Se connecterตอนที่ 10ฮูหยินของเจ้าเป็นปีศาจยามรุ่งอรุณ แสงแดดอ่อนโยนทอดผ่านหน้าต่างร้านยา เผยให้เห็นร่างของชายวัยกลางคนในอาภรณ์นักพรต เขาก้าวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม มาดนิ่งขรึม ประกายดวงตาลึกล้ำดจมหาสมุทรอันเก่าแก่“แม่นาง…เจ้ารู้จักชายหนุ่มรูปงามที่มาขายสมุนไพรเมื่อวานพร้อมกับฮูหยินของเขาหรือไม่?”เสียงทุ่มต่ำเปล่งออกมาอย่างมั่นคง จางเฟยเมี่ยว ที่กำลังนั่งจดบัญชีอยู่เงยหน้าขึ้นสบตากับนัพรตครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตอบ“รู้จักสิ ท่านหมายถึงพี่หวังเซิงใช่หรือไม่ เมื่อวานมีเพียงเขาที่มาขายสมุนไพรที่นี่”นักพรตพยักหน้ารับ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง หากแฝงไปด้วยความหนักแน่น“ชายหนุ่มผู้นั้นกำลังตกอยู่ในอัตราย ฮูหยินของเขาหาใช่มนุษย์ไม่ แต่นางคือปีศาจ”จางเฟยเมี่ยวเบิกตากว้าง นางลุกขึ้นจากที่นั่งด้วยความตกใจ เสียงหวานเปล่งถามด้วยความไม่อยากเชื่อ“จริงหรือ ? มิน่าล่ะ นางดูงดงามราวเทพธิดาที่แท้แล้วเป็นปึนี่เอง”นักพรตพยักหน้ารับ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง จางเฟยเมี่ยวเม้นริมฝากแน่น ก่อนจะเร่งเร้า“ท่านนักพรต ขอร้องท่านช่วยพี่หวังเซิงด้วยนะ”ชายวัยกลางคนพยักหน้าตอบ….ยามอรุณรุ่ง แสงตะวันทาบทอลงบนเรื
ตอนที่9ค่ำคืนแห่งความสุขncผิวกายอันอบอุ่นของทั้งคู่แนบสนิทกันโดยไร้สิ่งกีดขวางหวังเซิงก้มลงประทับริมฝีปากกับสองเต้าที่กำลังสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงหายใจ เขาดูดเม้นหยอกเย้าอย่างหลงใหล มือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังเนียนริมฝีปากของหวังเซิงโลมเลียสองเต้างาม ปลายลิ้นหยอกเย้าจนยอดถันแข็งชูชันรับสัมผัสร้อนผ่าว เย่ว์ชิงครางเสียงหวาน ร่างบิดเน่าใต้รสสัมผัสวาบหวาม หวังเซิงเลียจนพอใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาประทบรอยจูบอย่างเร้าร้อน ก่อนอุ้มร่างนวลให้เอนลงนอนกับเตียงฝ่ามือแกร่งลูบไล้ผิวเนียน ลากผ่านทรวงอกอิ่มลงสู่หน้าท้องแบนราบ จนกระทั่งหยุดอยู่ที่ขาอ่อนเรียวงาม เขาค่อย ๆ แยกเรียวขาออก เผยให้เห็นกลีบเกสรสีแดงระเรื่อที่ชุ่มฉ่ำด้วยหยาดน้ำรักสีใส แววตาคมจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยแววตากระหาย ก่อนจะจับขาเรียวให้ตั้งฉากขึ้น แล้วก้มใบหน้าลงสัมผัสกับกลีบเกสรสีแดงระเรื่อปลายลิ้นสากเลียลากไล้ไปมาซอกซอนแหวกผ่านกลีบเกสรนุ่มก่อนจะตวัดรัวเข้าหาติ่งเกสรที่แข็งขืนเย่ว์ชิงสะดุ้งเฮือก ร่างบางบิดเร่าด้วยความเสียวซ่าน นางครวญครางเสียงหวานอย่างไม่เป็นศัพท์ สองมือเรียวจิกผ้าปูเตียงแน่นหวังเซิงไม่ปล่อยให้นางได้หยุดพัก ลิ้นสากตวัดวนอ
