ANMELDENตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด!
เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงวอร์มที่ใส่อยู่สั่นเตือนขณะเดินถือตะกร้าใส่เสื้อผ้าที่ปั่นแห้งแล้วจะไปตากที่ราวก็หยุดเดินแล้ววางตะกร้าในมือกับพื้นหญ้าแล้วล้วงโทรศัพท์ออกมากดรับสาย
“ว่าไงภาพ”
“วันนี้ไปกินหมูกระทะกันไหม เราเลี้ยง” เขาชวนทันทีเมื่อเธอถาม
“ได้สิ ร้านเดิมไหม” เรื่องอะไรจะไม่รับปาก ก็ของฟรี
“ร้านเดิมนั่นแหละ เดี๋ยวภาพขับรถไปรับที่บ้านนะ”
“หกโมงเย็นหน้าบ้านนะ”
“อือ...ตามนั้น แค่นี้แหละ แล้วเจอกัน” พอปลายสายกดตัดสายก็เก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกงวอร์มเหมือนเดิมพร้อมกับก้มหน้าจะหยิบยกตะกร้าผ้าขึ้นมาถือ แต่ก็ต้องหยุดมือเมื่อเห็นเงาดำๆ ตรงหน้าจึงเงยขึ้น ระดับที่เธออยู่และคือเสื้อยืดคอวีที่เว้าลึกทำให้คนตัวสูงมองเห็นร่องอกอวบอิ่มได้ถนัดจนเขาต้องเบือนหน้าหนีมองไปทางอื่นแม้จะอยากมองมันก็ตาม
“คุณธรมีอะไรให้ดารับใช้คะ” เธอถามเขาพร้อมมองไปยังแขนทั้งสองที่ยกขึ้นกอดอกของเขาและมองไปยังนิ้วนางข้างขวาที่ประกาศให้ผู้คนรู้ว่าเขามีเจ้าของแล้ว
“จะไปไหนตอนหกโมง” เขาไม่ตอบ แต่ถามเธอแทน เพราะเขาได้ยินที่เธอคุยโทรศัพท์
“ไปกินข้าวค่ะ”
“แล้วข้าวที่บ้านฉันไม่มีรึไง หรือมันไม่อร่อยถึงได้อยากไปกินข้างนอก”
“คุณธรคิดมากไปแล้ว คือเพื่อนของดาจะเลี้ยงข้าวค่ะ”
“เพื่อนหรือแฟน? และกินข้าวหรือกินอย่างอื่นกันแน่” เขาพูดพร้อมก้มมองสำรวจร่างเล็กตรงหน้าที่สูงเพียงระดับอกของตนด้วยสายตาดูถูก
“คุณธร!”
“ฉันรู้ว่าฉันชื่อธร เรียกอยู่ได้ บอกมาว่ากินข้าวหรือกินกันบนเตียงกันแน่”
เผียะ!
ทันทีที่เขาพูดจาดูถูกจบ มือเล็กของอลิลดาก็ยกขึ้นตวัดฟาดหน้าหล่อของเขาเต็มแรงโกรธทันที
กรอด!
เสียงกัดกรามดังลอดออกมาจากไรฟันเมื่อหันหน้าที่โดนตบจนหน้าหันกลับมาก็ผลักร่างเล็กตรงหน้าอัดไปยังพุ่มไม้ข้างๆ พร้อมตัวเขาเคลื่อนตัวไปกักร่างเล็กไว้กับพุ่มไม้อย่างรวดเร็วและก็ฉวยโอกาสเอาคืนหล่อนทันที
“อ่ะ...อื้อ” ปากหนาของชนาธรณ์ฉกโฉบลงมาบดขยี้พร้อมกับมือหนาของเขาจับหัวไหล่เธอบีบแน่น อลิลดาพยายามดิ้นตัวหนีจากพุ่มไม้และพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่มือใหญ่ก็เคลื่อนมาบีบคางเธอล็อกไว้พร้อมปากของเขากัดริมฝีปากเธอจนเจ็บต้องยอมเปิดปากให้เขาสอดแทรกเรียวลิ้นขยะแขยงเข้ามาในโพรงปากเธอ
“อ่ะ...อื้อ” เสียงครางยังคงดังลอดออกมาจากริมฝีปากของทั้งสอง ชนาธรณ์รับรู้ได้ทันทีว่านี่คือจูบแรกของหล่อน เพราะการที่อลิลดาเผลอจูบตอบกลับเขา แต่เป็นจูบเงอะงะและไร้เดียงสา มุมปากหนาก็ยกยิ้มพึงพอใจแล้วควานปลายลิ้นตวัดเกี่ยวดึงรั้งเรียวลิ้นเล็กภายในโพรงปากน้อยแสนหวาน
“อ่า...ปากหวานใช้ได้นี่ คงจูบแรกสินะ” เขาผละถอนจูบออกมาพร้อมกับตวัดลิ้นเลียริมฝีปากบนตัวเองแล้วมองสภาพของสาวน้อยตรงหน้าที่ตอนนี้ทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้นหญ้าอย่างคนหมดแรง เขาจึงโน้มหน้าก้มลงไปหาเธอพร้อมเอ่ยกับเธอก่อนจะเดินจากไปว่า...
