All Chapters of เมียลับอุ้มรัก : Chapter 31 - Chapter 40

“คุณธรเลิกเรียกดาว่าเมียสักทีเถอะค่ะ ดาไม่ใช่ ดาเป็นได้แค่ที่ระบายความใคร่ของคุณธร เพราะในใจของคุณธรมีคุณแป้งอยู่แล้ว” ชนาธรณ์นิ่งเงียบไม่ตอบกลับ เขาเคลื่อนตัวไปคร่อมทับเธอพร้อมสองมือเกี่ยวรั้งจับหัวเตียงไว้แน่นแล้วกดแนบเอวสอบนำความใหญ่โตกรีดกรายเข้าไปในความคับแน่นของสาวน้อยทันที “อ่ะ...อื้อ คุณธรใหญ่เหลือเกิน อ่า...” “เธอเองก็แน่น แน่นมากดา” ที่ไม่ตอบคำพูดเธอก่อนหน้านี้ เพราะเขาไม่รู้จริงๆ ว่าตอนนี้ระหว่างเขากับศศิญาภรณ์มันคืออะไร มันยังเหมือนเดิมอยู่ไหม “อ่า...ไม่ไหวแล้ว ดาไม่ไหวแล้วค่ะ อึดอัด ซี้ด...” หล่อนได้แต่บิดดิ้นเร่าส่ายเอวเล็กคอดไปมาเมื่อมือนั้นถูกจับล็อกรั้งกับหัวเตียง “โอว์...ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ภายในเธอมันตอดรัดฉันแรงมาก อ่า...” ร่างใหญ่ไหวโยกพร้อมปล่อยมือมาจับสร้อยที่เธอใส่อยู่ “จะทำอะไรคะ อ่า...อย่าถอดสร้อยดานะคะ อ่า...คุณธิปซื้อให้ดา อ่ะ...อ่อย” “อย่าใส่สร้อยผู้ชายคนอื่นถ้าไม่ใช่ของที่ผัวให้ ฉันจะเก็บมันไว้ ไม่ต้องใส่” เขากำสร้อยในมือแน่นเมื่อถอดมันออกจากลำคอระหงแล้วรวบกอดร่างเล็กใต้ร่างยกขึ้นหาตัวเ

“ใช่ แม่หมายถึงนั่นแหละ” “คุณแม่ครับ กับน้องแป้ง ผมทำเยอะสุดคือจูบหลังมือเท่านั้น แล้วเซ็กซ์ผมจะไปมีได้ยังไงครับ น้องแป้งหวงตัวจะตาย และผมก็ไม่ชอบบังคับด้วย” เขาบอกท่าน “แล้วลูกไม่ได้พลาดทำใครท้องใช่ไหม เพราะอาการที่ลูกเป็นตอนนี้เหมือนคนแพ้ท้องแทนเมียมาก และอยากกินของเปรี้ยวๆ ด้วยไหมพ่อธร” “ตลกแล้วครับ ตั้งแต่หมั้นกับน้องแป้ง ผมไม่ได้ข้องแวะสาวที่ไหนเลยนะครับ จะท้องได้ยังไง อีกอย่างผมป้องกันดีตลอดใส่ถุงยางทุกครั้ง ให้ตายสิ!” ท้ายประโยคเขาสบถพร้อมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเมื่อนึกถึงอลิลดา ใช่...เขาไม่เคยป้องกันสักครั้งยามร่วมสวาทกับเจ้าหล่อน “อะไรพ่อธร สบถใส่แม่ทำไม แล้วจะลุกไปไหน” “ขอโทษครับคุณแม่ชม้อย ผมมีธุระ ขอตัวขึ้นห้องก่อนนะครับ” ว่าแล้วก็รีบเดินเร็วๆ จากไปทันที แม้จะอ่อนเพลีย แต่ตอนนี้เขาแทบหายเพลียเมื่อนึกว่าตัวเองพลาดอะไรไป พลาดอย่างใหญ่หลวง และเกิดความกังวลขึ้นในใจ หากว่าตอนนี้อลิลดากำลังตั้งครรภ์ลูกของเขาอยู่ล่ะจะทำยังไง เด็กนั่นจะเป็นยังไงบ้าง “แม่ชม้อยที่รัก พี่ธรไปไหนแล้วล่ะครับ” คนที่เพิ่งทานข้าวอิ่มเดินมาหาแม่และพ

