Short
แม่ครับ ชาติหน้าผมค่อยขอให้แม่รักผมนะ

แม่ครับ ชาติหน้าผมค่อยขอให้แม่รักผมนะ

By:  แสงทองส่องขุนเขาCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
8Chapters
3views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ตั้งแต่จำความได้ ผมก็รู้แล้วว่าแม่เกลียดผม เธอให้ผมกินยานอนหลับตอนผมอายุสามขวบ พอห้าขวบก็ป้อนยาฆ่าแมลงให้ผม แต่ผมมันดวงแข็ง แถมตอนอายุเจ็ดขวบยังเรียนรู้ที่จะแข็งข้อกับแม่ได้เองโดยไม่ต้องมีใครสอน แม่ไม่ให้ผมกินข้าว ผมก็คว่ำโต๊ะกินข้าวในบ้านซะเลย ใครก็อย่าหวังจะได้กิน แม่ถือไม้กระบองตีผมจนลงไปนอนดิ้นกับพื้น ผมก็จับลูกชายคนโปรดของเธอมาซ้อมจนหน้าบวม ผมดันทุรังและต่อต้านเธอมาแบบนี้จนกระทั่งอายุสิบสอง จนกระทั่งน้องสาวคนเล็กของผมคลอดออกมา ผมพยายามเปลี่ยนกางเกงที่เปียกฉี่ให้กับเจ้าเด็กน้อยที่กลมเหมือนก้อนแป้งนั่นอย่างเงอะงะ แม่เหวี่ยงผมไปอัดกับเข้ากับกำแพงอย่างแรง แล้วมองผมด้วยสายตารังเกียจหวาดกลัว "แกคิดจะทำอะไรลูกสาวฉัน! เลือดพ่อที่เป็นโจรข่มขืนมันแรงจริง ๆ! ทำไมแกไม่ตายตามมันไปซะ!" วินาทีนั้น ผมถึงได้เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงไม่รักผม ผมเอามือกุมหัวที่เลือดไหลซึม เป็นครั้งแรกที่ผมไม่ได้โต้ตอบตอนที่แม่ตีผม และเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกจากใจจริงว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นถูกต้องแล้ว การมีอยู่ของผม มันคือความผิดพลาดมาตั้งแต่แรก ผมควรตาย ๆ ไปซะ

View More

Chapter 1

บทที่ 1

ตอนที่ผมเดินกะเผลกไปถึงบ้านยาย ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

ตอนที่ยายมองดูสภาพเนื้อตัวเปื้อนเลือดของผม ก็ไม่ได้ประหลาดใจเลยสักนิด

ยายหยิบกล่องยาใบเล็กออกมาทำแผลให้ผมอย่างคุ้นมือ จากนั้นก็ลวกบะหมี่ใส่ผักกวางตุ้งให้ผมหนึ่งชาม

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมคงจะกินบะหมี่ด้วยสีหน้าดุดัน พร้อมกับตะโกนโวยวายว่าพรุ่งนี้ผมจะไปเอาคืนให้สาสม

แต่ครั้งนี้ ผมแค่มองน้ำซุปใสในชามแล้วเอ่ยถามยายเบา ๆ ว่า "ยายคะ หนูไม่ใช่ลูกของพ่อใช่ไหมคะ"

ยายไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่สายตาที่พลันเปลี่ยนเป็นปฏิเสธและรังเกียจนั้นอธิบายทุกอย่างชัดแล้ว

ยายลุกพรวด แล้วใช้ผ้าขี้ริ้วเก่า ๆ เช็ดถูโต๊ะตรงที่เพิ่งวางกล่องยาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ดังนั้น ผมจึงเข้าใจแล้วว่า เลือดเนื้อในตัวผมมันสกปรก

ผมเป็นลูกของไอ้ผู้ชายข่มขืน

ไม่แปลกใจ แม่ถึงได้เกลียดผม

ความรู้สึกคลื่นไส้อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเอ่อขึ้นมาจุกอก ผมวิ่งพรวดออกไปที่ประตู พิงกำแพงรั้วบ้านแล้วอาเจียนออกมาไม่หยุด

สายลมยามค่ำคืนพัดผ่าน บาดแผลบนใบหน้าของผมปวดแสบปวดร้อนไปหมด

ก่อนหน้านี้เวลาที่แม่ตีผม ผมรู้สึกว่าแผลพวกนี้คือสิ่งที่เธอติดค้างผม สักวันหนึ่งผมจะทวงคืนให้หมด

