่แม่ก็ยังเกลียดผมจนอยากให้ผมตายอยู่ดี

ตอนที่แม่เอาหมอนมาอุดหน้าผมไว้ แม่ไม่รู้หรอกว่าความจริงแล้วผมยังตื่นอยู่

ผมสัมผัสได้แม้กระทั่งแรงสั่นสะเทือนของหมอนที่เกิดจากมือสั่น ๆ ของเธอ

ผมไม่ได้ดิ้นรนขัดขืน แค่หลับตาแล้วนอนรออย่างเงียบสงบ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • แม่ครับ ชาติหน้าผมค่อยขอให้แม่รักผมนะ   บทที่ 8

    เจ้าหน้าที่ถึงกับตกตะลึง"คิดให้ดี ๆ นะ ต่อให้ย้อนเวลามิติกลับไปได้ มันก็สร้างขึ้นมาได้แค่โลกขนานอีกใบเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับตัวนายในตอนนี้เลยสักนิด แถมเมื่อความจริงถูกเปลี่ยนแปลง ตัวนายก็จะหายไป แต่คะแนนที่นายแลกไปจะเอาคืนมาไม่ได้แล้วนะ"ผมพยักหน้าตอบรับอย่างจริงจังดังนั้น วินาทีถัดมาตรงหน้าผมก็พร่ามัว แล้วมาโผล่อยู่ที่หน้าแปลงไร่ข้าวโพดแห่งหนึ่ง"แกถอยออกไปนะ! ช่วยด้วย! ฉันขอร้องล่ะ ฉันให้เงินแกก็ได้! ปล่อยฉันไปเถอะนะ!"ผมเดินโซเซแหวกต้นข้าวโพดที่สูงกว่าตัวผม เร่งไปยังทิศทางของเสียงนั้นเป็นไปตามคาด ใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้าผมผมแค้นจนลูกตาแทบถลนออกมา ถือท่อนกระดูกที่ตั้งใจขนมาจากปรโลก ฟาดเข้าใส่ร่างชายคนที่กำลังหันหลังให้อย่างไม่ยั้งผมไม่รู้ว่าตัวเองฟาดลงไปกี่ครั้ง รู้แค่ว่ามีมือสั่นเทาที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อเหนียวเหนอะยื่นมากุมมือผมไว้ผมหอบหายใจแรง เลือดสูบฉีดขึ้นสมอง ภาพตรงหน้ายังคงเป็นสีแดงฉานผมก้มหน้ามอง สบกับสายตาที่ยังคงหวาดผวาเป็นแม่ตอนวัยรุ่นนั่นเองเสื้อผ้าของเธอถูกดึงฉีกจนหลุดรุ่ย มองผมด้วยแววตามึนงงและซาบซึ้งหลังจากรอดพ้นความตายมาได้"พอ… พอแล้ว

  • แม่ครับ ชาติหน้าผมค่อยขอให้แม่รักผมนะ   บทที่ 7

    ไม่กี่วันต่อมา ในเช้าวันหนึ่งที่สายฝนโปรยปราย แม่เดินทางมาที่หน้าหลุมศพของผมเพียงลำพังหลุมศพเป็นเพียงเนินดินเล็ก ๆ ในชนบท เรียบง่ายจนแทบเรียกว่ามักง่ายเธอยืนอยู่ตรงนั้นนานมาก หยดน้ำฝนเปียกชุ่มเส้นผมและเสื้อผ้าของเธอ แต่เธอ กลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดสุดท้าย เธอค่อย ๆ ย่อตัวลง นั่งยอง ๆ ยื่นมือที่สั่นเทาออกไป สัมผัสป้ายวิญญาณเย็นเฉียบนั้นเบา ๆ"ขอโทษนะ ขอโทษที่เกลียดแกมากตั้งแต่อยู่ในท้อง"น้ำเสียงของแม่แผ่วเบามาก เหมือนกำลังบอกเล่าความลับที่ซ่อนไว้นานแสนนาน"เด็กดิ้นแรงอย่างกับจอมมารล้างโลก ดิ้นถีบแต่ละที ทำแม่อกสั่นขวัญแขวน… ตอนนั้นแม่คิดเลยว่า นี่ต้องเป็นเจ้ากรรมนายเวรที่เกิดมาเพื่อทรมานแม่แน่ ๆ"นิ้วมือแม่ไล่ไปตามชื่ออันคุ้นเคยบนป้ายวิญญาณ ลูบไล้มันซ้ำแล้วซ้ำเล่า"พอโตขึ้นก็ซนมาก ไม่เคยทำให้แม่เบาใจเลย ตบตีชกต่อย ก่อเรื่อง มีแผลเต็มตัวกลับมา แล้วก็ใช้สายตาแบบนั้นถลึงมองแม่...เหมือนลูกหมาป่าป่าที่เลี้ยงไม่เชื่อง"พูดถึงตรงนี้ เธอก็ร้องสะอื้นจนไหล่สั่นเบา ๆ"แต่ว่า… แต่ตอนที่แกตัวร้อนเป็นไข้ ตัวแกร้อนจี๋ นอนขดตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ อยู่ในอ้อมอกแม่…แม่ถึงเพิ่งรู้ว่า จริง ๆ แล