ตอนที่8ภรรยาเจ้าช่างงดงามยิ่งนักncนิดหน่อยยามเย็นตลาดในหมู่บ้านคึกคักไปด้วยผู้คนที่สัญจรไปมา เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้า ผสานกับกลิ่นหอมของอาหารและยาสมุนไพรที่อบอวลหวังเซิงจูงมือเย่ว์ชิงก้าวเข้ามาในตลาด พลางหอบตระกล้าสมุนไพรเขานั้นตั้งใจเก็บมาเพื่อเอามาขายให้แก่เถ้าแก่จาง เจ้าของร้านยาประจำหมู่บ้าน“อ้าว! หวังเซิงเจ้าไม่ได้มาหลายวันเลยนะ”เถ้าแก่จางเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มกว้างพลางกวาดตามองหญิงสาวข้างกายของหวังเซิง ก่อนจะเอ่ยเย้า“แล้วคนงามที่อยู่ข้างกายเจ้าคือผู้ใดกัน?” หวังเซิงหันไปมองเย่ว์ชิงด้วยแววตาอ่อนโยนบนกับรอยยิ้ม“นางเป็นภรรยาของข้าเอง”เถ้าแก่จางเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะพยักหน้าอย่างชื่นชม“ช่างเป็นสตรีที่งามล้ำจริง ๆ เจ้าหนุ่มคนนี้โชคดีนัก”แต่ก่อนที่บทสนทนาจะดำเนินการไปมากกว่านั้น จู่ ๆ เสียงใสของสตรีผู้หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา“พี่หวังเซิง! ท่านหายไปไหนมา ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน”หวังเซิงสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองก็พบว่าจางเฟยเมี่ยว บุตรสาวของเถ้าแก่จางนางสาวเท้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะยื่นมือเรียวมาเกาะแขนของเขาอย่างสนิทสนม แม้นางกับเขานั้นจะเจอกันบ่อย ๆ ครั้งเพราะหวังเซิงนั้นมักจะม
ตอนที่7ริมน้ำตกปลายนิ้วสากลากไล้ไปบนกลีบนุ่ม หยอกเย้าติ่งเสียวที่แข็งขืน จนร่างบางสะดุ้งเฮือก“อื้อ…อา”เสียงครางหวานแผ่วเบา เย่ว์ชิงบิดกายเร่า ๆ ตอบสนองความสยิวที่สามีมอบให้หวังเซิงกดนิ้วลงขยี้เบา ๆ ก่อนจะลากขึ้นลงตามร่องเกสร ก่อนจะลากลงมาหยุดอยู่รูสวาทอ่อนนุ่มที่กำลังขมิบตอดรัดราวกับเรียกร้อง นิ้วสากกดแทรกผ่านกลีบเนื้อเข้าไปช้า ๆ ความอุ่นชื้นโอบรัดปลายนิ้วแน่น ร่างเย่ว์ชิงสะท้านเฮือกสะโพกแอ่นรับโดยมิรู้ตัว“อื้อ…ท่านพี่…”นางครวญครางเสียงสั่นสะท้าน ขณะเดียวกันหวังเซิงก็ก้มลงดูดเม้นยอดถันสีชมพูระเรื่อ ลิ้นร้อนลากไล้วนเวียนไม่หยุด พร้อมกับเร่งจังหวะสอดใส่นิ้วให้ลึกขึ้น เร็วขึ้นร่างบางสั่นสะท้านรุนแรง สองมือเรียวจิกลงบนไหล่แกร่งราวกับต้องการยึดเหนี่ยว เสียงครางหวานขาดเป็นห้วง ๆ ก่อนที่ร่างงามจะกระตุกเฮือก ความสุขสมถาโถมท่วมท้นจนมิอาจต้านทานได้ เย่ว์ชิงกอดรัดร่างสามีแน่นร่างบางในอ้อมแขนหอบสะท้าน ริมฝีปากอิ่มเผยอออกปล่อยเสียงครางแผ่ว นัยน์ตาหวานฉ่ำปรือขึ้นมองสามีด้วยความกระสันเสียวที่ยังไม่จางหายหวังเซิงจ้องมองเรือนร่างงดงามที่สั่นสะท้านเพราะสัมผัสของเขาแววตาดำขลับฉายชัดถึงความกระหา
