All Chapters of THE BILLIONAIRE'S UNFORGOTTEN LOVE: Chapter 31 - Chapter 40

Hindi pa sumisikat nang lubos ang araw nang magising si Isabella.Karaniwan ay kailangan pa siyang tawagin ni Elena nang ilang beses bago tuluyang bumangon, ngunit iba ang umagang iyon. Maaga siyang nagising dahil sa dami ng iniisip tungkol sa nalalapit na technical inspection ng kanilang Project Hope Plus.Nasa ibabaw ng kanyang maliit na mesa ang notebook, mga drawing, at listahan ng mga kailangang ayusin.May nakasulat sa unang pahina:PROJECT HOPE PLUS — FINAL PREPARATIONCheck all wires.Test emergency stop.Inspect wheels and compartment.Test obstacle sensor.Prepare operating instructions.Complete documentation.Isa-isang binasa ni Isabella ang mga ito.“Maaga ka yatang gising ngayon,” sabi ni Elena mula sa pintuan.Napalingon siya.“Good morning, Mama.”“Good morning. Hindi ka pa kumakain, nag-aaral ka na agad?”Ngumiti si Isabella.“May inspection po kasi kami. Ayokong may makalimutan.”Lumapit si Elena at inayos ang buhok ng anak.“Alam mo, anak, hindi kailangang matapos a

“BE READY FOR THE UNEXPECTED.”Iyon ang huling isinulat ni Alexander sa kanyang checklist bago niya isinara ang notebook.Para sa kanya, madaling maghanda kapag alam mo kung ano ang mangyayari. Maaari mong kabisaduhin ang sasabihin mo, ulit-ulitin ang demonstration, at tiyaking walang malilimutang bahagi.Pero paano kung may mangyari na hindi mo napaghandaan?Paano kung biglang hindi gumana ang robot?Paano kung may tanong ang evaluator na hindi mo kayang sagutin?O paano kung kailangan mong pumili sa pagitan ng pagpapakita ng isang kahanga-hangang feature at pagpapanatili ng kaligtasan ng gagamit?Hindi niya alam ang sagot sa lahat ng iyon.At iyon ang dahilan kung bakit kinabukasan ay agad niyang hinanap si Isabella.“Isabella!”Napalingon ang batang babae habang inaayos ang mga gamit sa kanyang bag.“Good morning, Alexander.”“Have you read the teacher's message?”Tumango siya.“About the unexpected situation?”“Yes. I was thinking about it last night.”“Ano ang naisip mo?”“Hindi

Hindi agad inanunsiyo ang resulta matapos ang huling demonstrasyon.Matapos ang sunod-sunod na tanong mula sa mga hurado, pinabalik muna ang bawat pangkat sa kani-kanilang upuan habang nagpupulong ang mga tagasuri. Sa malaking bulwagan, maririnig ang mahinang usapan ng mga mag-aaral, guro, at magulang. May ilang batang halatang kinakabahan. Ang iba naman ay abala sa pagkuha ng litrato ng kanilang mga proyekto.Sa tabi ng mesa kung saan nakalagay ang Project Hope Plus, nakaupo sina Isabella, Alexander, Nathan, at Camille.Hindi mapakali si Camille. Paulit-ulit niyang inaayos ang gilid ng kanilang poster kahit wala namang kailangang ayusin.“Sa tingin ninyo, may pag-asa pa tayo?” tanong niya.“Of course,” sagot ni Nathan habang nakatingin sa kanilang prototype. “Hindi naman ibig sabihin na nagkaproblema tayo sa sensor ay wala na tayong laban.”“Pero hindi natin nagawa ang buong demonstration na gaya ng plano,” sabi ni Alexander.Tumingin sa kaniya si Isabella.“Hindi ba sinabi natin na

Isang linggo ang lumipas mula nang sumailalim sa written assessment at interview ang mga aplikante ng Youth Science Enrichment Program.Sa loob ng pitong araw na iyon, ilang beses nang tinanong ni Camille ang kanilang adviser kung kailan ilalabas ang resulta. Si Nathan naman ay palaging sinasabi na dapat silang maging matiyaga, ngunit halata ring madalas nitong tingnan ang kaniyang cellphone tuwing may libreng oras.Si Isabella ang pinakatahimik sa kanilang grupo.Hindi dahil hindi siya interesado.Sa katunayan, halos araw-araw niyang binabalikan ang mga tanong sa assessment. May ilan siyang naaalalang hindi niya nasagot nang sigurado. May pagkakataon pa ngang iniisip niyang baka mali ang naging paliwanag niya sa interview.Isang umaga, habang nasa silid-aklatan siya at nagbabasa tungkol sa simpleng medical instruments, lumapit si Nathan.“Isabella.”Napatingin siya.“Hmm?”“May announcement na raw.”Agad niyang isinara ang libro.“Talaga?”Tumango si Nathan at inilabas ang kaniyang c

Hindi mawala sa isip ni Isabella ang tanong na isinulat niya sa kaniyang learning journal.Can technology and medicine work together to save more lives?Ilang beses niya iyong binasa mula nang matapos ang unang session ng Youth Science Enrichment Program. May mga pagkakataong sinusubukan niyang sagutin iyon gamit ang mga natutuhan niya sa paaralan, ngunit palagi siyang nauuwi sa panibagong mga tanong.Paano gumagana ang mga gamot?Paano nalalaman ng mga doktor kung anong gamot ang kailangan ng isang pasyente?Maaari bang gumamit ng computer upang makatulong sa pagbuo ng mas ligtas at epektibong gamot?At higit sa lahat, bakit may mga taong hindi gumagaling kahit ginagawa naman nila ang lahat ng kanilang makakaya?Tuwing naiisip niya ang huling tanong, bumabalik sa kaniyang alaala ang kaniyang ama.Naalala niya ang mga araw na nakahiga ito sa kanilang dating tahanan, ang mga gamot sa maliit na mesa, at ang mukha ni Elena na pilit na ngumingiti kahit halatang pagod na pagod.Hindi pa ni