- 4 - ทำไม?...ทำไมยังอยู่อีก...

- 4 -

ทำไม?...ทำไมยังอยู่อีก...

"เมื่อคืนนายดื่มเยอะไปแล้วนะ...ปาร์ตี้กับเพื่อนให้น้อยกว่านี้หน่อย...ไม่ได้เหรอ" 

เช้าวันหยุดอันสดใส ผมทำแกงจืดง่าย ๆ ประหยัด ๆ ให้แฟนหนุ่มที่กำลังกุมขมับ เพราะอาการเมาค้าง

"พูดมาก" บูลขมวดคิ้ว จ้องผมเป็นการสั่งนัย ๆ

ผมที่เห็นดวงตาดุก็ยอมปิดปากเงียบ และส่งถ้วยชามเตรียมของสำหรับมื้อเช้า

ผมก้มหน้าก้มตากินมื้อเช้าเงียบ ๆ โดยที่อีกฝ่ายเปิดมือถือยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับหน้าจอคนเดียวไม่หยุด

"...กับข้าวอร่อยมั้ย" ผมถามเรื่องรสชาติแทนที่จะถามถึงคนในมือถืออีกฝ่ายที่กำลังคุยกัน

"อร่อย" อีกฝ่ายตอบสั้น ๆ และวางช้อนพร้อมล้มตัวพิมพ์ข้อความเหมือนกินอิ่มแล้ว ทั้ง ๆ ที่ยังเต็มจาน

'อร่อย..จริง ๆ นะเหรอ'

หลังทานมื้อเช้ากันเสร็จ ผมก็ไปทำงานบ้านต่อ ซักผ้ารีดผ้าทั้งของผมและของบูล ทั้งจัดของให้ เตรียมของไปเรียนมหาลัยให้ ขัดรองเท้าให้ด้วย...

ก็ไม่เข้าใจ ว่าผมทำดีด้วยขนาดนี้ ทำไมพวกแฟนเก่าถึงทิ้งผมไป และ...บูลก็อาจจะเป็นแฟนเก่าผมอีกคน

"ช่วงนี้เราไม่ได้มีอะไรกันเลยนะ" ผมพูดขึ้นระหว่างที่อีกฝ่ายนอนตีพุงดูทีวี โดยที่ผมกำลังพับผ้าให้อีกฝ่ายและของตนเอง

"ก็เหนื่อย..." อีกฝ่ายตอบห้วน ๆ และเหมือนจะอารมณ์เสียใส่ด้วย

"ไปมีอะไรกับคนอื่นสิ ถ้าอยากขนาดนั้น...แค่กูคนเดียวคงไม่พอไม่ใช่รึไง" อีกฝ่ายอารมณ์เสียจริง ๆ ด้วย...

"ไม่...พับผ้าเสร็จแล้ว..จะไปจัดของต่อ" ผมตัดบทและยกผ้าที่พับเข้าตู้ 

'ก็มีเซ็กซ์ที่ทำให้รู้สึกดีนี่...ในเมื่อไม่ได้ความรักทางใจ ขอแค่ทางกาย...ก็ยังให้ไม่ได้เหรอ' 

ผมมองแฟนหนุ่มของตนเองเงียบ ๆ ผมรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังนอกใจ...และมันไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมโดน

พนันได้เลยว่าภายในอาทิตย์นี้ ผมจะต้องโดนทิ้ง 

สายตาเศร้าที่เดาชะตากรรมตนเองในหัว ก็มองของรอบ ๆ ห้องที่เช่าอยู่ ข้าวของที่เราอยู่ด้วยกันยังอยู่ครบ วันไหนที่ของค่อย ๆ ทยอยหายไปแปลว่า บูลกำลังทิ้งผม 

และผมก็เห็นว่าของหลายอย่างค่อย ๆ หายไป บูลไม่นำมาไว้ที่ห้องที่เขาจะมานอนประจำ...แปลว่ามีที่ที่เขาไปบ่อยกว่าที่นี่แล้ว 