ตอนที่6ไปเก็บสมุนไพรncแสงอรุณแรกแห่งรุ่งอรุณ สาดส่องผ่านม่านหน้าต่างบางเบา สายลมยามเช้าพัดต้องกิ่งไผ่ ส่งเสียงกรอบแกรบเป็นจังหวะ ขับขานถึงการเริ่มต้นของวันใหม่ หวังเซิงค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นจากนิทรา ด้วยเสียงเรียกอันแผ่วเบาของภรรยา“ท่านพี่”หวังเซิงหันไปมองภรรยาตนเองที่กำลังถืออ่างน้ำอุ่นเข้ามานางจัดเตรียมน้ำล้างหน้าให้เขาอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวต่อ “ข้าจะไปริท่านที่ห้องครัว อาหารเช้าใกล้จะเสร็จแล้ว”หลังจากล้างหน้าเสร็จ หวังเซิงก้าวออกจากห้อง กลิ่นหอมอบอวลของอาหารลอยแตะจมูกเรียกความหิวเมื่อเดินมาถึงเรือนครัว เขาเห็นภรรยากำลังจัดสำหรับอย่างประณีต บนโต๊ะมีอาหารหลายจานวางเรียงกัน ทั้งเนื้อตุ๋นแกงน้ำใส ไข่เจียวหอมกรุ่น และผักสดที่จัดวางอยู่อย่างสวยงามหวังเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามอย่างสงสัย“เจ้าเอาเงินที่ไหนไปซื้อเนื้อเหล่านี้มาหรือ”เย่ว์ชิงเงยหน้าขึ้นยิ้มบาง ๆ พลางตอบเสียงใส“ข้านำปิ่นปักผม ไปขาย พอได้เงินมาบ้าง จึงนำซื้ออาหารให้ท่าน”หวังเซิงได้ยินดังนั้น ก็นิ่งไปชั่วครู่แม้จะฉงนอยู่บ้าง แต่เมื่อมองเห็นดวงตากลมใสที่เต็มไปด้วยความจริงใจของนาง เขาก็มิได้เอ่
ตอนที่5งานแต่งncเปลวเทียนในโคมแดงส่องแสงวูบไหว ลมเย็นยามราตรีพัดต้องม่านบางของเรือนหอเบา ๆ หวังเซิง ในอาภรณ์เจ้าบ่าวสีแดงเข้ม ยืนอยู่ต่อหน้า เย่ว์ชิง ซึ่งงามสง่าในชุดเจ้าสาวสีแดง ราวกับดอกโบตั๋นแรกแย้มชุดแต่งงานคู่นี้ มิใช่เครื่องแต่งกายหรูหรา หากแต่เป็นของตกทอดจากมารดาของเขา ผืนผ้าปักลวดลายอย่างวิจิตร ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีตลอดหลายปี วันนี้ ในที่สุดมันก็ได้ทำหน้าที่ของมันอีกครั้งใต้ท้องนภายามราตรี มีเพียงบุรุษหนึ่งและสตรีหนึ่ง ยืนเคียงกันเบื้องหน้า โต๊ะบูชา ที่มีป้ายวิญญาณของพ่อแม่หวังเซิง ทั้งสองปักธูป ให้วิญญาณทั้งสองดวงเป็นสักขีพยานรักของทั้งสองคนเมื่อพิธีเรียบง่ายจบลง หวังเซิงยื่นมืออกไป จับมือเรียวเล็กของเย่ว์ชิงก่อนจะเดินนำพานางไปยังห้องหอที่ทั้งสองได้จัดเตรียมเอาไว้อยู่ก่อนแล้ว….ภายในห้องหอซึ่งประดับประดาไปด้วยผ้าแดงสด เปลวเทียนส่องแสงเรืองรองหวังเซิงในชุดอาภรณ์สีแดงนั่งเคียงข้างกับเย่ว์ชิงเจ้าสาวของตน มือแกร่งค่อย ๆ เอื้อมไปเปิดผ้าคลุมหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าอันงดงาม ดวงตาคู่งามสบประสานกับเขาเป็นประกาย หัวใจของหวังเซิงเต้นรัว มิอาจละสายตาได้เขาค่อย ๆ ใช้มือดันให้นางเ