“หึหึ...ถึงกับอ่อนระทวยไปไม่เป็น เนี่ยแค่จูบ ถ้าโดนเอาจะไม่สลบเลยเหรอเด็กน้อย” นั่นคือประโยคที่เธอได้ยินและมันดังก้องในหูจนตอนนี้แม้ว่าเขาจะเดินจากไปนานแล้ว
“บอกแม่มาดา มันเป็นใคร ใครคือพ่อของลูกในท้องดา บอกแม่มา แล้วแบบนี้จะบอกคุณท่านยังไง ลูกคิดถึงคนที่ส่งลูกเรียนบ้างไหม ลูกเลว! เผียะ!” แล้วก็อดไม่ได้ใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้ถูกจับรั้งไว้ฟาดไปยังหน้าของลูกสาวที่เปื้อนน้ำตาแหงนเงยมองหน้าตนเอง “พอแล้วพี่นิด พอได้แล้ว ทุบตีกันไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ตอนนี้ยัยดาก็ท้องแล้ว” ขมกอดรั้งพี่สะใภ้ไว้แน่นพร้อมกับมองดูหลานที่นั่งคุกเข่ากับพื้นร้องไห้ก็ยิ่งสงสาร “ดาบอกอากับแม่ได้ไหม ใครคือพ่อของลูกในท้อง แล้วมันเกิดขึ้นได้ยังไง เกิดขึ้นตอนไหน เมื่อไหร่?” ขมถามหลานสาว แต่หลานสาวก็เอาแต่ส่ายหน้าไปมา ฮือๆๆ “ดา...ถ้าไม่บอกอากับแม่แล้วเราจะช่วยกันแก้ไขได้ยังไงลูก บอกมาเถอะ อย่าเอาแต่ร้องไห้แบบนี้สิลูก” ขมถามตื๊ออีกครั้ง&nb
“ปากดีเหลือเกินพี่ชายกู แล้วเนี่ยยังบอกไหว แพ้ท้องหนักขนาดนี้” “กูไม่ได้แพ้ท้อง” เขาเถียงกลับน้องชาย “ครับผม แล้วเนี่ยไปหาหมอมั่งไหม พี่แย่ขนาดนี้แล้วจะไหวไหม ผมว่าจะมาขอพี่ไปต่างจังหวัดกับแม่น่ะ จะไปเยี่ยมคุณย่าของดาที่มุกดาหาร” เขาบอกพี่ชาย “ไปเยี่ยมหรือไปหาเด็กนั่นกันแน่”คนขี้หึงเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งสายตาเอาเรื่องให้คนที่ประคองตัวเองลุกนั่งพิงหัวเตียงทันที “อะไรเนี่ย ทำเหมือนหึงผมกับดางั้นแหละ ผมจะพาแม่ไปเยี่ยมย่าของดาจริงๆ ครับ” เขาบอกตอบ “พี่จะไปด้วย” “จะไปทำไม แล้วเนี่ยดูสภาพตัวเองสิ จะไปได้ยังไงไหว ไปหาหมอก่อนเถอะ” “ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกน่า เพราะเนี่ยก็แค่อ้วกและเหม็นนั่นนี่ไปหมดเท่านั้นเอง” เขาบอกน้องชายทั้งๆ ที่หน้าซีดมากตอนนี้ “ครับ ผมกับแม่จะไปมุกดาหารในสองสามวันนี้นะ พี่ก็อยู่ทำงานของพี่ไปเถอะ” “ที่โรงแรมงานไม่ยุ่ง พี่ไปด้วยได้” “แต่...” “พี่จะไป” เขาไม่สนใจว่าชนาธิปจะพูดอะไร เขาจะไปด้วย แค่นี้จบ “โอเค ไปก็ไป งั้นก็ทำตัวเองให้แข็งแรงก็แล้วกัน จะให้น้าเข้มข