  • แม่ครับ ชาติหน้าผมค่อยขอให้แม่รักผมนะ   บทที่ 6

    ตอนนั้นแม่ผมกำลังป้อนข้าวให้เจ้าน้องชายโง่เง่าของผมอยู่พอดีพอประตูเปิดออก เสี่ยวชงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งพรวดเข้ามาจับเจ้าน้องชายซื่อบื้อของผมกดลงกับพื้นแล้วซัดไปยกหนึ่งหมัดของเขาทั้งโหดทั้งหนัก พูดปนเสียงร้องไห้"ทั้งหมดเป็นเพราะแก! ไอ้ตัวกาลกิณี ถ้าไม่ใช่เพราะแก เพื่อนฉันจะตายได้ยังไง!"น้องชายผมโดนซัดจนมึน ร้องไห้โฮออกมาเสียงดังชามในมือแม่หลุดตกพื้นเสียงดัง "เพล้ง" แตกเป็นชิ้น ๆแม่พยายามจะเข้าไปดึงตัวเสี่ยวชงออก แต่เสี่ยวชงสะบัดมือแม่หลุดหน้าเขาเลอะคราบน้ำตาและน้ำมูก ขณะมองมาที่แม่ ทุกคำพูดราวกับใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในตัวเค้นออกมา"คุณน้าครับ พวกเราเล่นกันมาที่อ่างเก็บน้ำตั้งแต่เด็ก วันนั้นตอนที่เขาเดินลงไปในน้ำ…เขาหันมามองผม! เขาหันมามองผมจริง ๆ นะครับคุณน้า! สายตาของเขาตอนนั้น…สายตาของเขาตอนนั้นคือ…คือ…"เหมือนมีอะไรจุกคอเสี่ยวชงไว้ เขาหอบหายใจ ก่อนจะตะโกนออกมาอย่างแตกสลาย "เขาอยากจะตายอยู่ที่นั่นตั้งแต่แรกแล้ว! ก่อนหน้านี้เขามาถามผมว่าทำยังไงถึงจะทำให้คนคนหนึ่งตายได้แบบไร้ร่องรอย ผมคิดว่าเขาเกลียดคุณน้า แต่ความจริงแล้วเขาเกลียดตัวเองต่างหาก เขาไม่อยากมีชี

  • แม่ครับ ชาติหน้าผมค่อยขอให้แม่รักผมนะ   บทที่ 5

    หลังงานศพ บ้านก็กลับคืนสู่ความสงบผมเป็นแค่คนไร้ค่าคนหนึ่ง จะมีหรือไม่มีผม ชีวิตก็ดำเนินต่อไปได้เหมือนเดิมสิ่งที่แตกต่างก็มีแค่ ผมใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้ราวกับภูตผีตนหนึ่งผมมองแผ่นหลังที่กำลังยุ่งอยู่ของแม่ มักรู้สึกว่าเธอไม่เหมือนเดิมแต่ผมไม่รู้ว่าไม่เหมือนเดิมตรงไหนกันแน่จนกระทั่งกลางดึกของคืนหนึ่ง ทุกคนหลับหมดแล้วแม่ผลักประตูเข้ามาในห้องของผมเวลานั้นผมกำลังนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง ด่าทอสวรรค์เฮงซวยในใจเงียบ ๆมอบชาติตระกูลที่ต่ำต้อยโสมมให้ผม แล้วยังทำให้ผมตายตาไม่หลับอีกแม่เดินเข้ามาเหมือนเงาไร้ตัวตนเธอไม่ได้เปิดไฟ แต่ค่อย ๆ เดินมาที่ข้างเตียง ยื่นมือไปลูบผ้าปูที่นอนเรียบ ๆ แล้วนั่งลงเธอนั่งอยู่อย่างนั้น หันหลังให้ผมราวกับรูปปั้นที่ถูกแช่แข็งไว้ผมหลบอยู่ในความมืด อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเธอแวบหนึ่งเธอไม่ได้ร้องไห้ขอบตาไม่แดงเลยด้วยซ้ำผมเหลือบมองอีกครั้งเธอก็ยังคงเป็นแบบนั้น ไม่สะทกสะท้าน มีเพียงการกระเพื่อมไหวเบา ๆ ตรงหน้าอกที่ยืนยันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่หึผมเชิดคางขึ้นทันที ส่งเสียงฮึดฮัดในใจ สะบัดหน้าหนีอย่างประชดประชัน ไม่มองเธออีกแล้วผู้หญิงคนนี้จิ

