LOGINตั้งแต่จำความได้ ผมก็รู้แล้วว่าแม่เกลียดผม เธอให้ผมกินยานอนหลับตอนผมอายุสามขวบ พอห้าขวบก็ป้อนยาฆ่าแมลงให้ผม แต่ผมมันดวงแข็ง แถมตอนอายุเจ็ดขวบยังเรียนรู้ที่จะแข็งข้อกับแม่ได้เองโดยไม่ต้องมีใครสอน แม่ไม่ให้ผมกินข้าว ผมก็คว่ำโต๊ะกินข้าวในบ้านซะเลย ใครก็อย่าหวังจะได้กิน แม่ถือไม้กระบองตีผมจนลงไปนอนดิ้นกับพื้น ผมก็จับลูกชายคนโปรดของเธอมาซ้อมจนหน้าบวม ผมดันทุรังและต่อต้านเธอมาแบบนี้จนกระทั่งอายุสิบสอง จนกระทั่งน้องสาวคนเล็กของผมคลอดออกมา ผมพยายามเปลี่ยนกางเกงที่เปียกฉี่ให้กับเจ้าเด็กน้อยที่กลมเหมือนก้อนแป้งนั่นอย่างเงอะงะ แม่เหวี่ยงผมไปอัดกับเข้ากับกำแพงอย่างแรง แล้วมองผมด้วยสายตารังเกียจหวาดกลัว "แกคิดจะทำอะไรลูกสาวฉัน! เลือดพ่อที่เป็นโจรข่มขืนมันแรงจริง ๆ! ทำไมแกไม่ตายตามมันไปซะ!" วินาทีนั้น ผมถึงได้เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงไม่รักผม ผมเอามือกุมหัวที่เลือดไหลซึม เป็นครั้งแรกที่ผมไม่ได้โต้ตอบตอนที่แม่ตีผม และเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกจากใจจริงว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นถูกต้องแล้ว การมีอยู่ของผม มันคือความผิดพลาดมาตั้งแต่แรก ผมควรตาย ๆ ไปซะ
View Moreเจ้าหน้าที่ถึงกับตกตะลึง"คิดให้ดี ๆ นะ ต่อให้ย้อนเวลามิติกลับไปได้ มันก็สร้างขึ้นมาได้แค่โลกขนานอีกใบเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับตัวนายในตอนนี้เลยสักนิด แถมเมื่อความจริงถูกเปลี่ยนแปลง ตัวนายก็จะหายไป แต่คะแนนที่นายแลกไปจะเอาคืนมาไม่ได้แล้วนะ"ผมพยักหน้าตอบรับอย่างจริงจังดังนั้น วินาทีถัดมาตรงหน้าผมก็พร่ามัว แล้วมาโผล่อยู่ที่หน้าแปลงไร่ข้าวโพดแห่งหนึ่ง"แกถอยออกไปนะ! ช่วยด้วย! ฉันขอร้องล่ะ ฉันให้เงินแกก็ได้! ปล่อยฉันไปเถอะนะ!"ผมเดินโซเซแหวกต้นข้าวโพดที่สูงกว่าตัวผม เร่งไปยังทิศทางของเสียงนั้นเป็นไปตามคาด ใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้าผมผมแค้นจนลูกตาแทบถลนออกมา ถือท่อนกระดูกที่ตั้งใจขนมาจากปรโลก ฟาดเข้าใส่ร่างชายคนที่กำลังหันหลังให้อย่างไม่ยั้งผมไม่รู้ว่าตัวเองฟาดลงไปกี่ครั้ง รู้แค่ว่ามีมือสั่นเทาที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อเหนียวเหนอะยื่นมากุมมือผมไว้ผมหอบหายใจแรง เลือดสูบฉีดขึ้นสมอง ภาพตรงหน้ายังคงเป็นสีแดงฉานผมก้มหน้ามอง สบกับสายตาที่ยังคงหวาดผวาเป็นแม่ตอนวัยรุ่นนั่นเองเสื้อผ้าของเธอถูกดึงฉีกจนหลุดรุ่ย มองผมด้วยแววตามึนงงและซาบซึ้งหลังจากรอดพ้นความตายมาได้"พอ… พอแล้ว
ไม่กี่วันต่อมา ในเช้าวันหนึ่งที่สายฝนโปรยปราย แม่เดินทางมาที่หน้าหลุมศพของผมเพียงลำพังหลุมศพเป็นเพียงเนินดินเล็ก ๆ ในชนบท เรียบง่ายจนแทบเรียกว่ามักง่ายเธอยืนอยู่ตรงนั้นนานมาก หยดน้ำฝนเปียกชุ่มเส้นผมและเสื้อผ้าของเธอ แต่เธอ กลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดสุดท้าย เธอค่อย ๆ ย่อตัวลง นั่งยอง ๆ ยื่นมือที่สั่นเทาออกไป สัมผัสป้ายวิญญาณเย็นเฉียบนั้นเบา ๆ"ขอโทษนะ ขอโทษที่เกลียดแกมากตั้งแต่อยู่ในท้อง"น้ำเสียงของแม่แผ่วเบามาก เหมือนกำลังบอกเล่าความลับที่ซ่อนไว้นานแสนนาน"เด็กดิ้นแรงอย่างกับจอมมารล้างโลก ดิ้นถีบแต่ละที ทำแม่อกสั่นขวัญแขวน… ตอนนั้นแม่คิดเลยว่า นี่ต้องเป็นเจ้ากรรมนายเวรที่เกิดมาเพื่อทรมานแม่แน่ ๆ"นิ้วมือแม่ไล่ไปตามชื่ออันคุ้นเคยบนป้ายวิญญาณ ลูบไล้มันซ้ำแล้วซ้ำเล่า"พอโตขึ้นก็ซนมาก ไม่เคยทำให้แม่เบาใจเลย ตบตีชกต่อย ก่อเรื่อง มีแผลเต็มตัวกลับมา แล้วก็ใช้สายตาแบบนั้นถลึงมองแม่...