“ยัยดาไม่มีแฟน ไม่เคยมีใครเลย แต่ระหว่างช่วงที่พี่กับพี่เข้มมาอยู่ที่มุกดาหาร ไม่ได้อยู่ด้วยหนึ่งเดือน มันจะใช่เหรอ ยัยดาไม่น่าจะมีแฟนได้เร็วในหนึ่งเดือนนะขม” ยิ่งคิดยิ่งมองลูกสาวที่นั่งกับแม่สามีอยู่ในห้องก็ยิ่งดูแปลกตา “ไม่หรอกพี่ ยัยดาคงไม่ท้อง ไม่มีแฟนหรอก พี่น่ะคิดมากไปเอง” “พี่ไม่ได้คิดมากนะขม แต่มันเหมือนคนท้องจริงๆ ดูหลานขมสิ กินไปได้ยังไงมีแต่ของเปรี้ยวๆ ทั้งนั้น กินได้ทุกวันเลยเท่าที่พี่สังเกต” “งั้นพี่ก็ไปถามยัยดา เดี๋ยวฉันจะไปอยู่กับแม่เอง” “อือ...พี่ก็ว่าจะถามให้รู้แล้วรู้รอด ไม่อยากคาใจแบบนี้ เพราะยิ่งมองก็เหมือนคนท้อง”แล้วทั้งสองก็ลุกเดินออกจากที่แคร่หน้าบ้านเข้าไปในบ้านทันที ด้านคนที่กรุงเทพฯ อาการเริ่มชัดเจนแพ้ท้องหนักทุกวัน จนคุณนายชม้อยมั่นใจว่าตอนนี้ลูกชายกำลังจะมีหลานให้ แล้วกับใครล่ะ ในเมื่อศศิญาภรณ์คู่หมั้น ลูกชายก็ไม่เคยมีอะไรลึกซึ้งด้วย ให้ชนาธิปสืบก็ไม่ได้ความสักอย่าง แล้วผู้หญิงคนนั้นคือใคร นางมั่นใจแน่นอนด้วยสัญชาตญาณและลางสังหรณ์ที่มีทำให้ชม้อยมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าลูกชายทำผู้หญิงท้อง แต่ใครกัน
“ก็อาจจะเป็นก่อน ถ้าไม่มีอะไรแล้วแค่นี้ก่อนนะคะ ดาต้องนอนแล้ว เพราะต้องตื่นเช้าไปช่วยอารดน้ำผักที่สวนแต่เช้าค่ะ” “อือ...ไม่มีผู้ชายมาจีบนะ” “ไม่มีค่ะ แค่นี้นะคะ” “อือ” แล้วเธอก็ตัดวางสายทันที พอวางสายไปจากชนาธรณ์ เธอก็มานั่งดูปฏิทินในโทรศัพท์ที่จะทำหมายเหตุวันเป็นประจำเดือน “เดือนนี้เรายังไม่เป็นประจำเดือนเลย นี่ก็เลยกำหนดมาจะอาทิตย์แล้ว คงไม่นะยัยดา คงไม่ท้องนะ” จากง่วงๆ ก็หายง่วง นอนไม่หลับเมื่อมีเรื่องให้คิด อลิลดาตาดำคล้ำโบ๋ก็เมื่อคืนเธอนอนไม่หลับ กว่าจะหลับก็เกือบเช้า พอหลับได้ไม่ถึงชั่วโมงก็ตื่นตามเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้มาแต่งตัวเพื่อมารดน้ำผักที่สวนหลังบ้านกับอาของเธอ ตอนนี้เธอปิดปากหาวตลอดการเดินดึงสายยางในมือฉีดน้ำรดน้ำผัก “ทำไมสภาพเป็นแบบนั้นลูก” อา! เธอปิดปากหาวแล้วก็ตอบคำถามอาของตนเอง “พอดีนอนไม่หลับเลยค่ะเมื่อคืน กว่าจะหลับก็เกือบเช้า พอหลับไม่นานก็มาตื่นเนี่ยแหละค่ะอาขม...อา!” พอพูดสุดความก็ยกมือปิดปากหาว “ถ้าง่วงก็ไปนอนต่อเถอะ สายๆ ค่อยมาช่วยอาเก็บผัก ไม่วันนี