แต่ตอนนี้ แค่จะมองหน้าเธอสักแวบหนึ่งผมยังไม่กล้าเลย

ผมไม่ได้กลับเข้าไปในบ้านยาย และแน่นอนว่ายายก็ไม่ได้เดินออกมาตามหาผมด้วย

ผมเดินกะเผลกไปตามท้องถนนอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้เลยว่าควรจะไปที่ไหนดี

จนกระทั่งผมเห็นครอบครัวหนึ่งกำลังรวมตัวกันฉลองวันเกิดบรรยากาศอบอุ่นอยู่หน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง

คนที่อยู่ตรงกลางวงล้อมนั้นน่าจะเป็นแม่ รอยยิ้มแห่งความสุขบนใบหน้าแม่เสียดแทงจนผมต้องห่อไหล่ถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว

วันเกิดแม่เมื่อปีที่แล้ว ก่อนที่เธอจะเห็นหน้าผม เธอก็มีรอยยิ้มที่มีความสุขแบบนี้แหละ

แต่หลังจากเห็นผมเดินเข้าประตูมา รอยยิ้มบนหน้าเธอก็เปลี่ยนเป็นความรังเกียจทันที

ผมจำได้ว่าตอนนั้นมีหัวข้อเรียงความวิชาภาษาจีนหัวข้อหนึ่ง ชื่อว่า 'แม่ของผม'

ในเรียงความนั้นผมเขียนบรรยายให้แม่เป็นปีศาจชั่วร้ายที่ทำเรื่องเลวทรามสารพัดอย่าง

ครูวิชาภาษาจีนจงใจดึงตัวผมเข้าไปในห้องพักครู ชี้กระดาษคำตอบของผมพร้อมอบรมสั่งสอนอยู่เต็มคาบเรียน

ครูพูดอะไรบ้างผมจำได้ไม่ชัดแล้ว จำได้แค่ประโยคเดียว

ท่านบอกว่าในโลกนี้ไม่มีแม่คนไหนที่ไม่รักลูกของตัวเองหรอก

ผมก็ดันเชื่อ

ผมเอาเงินที่เก็บออมจากการเก็บขยะขายไปซื้อเค้กวันเกิดให้แม่หนึ่งก้อน

ผมแค่อยากให้แม่กอดผมบ้าง เหมือนอย่างที่กอดน้องชาย

แต่ความเย็นชาบนใบหน้าของแม่กลับเสียดแทงผมอีกครั้ง ทำให้ผมที่ถือกล่องเค้กอยู่เหมือนเป็นตัวตลก

เพลิงแค้นสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นมาในหัวผมทันที ผมฉวยจังหวะที่พวกเขาไม่ทันสังเกต ไปจับคางคกในสวนหลายตัวยัดใส่ลงไปในเค้ก

