All Chapters of ไอ้ขี้แพ้คนนี้ จะเป็น'นายท่าน'พวกแกเอง: Chapter 1 - Chapter 6

- 2 -จุดเริ่มต้นของเด็กอกตัญญู"มัน....เป็นเจ้ากรรมนายเวรมึง มันจะทำให้มึงอยู่ไม่สุขไปทั้งชีวิตแม้กระทั่งครอบครัวมึง มันจะทำให้ทุกคนเดือดร้อน มันชอบความเป็นใหญ่ มันมาเพื่อให้มึงทรมานเหมือนที่มันโดนในชาติที่แล้ว วันเกิดปีเกิด มึงเห็นไหม! เด็กเวรนี่เกิดมาชอบบังคับคนอื่น ชอบบงการชีวิตคนอื่นเป็นของเล่นของใช้ อีกอย่างเด็กนี่อกตัญญู ไม่เลี้ยงมึงยามแก่เฒ่าหรอก! ดวงเด็กเวรเด็กอกตัญญูตั้งแต่กูเห็นหน้ามันแล้ว!"เสียงป้าคนหนึ่งในชุดสีขาวราวฤๅษีในละครพูดเสียงดังและชี้เด็กที่นั่งอยู่บนตักผู้หญิงคนหนึ่ง...และเด็กคนนั้นคือผมเอง แม่ของผมศรัทธาเจ้าแม่คนนี้มาก โดยที่แม่เชื่อว่าการที่แม่มีเงินมีทองได้ทุกวันนี้ก็เพราะเจ้าแม่คนนี้ เมื่อแม่คลอดผมออกมา ก็ได้พาผมมาทำนายดวงอนาคต ดวงเด็กอกตัญญู ดวงเด็กกาลกิณี ดวงซวย ได้ถูกกรอกหูแม่ตั้งแต่ผมยังจำความไม่ได้"จะลดผลกรรมจากเด็กเวรนี่ได้ ต้องลดกรรมกับกู ทำได้แค่ลดกรรมเท่านั้น! ยังไงไอ้เด็กนี่ก็เป็นเจ้ากรรมนายเวรมึง!"สิ้นเสียงเจ้าแม่ที่แม่ศรัทธา แม่ก็เห็นผมเป็นเจ้ากรรมนายเวรที่สร้างปัญหาให้แม่ตลอดมา ผมเกิดมาให้ครอบครัวที่มีฐานะค่อนข้างไปทางมีเงินมีทองเก็บกว่าค

- 4 -ทำไม?...ทำไมยังอยู่อีก... "เมื่อคืนนายดื่มเยอะไปแล้วนะ...ปาร์ตี้กับเพื่อนให้น้อยกว่านี้หน่อย...ไม่ได้เหรอ" เช้าวันหยุดอันสดใส ผมทำแกงจืดง่าย ๆ ประหยัด ๆ ให้แฟนหนุ่มที่กำลังกุมขมับ เพราะอาการเมาค้าง"พูดมาก" บูลขมวดคิ้ว จ้องผมเป็นการสั่งนัย ๆผมที่เห็นดวงตาดุก็ยอมปิดปากเงียบ และส่งถ้วยชามเตรียมของสำหรับมื้อเช้าผมก้มหน้าก้มตากินมื้อเช้าเงียบ ๆ โดยที่อีกฝ่ายเปิดมือถือยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับหน้าจอคนเดียวไม่หยุด"...กับข้าวอร่อยมั้ย" ผมถามเรื่องรสชาติแทนที่จะถามถึงคนในมือถืออีกฝ่ายที่กำลังคุยกัน"อร่อย" อีกฝ่ายตอบสั้น ๆ และวางช้อนพร้อมล้มตัวพิมพ์ข้อความเหมือนกินอิ่มแล้ว ทั้ง ๆ ที่ยังเต็มจาน'อร่อย..จริง ๆ นะเหรอ'หลังทานมื้อเช้ากันเสร็จ ผมก็ไปทำงานบ้านต่อ ซักผ้ารีดผ้าทั้งของผมและของบูล ทั้งจัดของให้ เตรียมของไปเรียนมหาลัยให้ ขัดรองเท้าให้ด้วย...ก็ไม่เข้าใจ ว่าผมทำดีด้วยขนาดนี้ ทำไมพวกแฟนเก่าถึงทิ้งผมไป และ...บูลก็อาจจะเป็นแฟนเก่าผมอีกคน"ช่วงนี้เราไม่ได้มีอะไรกันเล

- 6 -ต้องทำได้ดีกว่านี้ เช้าอันสดใส...สดใส...สดใสในคืนที่ผมเพิ่งมีอะไรกับคนแปลกหน้าไป และกำลังนั่งอยู่บนเตียงกับอีกฝ่ายราวกับเพิ่งเสียบริสุทธิ์ครั้งแรกอย่างไรอย่างนั้น...."........" ผมหันมองคนแปลกหน้าที่ดูมีอายุแล้ว มีแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย...เดาได้ว่าอีกฝ่ายคงแต่งงานแล้วแน่ ๆ ถึงอย่างนั้นผมก็รู้สึกผิดเล็ก ๆแต่....เมื่อคืนผมแทบไม่ได้สัมผัสตนเองเลย แต่กลับเหมือนได้ปลดปล่อยบางอย่างจนรู้สึกโล่ง(?)"....อ่อ...คุณครับ" ผมสะกิดร่างอีกฝ่ายเบา ๆ ด้วยปลายนิ้วเรือนร่างของคนตรงหน้ามีรอยจ้ำกระจายจาง ๆ ไม่ใช่รอยจากการถูกดูดหรือจูบจากผมหรอก....ส่วนใหญ่รอยพวกนั้นมาจากเท้าผมที่เหยียบอีกฝ่ายต่างหาก"อืม....อ่า...เช้าแล้วเหรอ" อีกฝ่ายค่อย ๆ ลืมตาและขยี้ดวงตาเบา ๆ ก่อนจะหันมองผมที่ยิ้มแห้ง ๆ ให้ ซึ่งเป็นรอยยิ้มประจำตัวอีกฝ่ายมองรอยยิ้มไม่เต็มใจนั้นก็หน้าแดง และรีบลุกนั่งมองผมตาปริบ ๆ"ว้าว...รอยยิ้มสมเพชเวทนานั่น..ทำฉันหัวใจฉันสูบฉีดในตอนเช้าเลยนะเนี่ย"อีกฝ่ายกุมหน้าอกตนเองและเผยรอยยิ้มกว