  • แม่ครับ ชาติหน้าผมค่อยขอให้แม่รักผมนะ   บทที่ 4

    สายน้ำแตกกระจาย แขนที่ผอมเกร็งของเขาโบกอย่างไร้ทิศทางสองสามที แล้วก็จมหายลงไป เหลือทิ้งไว้แค่ฟองอากาศบุ๋ม ๆ เป็นสายสมองยังไม่ทันได้คิดอะไรด้วยซ้ำร่างกายก็ตอบสนองนำไปก่อนก้าวหนึ่งแล้วผมพุ่งตัวออกไป แล้วกระโดดลงไปในน้ำน้ำในอ่างเก็บน้ำที่เย็นเฉียบโอบล้อมตัวผมไว้ทันที ความหนาวเหน็บเข้ากระดูกแทรกซึมเข้าสู่ทุกรูขุมขนผมเห็นน้องชายกำลังดิ้นรนอยู่ในน้ำ ดวงตาที่เบิกโพลงของเขามีแต่ความหวาดกลัวผมออกแรงว่ายน้ำเข้าไป ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีดันตัวเขาเข้าหาฝั่งเขาเหนี่ยวรั้งดินโคลนขอบฝั่งไว้แน่นเหมือนคนคว้าที่พึ่งสุดท้าย ทั้งสำลักน้ำ ทั้งส่งเสียงตะโกนร้องไห้ ส่วนตัวผมเอง กลับต้องถอยออกไปทางใจกลางน้ำที่ลึกและมืดยิ่งกว่าเดิมเพราะแรงสะท้อนกลับน้ำท่วมมิดหัวผมไป โลกพลันเงียบสงบและเชื่องช้าลงในทันตาแสงสว่างสั่นกระเพื่อมอยู่บนผิวน้ำ เหมือนแก้วหลิวหลีที่แตกสลายความรู้สึกตอนขาดอากาศหายใจมันทรมาน แสบร้อนเหมือนปอดโดนเผาแต่สิ่งที่ชัดเจนกว่าความรู้สึกอึดอัดขาดใจ คือเสียงที่ลอยมาจากบนฝั่งเป็นเสียงกรีดร้องจนปอดแทบฉีกของแม่ผมใช้แรงเฮือกสุดท้าย ฝืนลอยตัวขึ้นเหนือผิวน้ำอีกครั้งหนึ่งเป็นช่

  • แม่ครับ ชาติหน้าผมค่อยขอให้แม่รักผมนะ   บทที่ 3

    จังหวะที่ผมกำลังแสบร้อนปอด แรงมหาศาลก็ดึงแม่ให้ออกจากร่างผม"แกมันบ้าไปแล้ว!" เสียงของยายทั้งแหบทั้งสั่น "เพื่อผู้ชายคนนั้น แกจะเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งอีกเหรอ ไม่คุ้มเลยนะ! ครั้งเดียวก็น่าจะพอแล้ว…"แม่ทรุดตัวลงในอ้อมอกของยาย ส่งเสียงสะอื้นไห้ออกมาอย่างใจสลาย"แม่คะ! แม่! หนูไม่ไหวแล้ว! เขาเลวเหมือนพ่อของเขาใช่ไหม"ยายกอดแม่ไว้แน่น แต่สายตากลับมองมาทางผมมีอยู่แวบหนึ่ง ที่ผมนึกว่ายายเห็นผมที่ลืมตาขึ้นมาครึ่งหนึ่งแล้วแต่ยายกลับพึมพำเสียงเรียบ "กลับไปนอนซะ"เสียงสะอื้นไห้ของแม่ค่อย ๆ ห่างออกไปผมนอนอยู่กับที่ หอบหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหน้าแล้วพลิกตัวหันข้างไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ตอนที่ท้องฟ้าสลัวใกล้รุ่ง ยายเดินเข้ามาพร้อมถือแก้วเคลือบใบใหญ่ไว้ในมือในชามคือซุปไก่ที่ยังร้อนอยู่การดื่มซุปไก่แต่เช้าตรู่เป็นเรื่องที่แปลกประหลาดมากแต่ยายแค่วางชามไว้บนโต๊ะข้างเตียง น้ำเสียงเรียบสนิทราวกับร่องรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า"ดื่มซะ"ผมเข้าใจแล้วผมอยากจะบอกว่าพวกเธอใจร้อนกันจริง ๆ ทั้งที่อีกแค่ไม่กี่วันผมก็จะได้ตายไปโดยไม่มีใครรู้ตัวอยู่แล้วแท้ ๆถ้าเป็นแบบนี้ พอผมตาย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status