เสียงกรีดร้องของแม่ตอนที่คางคกกระโดดออกมา ผมยังจำมันได้แม่นจนถึงทุกวันนี้

ตอนนั้น ผมยังมีความสุขสะใจแบบบิดเบี้ยว รู้สึกว่าเธอไม่คู่ควรกับการเป็นแม่คนเลย

เธอสมควรโดนแล้ว

แต่ตอนนี้ ผมเข้าใจแล้ว

คนที่ไม่คู่ควรคือผมต่างหาก

การมีอยู่ของผมต่างหาก คือสิ่งที่ทำร้ายเธอ

ผมมองรอยยิ้มของแม่ที่อยู่ในร้านอาหาร แล้วตัดสินใจเรื่องหนึ่งได้ในใจ

วันเกิดแม่ปีนี้ ผมจะมอบของขวัญที่เธอต้องชอบอย่างแน่นอนให้แก่เธอ

ของขวัญที่จะทำให้เธอหลุดพ้นได้อย่างแท้จริง

ผมตัดสินใจจะไปตาย

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
8 Chapters
บทที่ 1
ตอนที่ผมเดินกะเผลกไปถึงบ้านยาย ฟ้าก็มืดสนิทแล้วตอนที่ยายมองดูสภาพเนื้อตัวเปื้อนเลือดของผม ก็ไม่ได้ประหลาดใจเลยสักนิดยายหยิบกล่องยาใบเล็กออกมาทำแผลให้ผมอย่างคุ้นมือ จากนั้นก็ลวกบะหมี่ใส่ผักกวางตุ้งให้ผมหนึ่งชามถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมคงจะกินบะหมี่ด้วยสีหน้าดุดัน พร้อมกับตะโกนโวยวายว่าพรุ่งนี้ผมจะไปเอาคืนให้สาสมแต่ครั้งนี้ ผมแค่มองน้ำซุปใสในชามแล้วเอ่ยถามยายเบา ๆ ว่า "ยายคะ หนูไม่ใช่ลูกของพ่อใช่ไหมคะ"ยายไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่สายตาที่พลันเปลี่ยนเป็นปฏิเสธและรังเกียจนั้นอธิบายทุกอย่างชัดแล้วยายลุกพรวด แล้วใช้ผ้าขี้ริ้วเก่า ๆ เช็ดถูโต๊ะตรงที่เพิ่งวางกล่องยาซ้ำแล้วซ้ำเล่าดังนั้น ผมจึงเข้าใจแล้วว่า เลือดเนื้อในตัวผมมันสกปรกผมเป็นลูกของไอ้ผู้ชายข่มขืนไม่แปลกใจ แม่ถึงได้เกลียดผมความรู้สึกคลื่นไส้อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเอ่อขึ้นมาจุกอก ผมวิ่งพรวดออกไปที่ประตู พิงกำแพงรั้วบ้านแล้วอาเจียนออกมาไม่หยุดสายลมยามค่ำคืนพัดผ่าน บาดแผลบนใบหน้าของผมปวดแสบปวดร้อนไปหมดก่อนหน้านี้เวลาที่แม่ตีผม ผมรู้สึกว่าแผลพวกนี้คือสิ่งที่เธอติดค้างผม สักวันหนึ่งผมจะทวงคืนให้หมดแต่ตอนนี้ แค่จะมองหน้าเธอสั
Read more
บทที่ 2
หลังจากความคิดอยากจะไปตายผุดขึ้นมาในหัว ฝีเท้าของผมก็เริ่มเบาลงอย่างประหลาดผมถึงกับเริ่มคิดว่าจะตายด้วยวิธีไหนถึงจะไม่เป็นภาระคนอื่น และต้องใช้วิธีไหนถึงจะตายได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้แต่แผนการยังไม่ทันสำเร็จก็พังกลางคัน ผมถูกตำรวจสายตรวจหิ้วคอกลับมาส่งที่บ้านแม่เป็นคนมาเปิดประตูเมื่อประตูเปิดปิดลง ผมก็ก้มหน้าไม่กล้าสบตาแม่ ได้ยินแค่เสียงที่เย็นชาของเธอ"ทำไมแกไม่ตายอยู่ข้างนอกไปซะเลย"ผมเคยชินอยากจะเถียงกลับ แต่คำพูดที่จ่ออยู่ที่ริมฝีปากกลับถูกผมฝืนกลืนลงคอไป แต่สันดานมนุษย์นั้นต่ำตม ตอนมองแผ่นหลังของแม่ ผมก็อ้ำอึ้งก่อนจะถามออกไป"ถ้า ผมหมายถึงถ้าผม… ตายไปจริง ๆ แม่จะเป็นยังไงเหรอ?"