All Chapters of THE BILLIONAIRE'S UNFORGOTTEN LOVE: Chapter 1 - Chapter 10

Hindi lahat ng batang lumalaki sa isang marangyang tahanan ay kabilang sa mundong iyon.May mga batang araw-araw nakakakita ng malalaking chandelier, mamahaling sasakyan, at mga silid na mas malaki pa kaysa sa buong bahay na kanilang tinitirhan. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, alam nilang bisita lamang sila sa mundong iyon—mga taong naroroon upang magtrabaho, hindi upang mangarap.Isa na roon si Isabella Marie Santos.Pitong taong gulang siya noon. Maliit ang pangangatawan, mahaba ang maitim na buhok, at palaging may dalang lumang kuwaderno na halos hindi na mapaghiwalay sa kaniya. Hindi iyon mamahaling kuwaderno. May ilang pahina itong lukot, ang mga gilid ay may bahid ng tinta, at ang pabalat ay halos matanggal na.Ngunit para kay Isabella, iyon ang pinakamahalagang bagay na mayroon siya.Doon niya isinusulat ang mga tanong na hindi niya kayang itanong sa iba, mga salitang bago sa kaniyang pandinig, at mga bagay na nais niyang pag-aralan balang araw.Minsan, gumuguhit siya ng mga

Maagang nagising si Isabella nang sumikat ang araw.Hindi dahil may pasok siya sa paaralan. Sabado noon, at karaniwan ay ginagamit niya ang umaga upang magbasa, gumuhit, o tumulong sa kaniyang ina sa mga gawaing bahay.Ngunit iba ang umagang iyon.May plano siya.Isang napakalaking plano para sa isang batang pitong taong gulang.Maingat niyang kinuha ang kahon ng building blocks na ibinigay ni Alexander noong nakaraang araw. Inilagay niya iyon sa sahig at inilabas ang kaniyang lumang kuwaderno. Ilang minuto siyang nakatitig sa blangkong pahina bago nagsimulang gumuhit.Isang maliit na robot.May dalawang kamay, apat na gulong, at isang kahon sa likod na maaaring lagyan ng mga gamit.Sa itaas nito ay isinulat niya:PROJECT HOPENgumiti siya sa sarili."Magagawa ko ito.""Anong magagawa mo, anak?"Napalingon siya. Nasa pintuan si Elena, may hawak na maliit na basket ng mga damit."Wala po, Mama."Bahagyang tinaasan ng kilay ni Elena ang kaniyang anak."Wala? Bakit parang may tinatago ka

Hindi naging maganda ang simula ng umaga ni Isabella.Pagkagising niya, napansin niyang tahimik ang kanilang maliit na bahay. Karaniwan ay maririnig na niya ang mahinang pag-awit ng kaniyang ina habang naghahanda ng almusal. Ngunit nang umagang iyon, wala siyang narinig kundi ang tunog ng kutsara sa kusina.Agad siyang bumangon."Mama?"Nakita niya si Elena na nakaupo sa maliit na hapag-kainan. May tasa ng kape sa harapan nito at ilang papel na nakapatong sa mesa."Good morning, anak.""Good morning po."Umupo si Isabella sa tabi niya."May problema po ba?"Napatingin si Elena sa kaniyang anak. Sinubukan niyang ngumiti, ngunit hindi iyon nakaligtas sa mapanuring mga mata ng bata."Wala naman. May iniisip lang si Mama.""Ano po iyon?"Hinaplos ni Elena ang buhok ng anak."May pagbabago sa trabaho ko."Natahimik si Isabella."Anong pagbabago?""May ilang araw na kailangan kong magtrabaho nang mas matagal. Marami kasing bisita sa mansion nitong mga susunod na linggo.""Ah.""At baka hind

Tatlong araw na.Tatlong araw nang hindi nakikita ni Alexander si Isabella.Sa unang araw, inakala niyang may sakit lamang ito. Sa ikalawang araw, inisip niyang baka maraming ginagawa ang kaniyang ina. Ngunit pagsapit ng ikatlong araw, hindi na niya napigilang magtanong.Hindi siya sanay na walang Isabella sa hardin.Hindi siya sanay na mag-isa sa kanilang taguan.At higit sa lahat, hindi siya sanay na walang kausap tungkol sa kanilang mga plano.Nang umagang iyon, maaga siyang nag-almusal. Hindi niya halos ginalaw ang pagkain sa kaniyang plato."Alexander, eat your breakfast," paalala ni Margaret."I'm not hungry.""That's not an excuse. You need energy for your lessons."Kumuha siya ng isang piraso ng tinapay."Mother?""Hmm?""Can I visit Isabella today?"Sandaling tumigil si Margaret sa pag-inom ng kape."Why?""Because I haven't seen her.""She's probably busy helping her mother.""But I want to see her."Tiningnan siya ni Margaret."Alexander, you cannot expect people to be avai

Hindi alam ni Alexander Montgomery kung bakit bigla siyang hindi natutuwa sa isang bagay na dati naman ay hindi niya pinapansin.Hindi naman bago sa kanya ang makakita ng ibang batang nakikipag-usap kay Isabella. Marami silang kaklase sa paaralan, at paminsan-minsan ay may mga batang dumadalaw sa mansiyon kasama ang kanilang mga magulang. Ngunit sa araw na iyon, may kakaibang pakiramdam siyang hindi niya maipaliwanag.At ang mas nakakainis, hindi niya alam kung paano ito aalisin.Nagsimula ang lahat noong Martes ng umaga.Maagang dumating si Isabella sa Montgomery mansion kasama ang kaniyang ina. May dala siyang maliit na bag na kulay asul at isang makapal na librong halos kasinglaki na ng kaniyang katawan.Nang makita siya ni Alexander mula sa hagdan, agad itong bumaba."Isabella!"Napalingon ang batang babae at ngumiti."Good morning, Alexander!""Ano 'yang dala mo?"Itinaas ni Isabella ang kaniyang bag."Book.""Alam ko namang book 'yan. Ano ang laman?""Mga experiments tungkol sa