“ก็อาจจะเป็นก่อน ถ้าไม่มีอะไรแล้วแค่นี้ก่อนนะคะ ดาต้องนอนแล้ว เพราะต้องตื่นเช้าไปช่วยอารดน้ำผักที่สวนแต่เช้าค่ะ” “อือ...ไม่มีผู้ชายมาจีบนะ” “ไม่มีค่ะ แค่นี้นะคะ” “อือ” แล้วเธอก็ตัดวางสายทันที พอวางสายไปจากชนาธรณ์ เธอก็มานั่งดูปฏิทินในโทรศัพท์ที่จะทำหมายเหตุวันเป็นประจำเดือน “เดือนนี้เรายังไม่เป็นประจำเดือนเลย นี่ก็เลยกำหนดมาจะอาทิตย์แล้ว คงไม่นะยัยดา คงไม่ท้องนะ” จากง่วงๆ ก็หายง่วง นอนไม่หลับเมื่อมีเรื่องให้คิด อลิลดาตาดำคล้ำโบ๋ก็เมื่อคืนเธอนอนไม่หลับ กว่าจะหลับก็เกือบเช้า พอหลับได้ไม่ถึงชั่วโมงก็ตื่นตามเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้มาแต่งตัวเพื่อมารดน้ำผักที่สวนหลังบ้านกับอาของเธอ ตอนนี้เธอปิดปากหาวตลอดการเดินดึงสายยางในมือฉีดน้ำรดน้ำผัก “ทำไมสภาพเป็นแบบนั้นลูก” อา! เธอปิดปากหาวแล้วก็ตอบคำถามอาของตนเอง “พอดีนอนไม่หลับเลยค่ะเมื่อคืน กว่าจะหลับก็เกือบเช้า พอหลับไม่นานก็มาตื่นเนี่ยแหละค่ะอาขม...อา!” พอพูดสุดความก็ยกมือปิดปากหาว “ถ้าง่วงก็ไปนอนต่อเถอะ สายๆ ค่อยมาช่วยอาเก็บผัก ไม่วันนี

“ปากดีเหลือเกินพี่ชายกู แล้วเนี่ยยังบอกไหว แพ้ท้องหนักขนาดนี้” “กูไม่ได้แพ้ท้อง” เขาเถียงกลับน้องชาย “ครับผม แล้วเนี่ยไปหาหมอมั่งไหม พี่แย่ขนาดนี้แล้วจะไหวไหม ผมว่าจะมาขอพี่ไปต่างจังหวัดกับแม่น่ะ จะไปเยี่ยมคุณย่าของดาที่มุกดาหาร” เขาบอกพี่ชาย “ไปเยี่ยมหรือไปหาเด็กนั่นกันแน่”คนขี้หึงเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งสายตาเอาเรื่องให้คนที่ประคองตัวเองลุกนั่งพิงหัวเตียงทันที “อะไรเนี่ย ทำเหมือนหึงผมกับดางั้นแหละ ผมจะพาแม่ไปเยี่ยมย่าของดาจริงๆ ครับ” เขาบอกตอบ “พี่จะไปด้วย” “จะไปทำไม แล้วเนี่ยดูสภาพตัวเองสิ จะไปได้ยังไงไหว ไปหาหมอก่อนเถอะ” “ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกน่า เพราะเนี่ยก็แค่อ้วกและเหม็นนั่นนี่ไปหมดเท่านั้นเอง” เขาบอกน้องชายทั้งๆ ที่หน้าซีดมากตอนนี้ “ครับ ผมกับแม่จะไปมุกดาหารในสองสามวันนี้นะ พี่ก็อยู่ทำงานของพี่ไปเถอะ” “ที่โรงแรมงานไม่ยุ่ง พี่ไปด้วยได้” “แต่...” “พี่จะไป” เขาไม่สนใจว่าชนาธิปจะพูดอะไร เขาจะไปด้วย แค่นี้จบ “โอเค ไปก็ไป งั้นก็ทำตัวเองให้แข็งแรงก็แล้วกัน จะให้น้าเข้มข

การเดินทางมาจังหวัดมุกดาหารมันไม่ได้ลำบาก แต่มันลำบากตรงเขาต้องอาเจียนตลอดทาง ไม่ได้เมารถ แต่เขาไม่รู้เป็นอะไร เป็นแค่วันสองวันก็พอว่าไปอย่าง แต่นี่เป็นทุกวันตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา โทรหาอลิลดากี่สายๆ หล่อนก็ไม่ยอมรับสาย ไม่รับสายแล้วยังไม่โทรกลับอีก เขาเครียดกลัวว่ามันจะเป็นดั่งคำที่แม่บอกว่าเขา ‘แพ้ท้องแทนเมีย’ เขากลัว กลัวไปหมด กลัวว่ามันจะเป็นความจริง ยิ่งอลิลดาติดต่อไม่ได้ด้วย กับทุกคนติดต่อได้หมดยกเว้นเขาที่โทรหาเด็กนั่นไม่เคยรับสายและไม่คิดจะติดต่อกลับ          “พี่ธรไหวไหมคะ?” ศศิญาภรณ์ถามคู่หมั้นหนุ่มเมื่อมาถึงโรงแรมในตัวอำเภอที่พักระหว่างมาพักผ่อนที่มุกดาหาร ตอนแรกว่าจะไม่มา แต่เมื่อเป็นชนาธรณ์ชวน หล่อนก็ตกปากรับคำชวนทันที ไม่สนใจว่าจะเป็นที่ไหน เพราะหล่อนพร้อมจะเดินไปกับคนตัวโต          “ไม่ไหวก็ต้องไหวแหละครับ มาถึงที่นี่แล้ว” เขาตอบเสียงแผ่วเบาด้วยความเหนื่อยอ่อน “น้าเข้มจะพาเราไปบ้