แม่จะรู้สึกเสียใจสักนิดบางไหม"เชอะ เก่งนักก็รีบตายไปซะ ฉันคงดีใจแทบตายนั่นแหละ"แม่ไม่ได้หันกลับมามองด้วยซ้ำ เดินเข้าห้องของน้องชายกับน้องสาวผมแล้วปิดประตูลงผมยืนอยู่กลางห้องรับแขก หลังจากผ่านไปนานก็เช็ดหน้าอย่างสะบักสะบอมแล้วหัวเราะออกมาผมบอกแล้ว ของขวัญวันเกิดที่ผมมอบให้ แม่ต้องชอบแน่นอนเสี่ยวชง เพื่อนที่เก็บขยะด้วยกันกับผม เป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมาด้วยการกินข้าวบ้านนู้นทีบ้านนี้ท
Read more
บทที่ 3
จังหวะที่ผมกำลังแสบร้อนปอด แรงมหาศาลก็ดึงแม่ให้ออกจากร่างผม"แกมันบ้าไปแล้ว!" เสียงของยายทั้งแหบทั้งสั่น "เพื่อผู้ชายคนนั้น แกจะเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งอีกเหรอ ไม่คุ้มเลยนะ! ครั้งเดียวก็น่าจะพอแล้ว…"แม่ทรุดตัวลงในอ้อมอกของยาย ส่งเสียงสะอื้นไห้ออกมาอย่างใจสลาย"แม่คะ! แม่! หนูไม่ไหวแล้ว! เขาเลวเหมือนพ่อของเขาใช่ไหม"ยายกอดแม่ไว้แน่น แต่สายตากลับมองมาทางผมมีอยู่แวบหนึ่ง ที่ผมนึกว่ายายเห็นผมที่ลืมตาขึ้นมาครึ่งหนึ่งแล้วแต่ยายกลับพึมพำเสียงเรียบ "กลับไปนอนซะ"เสียงสะอื้นไห้ของแม่ค่อย ๆ ห่างออกไปผมนอนอยู่กับที่ หอบหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหน้าแล้วพลิกตัวหันข้างไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ตอนที่ท้องฟ้าสลัวใกล้รุ่ง ยายเดินเข้ามาพร้อมถือแก้วเคลือบใบใหญ่ไว้ในมือในชามคือซุปไก่ที่ยังร้อนอยู่การดื่มซุปไก่แต่เช้าตรู่เป็นเรื่องที่แปลกประหลาดมากแต่ยายแค่วางชามไว้บนโต๊ะข้างเตียง น้ำเสียงเรียบสนิทราวกับร่องรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า"ดื่มซะ"ผมเข้าใจแล้วผมอยากจะบอกว่าพวกเธอใจร้อนกันจริง ๆ ทั้งที่อีกแค่ไม่กี่วันผมก็จะได้ตายไปโดยไม่มีใครรู้ตัวอยู่แล้วแท้ ๆถ้าเป็นแบบนี้ พอผมตาย
Read more
บทที่ 4
สายน้ำแตกกระจาย แขนที่ผอมเกร็งของเขาโบกอย่างไร้ทิศทางสองสามที แล้วก็จมหายลงไป เหลือทิ้งไว้แค่ฟองอากาศบุ๋ม ๆ เป็นสายสมองยังไม่ทันได้คิดอะไรด้วยซ้ำร่างกายก็ตอบสนองนำไปก่อนก้าวหนึ่งแล้วผมพุ่งตัวออกไป แล้วกระโดดลงไปในน้ำน้ำในอ่างเก็บน้ำที่เย็นเฉียบโอบล้อมตัวผมไว้ทันที ความหนาวเหน็บเข้ากระดูกแทรกซึมเข้าสู่ทุกรูขุมขนผมเห็นน้องชายกำลังดิ้นรนอยู่ในน้ำ ดวงตาที่เบิกโพลงของเขามีแต่ความหวาดกลัวผมออกแรงว่ายน้ำเข้าไป ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีดันตัวเขาเข้าหาฝั่งเขาเหนี่ยวรั้งดินโคลนขอบฝั่งไว้แน่นเหมือนคนคว้าที่พึ่งสุดท้าย ทั้งสำลักน้ำ ทั้งส่งเสียงตะโกนร้องไห้ ส่วนตัวผมเอง กลับต้องถอยออกไปทางใจกลางน้ำที่ลึกและมืดยิ่งกว่าเดิมเพราะแรงสะท้อนกลับน้ำท่วมมิดหัวผมไป โลกพลันเงียบสงบและเชื่องช้าลงในทันตาแสงสว่างสั่นกระเพื่อมอยู่บนผิวน้ำ เหมือนแก้วหลิวหลีที่แตกสลายความรู้สึกตอนขาดอากาศหายใจมันทรมาน แสบร้อนเหมือนปอดโดนเผาแต่สิ่งที่ชัดเจนกว่าความรู้สึกอึดอัดขาดใจ คือเสียงที่ลอยมาจากบนฝั่งเป็นเสียงกรีดร้องจนปอดแทบฉีกของแม่ผมใช้แรงเฮือกสุดท้าย ฝืนลอยตัวขึ้นเหนือผิวน้ำอีกครั้งหนึ่งเป็นช่
