Lahat ng Kabanata ng เมียลับอุ้มรัก : Kabanata 1 - Kabanata 10

ร่างเล็กยืนแอบอยู่ที่พุ่มไม้มองไปยังในสวนที่ตอนนี้มีหนุ่มสาวคู่หนึ่งกำลังยืนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เธอรู้สึกเจ็บปวดที่ที่ตรงนั้นไม่ใช่เธอ เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่คนตัวโตยืนพูดคุยด้วย ไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาสวมแหวนหมั้นให้ในช่วงพิธีตอนเช้าที่ผ่านมา ตั้งแต่เล็กจนโตอลิลดา พร้อมใจ หรือ ดา วัย 20 ปี เธอเติบโตอยู่ภายใต้ชายคาของบ้านหลังใหญ่พฤกษารักษ์ แม่ของเธอเป็นแม่บ้านหรือเรียกว่าคนรับใช้นั่นเอง และเธอเป็นลูกคนรับใช้ก็ต้องเป็นคนรับใช้ตั้งแต่จำความได้ คอยรับใช้คุณๆ ในบ้านหลังใหญ่ ส่วนพ่อของเธอก็เป็นคนขับรถให้กับคุณนายของบ้าน ทุกคนในบ้านช่างมีบุญคุณท่วมหัวครอบครัวของเธอเหลือเกิน และคุณท่านก็ส่งเสียให้เธอเรียนหนังสือ ตอนนี้เธอเรียนมหาวิทยาลัยรัฐในกรุงเทพฯ แห่งหนึ่ง และวิชาที่เธอเลือกเรียนคือบัญชี เพื่อที่ในอนาคตจะได้มาทำงานตอบแทนพระคุณคุณท่านที่เลี้ยงดูและให้เธอได้เรียนหนังสือจบสูงๆ ตอนนี้เธอกำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่สาม อีกแค่หนึ่งปีก็จะเรียนจบปริญญาตรีอย่างที่ตั้งใจแล้ว “มาทำอะไรตรงนี้ลูก” นิดายื่นมือมาวางบนไหล่เล็กของลูกสาวพร้อมสายตามองไปตามสายตาของลูกสาวตนที่จ้องมองอยู่ แล้วก็ต้องถอนหายใจดั

“ปากเก่งจริงแม่คุณ ดีนะที่แต่งตัวเรียบร้อย ถ้าแต่งตัวสั้นรัดติ๋วเหมือนเด็กพวกนั้นคงได้เห็นไปถึงตับไตไส้พุง” เขามองไปยังนักศึกษาคนอื่นที่เดินรอบๆ ข้างอลิลดา แต่ละคนแต่งสั้นเสมอหูกันทั้งนั้น แต่มันก็ปกติ เพราะสมัยนี้ใครๆ ก็แต่งกันทั้งนั้น บรึ้น! แล้วชนาธรณ์ก็กระชากตัวรถออกไปจากจุดที่จอดทันทีเมื่อมองไปยังร่างเล็กที่เดินหายลับไปกับกลุ่มนักศึกษาคนอื่นเข้าไปในมหาวิทยาลัยแล้ว ชนาธรณ์ที่นอนบนเตียงมองไปยังร่างเล็กคุ้นตาที่กำลังเก็บเสื้อผ้าของเขาอยู่ที่มุมห้อง อลิลดากำลังเก็บเสื้อผ้าของเขาไปซักในเช้าวันหยุด ปกติวันหยุดเขาจะค้างที่คอนโด แต่เมื่อคืนเขากลับบ้านมาทานข้าวกับคุณแม่ชม้อยที่รัก และดึกจึงนอนค้างที่นี่ สงสัยอลิลดาจะไม่รู้ว่าเขาค้างที่นี่จึงถือวิสาสะเข้ามารบกวนเวลานอนพักผ่อนของเขาในตอนเช้า “รีบเก็บรีบไปได้แล้ว ฉันหนวกหู” เขาบอกเธอพร้อมพลิกตัวนอนหันหลังให้เธอที่กำลังก้มเก็บเสื้อผ้าของเขาอยู่และคัดแยกเสื้อผ้าของเขาด้วย “ขอโทษค่ะคุณธร ดาไม่รู้ว่าเมื่อคืนคุณค้างที่บ้าน” เธอบอกเขาพร้อมรีบทำงานของตัวเองให้เสร็จ “อือ...ถ้ารู้แล้วก็รีบทำ

ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงวอร์มที่ใส่อยู่สั่นเตือนขณะเดินถือตะกร้าใส่เสื้อผ้าที่ปั่นแห้งแล้วจะไปตากที่ราวก็หยุดเดินแล้ววางตะกร้าในมือกับพื้นหญ้าแล้วล้วงโทรศัพท์ออกมากดรับสาย “ว่าไงภาพ” “วันนี้ไปกินหมูกระทะกันไหม เราเลี้ยง” เขาชวนทันทีเมื่อเธอถาม “ได้สิ ร้านเดิมไหม” เรื่องอะไรจะไม่รับปาก ก็ของฟรี “ร้านเดิมนั่นแหละ เดี๋ยวภาพขับรถไปรับที่บ้านนะ” “หกโมงเย็นหน้าบ้านนะ” “อือ...ตามนั้น แค่นี้แหละ แล้วเจอกัน” พอปลายสายกดตัดสายก็เก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกงวอร์มเหมือนเดิมพร้อมกับก้มหน้าจะหยิบยกตะกร้าผ้าขึ้นมาถือ แต่ก็ต้องหยุดมือเมื่อเห็นเงาดำๆ ตรงหน้าจึงเงยขึ้น ระดับที่เธออยู่และคือเสื้อยืดคอวีที่เว้าลึกทำให้คนตัวสูงมองเห็นร่องอกอวบอิ่มได้ถนัดจนเขาต้องเบือนหน้าหนีมองไปทางอื่นแม้จะอยากมองมันก็ตาม “คุณธรมีอะไรให้ดารับใช้คะ” เธอถามเขาพร้อมมองไปยังแขนทั้งสองที่ยกขึ้นกอดอกของเขาและมองไปยังนิ้วนางข้างขวาที่ประกาศให้ผู้คนรู้ว่าเขามีเจ้าของแล้ว “จะไปไหนตอนหกโมง” เขาไม่ตอบ แต่ถามเธอแทน เพราะเ

“ได้สิครับ แล้วมีค่ารถมีเงินไหมครับ เดี๋ยวผมโอนเงินให้น้านิดกับน้าเข้มไว้ใช้ในการเดินทางและไว้เป็นค่ารักษาแม่ของน้าเข้มด้วยนะครับ” เขาบอก “น้ามีค่ะคุณธร ไม่ต้องโอน...”นางยังพูดไม่ทันจบ นายหนุ่มก็เอ่ยแทรกตอบกลับมาก่อน “ได้ยังไงครับ น้านิดกับน้าเข้มทำงานที่บ้านผมมาตั้งแต่ผมเกิด เราก็เหมือนครอบครัวเดียวกัน อย่าเกรงใจเลยครับ รีบไปเถอะครับ ผมจะโอนเงินให้นะครับ”เขาบอกพร้อมกดวางสายแล้วจัดการเข้าแอปพลิเคชันของธนาคารแล้วกดโอนเงินไปยังบัญชีของนิดาที่ทำเป็นรายการโปรดไว้ทันทีเป็นเงินจำนวนสามหมื่นบาท “ให้ดาไปด้วยไม่ได้เหรอคะแม่นิด พ่อเข้ม ปีนี้หนูยังไม่เจอคุณย่าเลยนะคะ” อลิลดาที่กำลังช่วยพ่อกับแม่เก็บกระเป๋าเอ่ยขอ “ไม่ได้หรอกลูก แม่เกรงใจคุณท่านและคุณธร หนูอยู่ดูแลรับใช้คุณธรที่นี่แหละดา”นิดาบอกลูกสาวด้วยเกรงใจ เพราะยอดเงินที่ข้อความแจ้งเตือนเมื่อกี้มันสามหมื่นบาทเชียว มันเยอะมาก แม้ไม่อยากรับ แต่ชนาธรณ์ก็บังคับอยู่ดี “หนูไม่อยากอยู่ เพราะตอนนี้คุณท่านไปฝรั่งเศส ให้พี่นาง พี่น้อยดูแลก็ได้นี่คะ ถ้าไม่ให้หนูไปด้วย หนูไปพักหอพักกับแพงนะคะแม่” เธอบอ

ปัง! ปัง! ปัง!“ใคร! ฉันถามว่าใคร” เธอกุมผ้าเช็ดตัวที่พันอกแน่นแล้วมองหาสิ่งป้องกันตัว และรีบเดินไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ แต่แล้วประตูที่ถูกทุบแรงๆ นั้นก็ถูกผลักเข้ามาปัง!เท้าใหญ่ถีบยันเต็มแรงเมื่อใช้กุญแจสำรองที่นำติดมือมาด้วยเปิดไขเข้าไปในห้องของอลิลดาทันทีมือเล็กที่กำลังสาละวนกับการสวมใส่เสื้อผ้าหยุดค้างทั้งๆ ที่กำลังยกเท้าจะใส่กางเกงแล้วหันกลับไปมองผู้บุกรุกแล้วก็ต้องเบิกตาโตมองอย่างตกใจ ไม่อยากเชื่อสายตาว่าคือชนาธรณ์ เจ้านายหนุ่ม เธอเห็นเขาใช้มือดันปิดประตูพร้อมกับเสียงล็อกกลอนของประตูแก๊ก!“คุณธร!”“ทำไมไม่เปิดประตูให้ฉัน”“แล้วทำไมคุณไม่ตอบล่ะ ตอนที่ดาถาม แล้วเข้ามาในห้องของดาทำไมคะ”เธอถามเขาพร้อมกับปล่อยกางเกงที่ถือในมือทิ้งแล้วเดินไปหลบข้างตู้เสื้อผ้าและกำปมผ้าเช็ดตัวแน่นด้วยกลัวว่ามันจะหลุด และกลัวว่าคนตัวโตจะกระชากมันออกไป ตอนนี้ในหัวของอลิลดาเต็มไปด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงมาที่นี่ แล้วทำไมเขาถึงเข้ามาในห้องเธอในยามดึกดื่นแบบนี้“ฉันแค่...” เขานิ่งเงียบไปเมื่อตอบไม่ได้ว่ามาที่นี่ทำไม และสายตาของเขามันก็จ้องมองแต่เนินอกอวบอิ่มที่ดุนดันเป็นเนิ