“วันนี้คุณย่าเก่งมากเลยนะคะ ขยับแขนและขาเองได้แล้ว อีกไม่นานก็กลับมาลุกเดินได้ปกติแล้วค่ะ” เมื่อทำกายภาพบำบัดให้คุณย่าเสร็จ เธอก็บีบมือให้กำลังใจท่าน “ขอบคุณมากลูกที่ให้กำลังใจย่า แล้วเนี่ยแม่เรากับอาของเราไปไหน”นางรู้ดีว่านางแก่มากแล้วและยากที่จะกลับไปเดินได้เหมือนเมื่อก่อน“ไปช่วยกันทำน้ำพริกส่งไปให้พ่อเข้มที่กรุงเทพค่ะย่า” เธอบอกท่าน“อือ...หนูดาก็ไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ คืนนี้ให้อาขมของเรานอนกับย่าคนเดียวก็พอ หนูไปนอนพักที่ห้องสบายๆ สักวันนะลูก” นางบอกหลานสาว“แต่หนูอยากอยู่ด้วย”“ไม่เป็นไร อาขมอยู่กับย่าคนเดียวก็พอแล้ว”“ก็ได้ค่ะ งั้นหนูเอายาก่อนนอนให้ย่ากินก่อนนะคะ หนูถึงจะกลับไปห้อง”“อือ...เอามาเถอะลูก” นางใจมองหลานสาวที่ลุกเดินไปหยิบยาก่อนนอนและรินน้ำอุ่นใส่แก้วมาให้ดื่มหลังทานยา อลิลดานำยาและน้ำมาให้คุณย่าทานแล้วก็ปรับเตียงนอนของท่านจากที่เป็นแบบนั่งให้นอนราบพร้อมกับห่มผ้าให้ท่านให้เรียบร้อย “ฝันดีนะคะคุณย่า” “ฝันดีเช่นกันลูก” เมื่อฟังคนเป็นย่าพูดจบ เธอก็เดินออกไปจากห้องทันที แต่ไม่ได้ไปห้องพักส่วนตัวตัวเอง แต่เดินไปยังห้องครัวท
“ใช่ แม่หมายถึงนั่นแหละ” “คุณแม่ครับ กับน้องแป้ง ผมทำเยอะสุดคือจูบหลังมือเท่านั้น แล้วเซ็กซ์ผมจะไปมีได้ยังไงครับ น้องแป้งหวงตัวจะตาย และผมก็ไม่ชอบบังคับด้วย” เขาบอกท่าน “แล้วลูกไม่ได้พลาดทำใครท้องใช่ไหม เพราะอาการที่ลูกเป็นตอนนี้เหมือนคนแพ้ท้องแทนเมียมาก และอยากกินของเปรี้ยวๆ ด้วยไหมพ่อธร” “ตลกแล้วครับ ตั้งแต่หมั้นกับน้องแป้ง ผมไม่ได้ข้องแวะสาวที่ไหนเลยนะครับ จะท้องได้ยังไง อีกอย่างผมป้องกันดีตลอดใส่ถุงยางทุกครั้ง ให้ตายสิ!” ท้ายประโยคเขาสบถพร้อมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเมื่อนึกถึงอลิลดา ใช่...เขาไม่เคยป้องกันสักครั้งยามร่วมสวาทกับเจ้าหล่อน “อะไรพ่อธร สบถใส่แม่ทำไม แล้วจะลุกไปไหน” “ขอโทษครับคุณแม่ชม้อย ผมมีธุระ ขอตัวขึ้นห้องก่อนนะครับ” ว่าแล้วก็รีบเดินเร็วๆ จากไปทันที แม้จะอ่อนเพลีย แต่ตอนนี้เขาแทบหายเพลียเมื่อนึกว่าตัวเองพลาดอะไรไป พลาดอย่างใหญ่หลวง และเกิดความกังวลขึ้นในใจ หากว่าตอนนี้อลิลดากำลังตั้งครรภ์ลูกของเขาอยู่ล่ะจะทำยังไง เด็กนั่นจะเป็นยังไงบ้าง “แม่ชม้อยที่รัก พี่ธรไปไหนแล้วล่ะครับ” คนที่เพิ่งทานข้าวอิ่มเดินมาหาแม่และพ