Read more
บทที่ 5
หลังงานศพ บ้านก็กลับคืนสู่ความสงบผมเป็นแค่คนไร้ค่าคนหนึ่ง จะมีหรือไม่มีผม ชีวิตก็ดำเนินต่อไปได้เหมือนเดิมสิ่งที่แตกต่างก็มีแค่ ผมใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้ราวกับภูตผีตนหนึ่งผมมองแผ่นหลังที่กำลังยุ่งอยู่ของแม่ มักรู้สึกว่าเธอไม่เหมือนเดิมแต่ผมไม่รู้ว่าไม่เหมือนเดิมตรงไหนกันแน่จนกระทั่งกลางดึกของคืนหนึ่ง ทุกคนหลับหมดแล้วแม่ผลักประตูเข้ามาในห้องของผมเวลานั้นผมกำลังนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง ด่าทอสวรรค์เฮงซวยในใจเงียบ ๆมอบชาติตระกูลที่ต่ำต้อยโสมมให้ผม แล้วยังทำให้ผมตายตาไม่หลับอีกแม่เดินเข้ามาเหมือนเงาไร้ตัวตนเธอไม่ได้เปิดไฟ แต่ค่อย ๆ เดินมาที่ข้างเตียง ยื่นมือไปลูบผ้าปูที่นอนเรียบ ๆ แล้วนั่งลงเธอนั่งอยู่อย่างนั้น หันหลังให้ผมราวกับรูปปั้นที่ถูกแช่แข็งไว้ผมหลบอยู่ในความมืด อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเธอแวบหนึ่งเธอไม่ได้ร้องไห้ขอบตาไม่แดงเลยด้วยซ้ำผมเหลือบมองอีกครั้งเธอก็ยังคงเป็นแบบนั้น ไม่สะทกสะท้าน มีเพียงการกระเพื่อมไหวเบา ๆ ตรงหน้าอกที่ยืนยันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่หึผมเชิดคางขึ้นทันที ส่งเสียงฮึดฮัดในใจ สะบัดหน้าหนีอย่างประชดประชัน ไม่มองเธออีกแล้วผู้หญิงคนนี้จิ
Read more
บทที่ 6
ตอนนั้นแม่ผมกำลังป้อนข้าวให้เจ้าน้องชายโง่เง่าของผมอยู่พอดีพอประตูเปิดออก เสี่ยวชงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งพรวดเข้ามาจับเจ้าน้องชายซื่อบื้อของผมกดลงกับพื้นแล้วซัดไปยกหนึ่งหมัดของเขาทั้งโหดทั้งหนัก พูดปนเสียงร้องไห้"ทั้งหมดเป็นเพราะแก! ไอ้ตัวกาลกิณี ถ้าไม่ใช่เพราะแก เพื่อนฉันจะตายได้ยังไง!"น้องชายผมโดนซัดจนมึน ร้องไห้โฮออกมาเสียงดังชามในมือแม่หลุดตกพื้นเสียงดัง "เพล้ง" แตกเป็นชิ้น ๆแม่พยายามจะเข้าไปดึงตัวเสี่ยวชงออก แต่เสี่ยวชงสะบัดมือแม่หลุดหน้าเขาเลอะคราบน้ำตาและน้ำมูก ขณะมองมาที่แม่ ทุกคำพูดราวกับใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในตัวเค้นออกมา"คุณน้าครับ พวกเราเล่นกันมาที่อ่างเก็บน้ำตั้งแต่เด็ก วันนั้นตอนที่เขาเดินลงไปในน้ำ…เขาหันมามองผม! เขาหันมามองผมจริง ๆ นะครับคุณน้า! สายตาของเขาตอนนั้น…สายตาของเขาตอนนั้นคือ…คือ…"เหมือนมีอะไรจุกคอเสี่ยวชงไว้ เขาหอบหายใจ ก่อนจะตะโกนออกมาอย่างแตกสลาย "เขาอยากจะตายอยู่ที่นั่นตั้งแต่แรกแล้ว! ก่อนหน้านี้เขามาถามผมว่าทำยังไงถึงจะทำให้คนคนหนึ่งตายได้แบบไร้ร่องรอย ผมคิดว่าเขาเกลียดคุณน้า แต่ความจริงแล้วเขาเกลียดตัวเองต่างหาก เขาไม่อยากมีชี