เหมือนลูกหมาป่าป่าที่เลี้ยงไม่เชื่อง"พูดถึงตรงนี้ เธอก็ร้องสะอื้นจนไหล่สั่นเบา ๆ"แต่ว่า… แต่ตอนที่แกตัวร้อนเป็นไข้ ตัวแกร้อนจี๋ นอนขดตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ อยู่ในอ้อมอกแม่…แม่ถึงเพิ่งรู้ว่า จริง ๆ แล
ตอนนั้นแม่ผมกำลังป้อนข้าวให้เจ้าน้องชายโง่เง่าของผมอยู่พอดีพอประตูเปิดออก เสี่ยวชงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งพรวดเข้ามาจับเจ้าน้องชายซื่อบื้อของผมกดลงกับพื้นแล้วซัดไปยกหนึ่งหมัดของเขาทั้งโหดทั้งหนัก พูดปนเสียงร้องไห้"ทั้งหมดเป็นเพราะแก! ไอ้ตัวกาลกิณี ถ้าไม่ใช่เพราะแก เพื่อนฉันจะตายได้ยังไง!"น้องชายผมโดนซัดจนมึน ร้องไห้โฮออกมาเสียงดังชามในมือแม่หลุดตกพื้นเสียงดัง "เพล้ง" แตกเป็นชิ้น ๆแม่พยายามจะเข้าไปดึงตัวเสี่ยวชงออก แต่เสี่ยวชงสะบัดมือแม่หลุดหน้าเขาเลอะคราบน้ำตาและน้ำมูก ขณะมองมาที่แม่ ทุกคำพูดราวกับใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในตัวเค้นออกมา"คุณน้าครับ พวกเราเล่นกันมาที่อ่างเก็บน้ำตั้งแต่เด็ก วันนั้นตอนที่เขาเดินลงไปในน้ำ…เขาหันมามองผม! เขาหันมามองผมจริง ๆ นะครับคุณน้า! สายตาของเขาตอนนั้น…สายตาของเขาตอนนั้นคือ…คือ…"เหมือนมีอะไรจุกคอเสี่ยวชงไว้ เขาหอบหายใจ ก่อนจะตะโกนออกมาอย่างแตกสลาย "เขาอยากจะตายอยู่ที่นั่นตั้งแต่แรกแล้ว! ก่อนหน้านี้เขามาถามผมว่าทำยังไงถึงจะทำให้คนคนหนึ่งตายได้แบบไร้ร่องรอย ผมคิดว่าเขาเกลียดคุณน้า แต่ความจริงแล้วเขาเกลียดตัวเองต่างหาก เขาไม่อยากมีชี
หลังงานศพ บ้านก็กลับคืนสู่ความสงบผมเป็นแค่คนไร้ค่าคนหนึ่ง จะมีหรือไม่มีผม ชีวิตก็ดำเนินต่อไปได้เหมือนเดิมสิ่งที่แตกต่างก็มีแค่ ผมใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้ราวกับภูตผีตนหนึ่งผมมองแผ่นหลังที่กำลังยุ่งอยู่ของแม่ มักรู้สึกว่าเธอไม่เหมือนเดิมแต่ผมไม่รู้ว่าไม่เหมือนเดิมตรงไหนกันแน่จนกระทั่งกลางดึกของคืนหนึ่ง ทุกคนหลับหมดแล้วแม่ผลักประตูเข้ามาในห้องของผมเวลานั้นผมกำลังนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง ด่าทอสวรรค์เฮงซวยในใจเงียบ ๆมอบชาติตระกูลที่ต่ำต้อยโสมมให้ผม แล้วยังทำให้ผมตายตาไม่หลับอีกแม่เดินเข้ามาเหมือนเงาไร้ตัวตนเธอไม่ได้เปิดไฟ แต่ค่อย ๆ เดินมาที่ข้างเตียง ยื่นมือไปลูบผ้าปูที่นอนเรียบ ๆ แล้วนั่งลงเธอนั่งอยู่อย่างนั้น หันหลังให้ผมราวกับรูปปั้นที่ถูกแช่แข็งไว้ผมหลบอยู่ในความมืด อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเธอแวบหนึ่งเธอไม่ได้ร้องไห้ขอบตาไม่แดงเลยด้วยซ้ำผมเหลือบมองอีกครั้งเธอก็ยังคงเป็นแบบนั้น ไม่สะทกสะท้าน มีเพียงการกระเพื่อมไหวเบา ๆ ตรงหน้าอกที่ยืนยันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่หึผมเชิดคางขึ้นทันที ส่งเสียงฮึดฮัดในใจ สะบัดหน้าหนีอย่างประชดประชัน ไม่มองเธออีกแล้วผู้หญิงคนนี้จิ