Read more
บทที่ 7
ไม่กี่วันต่อมา ในเช้าวันหนึ่งที่สายฝนโปรยปราย แม่เดินทางมาที่หน้าหลุมศพของผมเพียงลำพังหลุมศพเป็นเพียงเนินดินเล็ก ๆ ในชนบท เรียบง่ายจนแทบเรียกว่ามักง่ายเธอยืนอยู่ตรงนั้นนานมาก หยดน้ำฝนเปียกชุ่มเส้นผมและเสื้อผ้าของเธอ แต่เธอ กลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดสุดท้าย เธอค่อย ๆ ย่อตัวลง นั่งยอง ๆ ยื่นมือที่สั่นเทาออกไป สัมผัสป้ายวิญญาณเย็นเฉียบนั้นเบา ๆ"ขอโทษนะ ขอโทษที่เกลียดแกมากตั้งแต่อยู่ในท้อง"น้ำเสียงของแม่แผ่วเบามาก เหมือนกำลังบอกเล่าความลับที่ซ่อนไว้นานแสนนาน"เด็กดิ้นแรงอย่างกับจอมมารล้างโลก ดิ้นถีบแต่ละที ทำแม่อกสั่นขวัญแขวน… ตอนนั้นแม่คิดเลยว่า นี่ต้องเป็นเจ้ากรรมนายเวรที่เกิดมาเพื่อทรมานแม่แน่ ๆ"นิ้วมือแม่ไล่ไปตามชื่ออันคุ้นเคยบนป้ายวิญญาณ ลูบไล้มันซ้ำแล้วซ้ำเล่า"พอโตขึ้นก็ซนมาก ไม่เคยทำให้แม่เบาใจเลย ตบตีชกต่อย ก่อเรื่อง มีแผลเต็มตัวกลับมา แล้วก็ใช้สายตาแบบนั้นถลึงมองแม่...เหมือนลูกหมาป่าป่าที่เลี้ยงไม่เชื่อง"พูดถึงตรงนี้ เธอก็ร้องสะอื้นจนไหล่สั่นเบา ๆ"แต่ว่า… แต่ตอนที่แกตัวร้อนเป็นไข้ ตัวแกร้อนจี๋ นอนขดตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ อยู่ในอ้อมอกแม่…แม่ถึงเพิ่งรู้ว่า จริง ๆ แล
Read more
บทที่ 8
เจ้าหน้าที่ถึงกับตกตะลึง"คิดให้ดี ๆ นะ ต่อให้ย้อนเวลามิติกลับไปได้ มันก็สร้างขึ้นมาได้แค่โลกขนานอีกใบเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับตัวนายในตอนนี้เลยสักนิด แถมเมื่อความจริงถูกเปลี่ยนแปลง ตัวนายก็จะหายไป แต่คะแนนที่นายแลกไปจะเอาคืนมาไม่ได้แล้วนะ"ผมพยักหน้าตอบรับอย่างจริงจังดังนั้น วินาทีถัดมาตรงหน้าผมก็พร่ามัว แล้วมาโผล่อยู่ที่หน้าแปลงไร่ข้าวโพดแห่งหนึ่ง"แกถอยออกไปนะ! ช่วยด้วย! ฉันขอร้องล่ะ ฉันให้เงินแกก็ได้! ปล่อยฉันไปเถอะนะ!"ผมเดินโซเซแหวกต้นข้าวโพดที่สูงกว่าตัวผม เร่งไปยังทิศทางของเสียงนั้นเป็นไปตามคาด ใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้าผมผมแค้นจนลูกตาแทบถลนออกมา ถือท่อนกระดูกที่ตั้งใจขนมาจากปรโลก ฟาดเข้าใส่ร่างชายคนที่กำลังหันหลังให้อย่างไม่ยั้งผมไม่รู้ว่าตัวเองฟาดลงไปกี่ครั้ง รู้แค่ว่ามีมือสั่นเทาที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อเหนียวเหนอะยื่นมากุมมือผมไว้ผมหอบหายใจแรง เลือดสูบฉีดขึ้นสมอง ภาพตรงหน้ายังคงเป็นสีแดงฉานผมก้มหน้ามอง สบกับสายตาที่ยังคงหวาดผวาเป็นแม่ตอนวัยรุ่นนั่นเองเสื้อผ้าของเธอถูกดึงฉีกจนหลุดรุ่ย มองผมด้วยแววตามึนงงและซาบซึ้งหลังจากรอดพ้นความตายมาได้"พอ… พอแล้ว
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status