ผมใช้แค่การเดาก็รู้ได้ทันที ไม่จำเป็นต้องหาหลักฐานมาทะเลาะกันให้เสียเวลา และ...ผมกับบูลเราก็คบกันลับ ๆ รู้แค่เราสองคน 

คนก่อน ๆ ที่ผมเคยคบก็คบแบบนี้เหมือนกัน ถึงผมจะอยากเปิดตัวมากแค่ไหน แต่ข้อตกลงที่ผมจะมีใครสักคนในชีวิตคือการเก็บเป็นความลับจากคำ'สั่ง'ของแฟนเสมอ

ร้านกาแฟ

19 : 20 น.

"......เงิน...." ในเวลางาน ณ ร้านกาแฟที่วันนี้ลูกค้าแทบไม่มีเลย เพราะมีงานเทศกาลใกล้ ๆ ทำให้ผมมีเวลาว่างมานั่งคำนวณรายรับรายจ่ายของเดือนนี้

หักค่าเทอม หักค่าใช้จ่ายประจำวัน ค่าห้องเช่า ค่าน้ำค่าไฟของบ้านหลัก...ผมก็แทบจะหมดตัวแล้ว

เพื่อเป็นเด็กกตัญญู ผมจำเป็นต้องจ่ายค่าน้ำค่าไฟฟ้าของบ้านที่ผมไม่ได้อยู่ด้วยสินะ....ทั้ง ๆ ที่พวกเขาไล่ผมออกจากบ้าน...

"เฮ้อ...ชั่งเถอะ...." ทำมา 3 ปีแล้ว จะมาบ่นไปทำไม 

ผมปิดสมุดจดรายจ่ายประจำตัว ก่อนจะมีสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์ในกระเป๋าเข้ามา 

' แม่ '

แค่เห็นรายชื่อคนที่โทร ผมก็มือสั่นและข่มใจรับ 

' เงินค่าไฟไม่พอ ' แม่พูดสั้น ๆ แต่นั่นก็ทำให้ผมขมวดคิ้วทันที 

"ทุกเดือนก็แค่นั้นนี่ครับ.." ผมตอบกลับไป 

' ไม่ได้ดูยอดเงินรึไง! ' ผมดีดตัวห่างจากโทรศัพท์ทันที เพราะแสบหู ถึงอย่างนั้นก็เงียบต่อไป 

' มันก็ต้องเพิ่มอยู่แล้ว! พี่ชายแกจะเป็นโปรแกรมเมอร์อะไรก็ไม่รู้ เงินที่แกส่งมาไม่พอหรอก เร็ว ๆ ด้วย ' 

ปลายสายถูกวางลงโดยที่ผมไม่ได้พูดอะไรกลับไป 

ใจผมตกไปอยู่ตาตุ่ม และรีบล้วงค่าบิลค่าน้ำค่าไฟของบ้านหลักทันที 

โปรแกรมเมอร์บ้าอะไรอีก....

พรึบ...

ผมเปิดดูค่าไฟและก็ทรุดลงไปกับพื้นทันที...

ล้อเล่นกันใช่มั้ย...ล้อเล่นกันแน่ ๆ

พี่ชายผม เรียนไม่จบแถมยังเกี่ยวข้องกับยาเสพติดอีก....คราวนี้กลับจะมาเป็นโปรแกรมเมอร์อะไรอีก....

ความจริงแค่เล่นเกมไปวัน ๆ ไม่ใช่รึไง...

ยอดค่าไฟอาจจะไม่เยอะแต่...เงินทั้งเดือนของผมที่หักไปทุกอย่างแล้วมันแทบไม่เหลือเลย

ผมที่ทรุดตัวพิงตู้เย็นของร้านมองลูกค้าที่กำลังเดินเข้ามาพอดี

ค่อยคิด......ค่อยคิด.....

ผมลุกขึ้นยืนเพื่อมารับออร์เดอร์ จากลูกค้าด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ ประจำตัว 

ลูกค้าคนนี้ดูจะอารมณ์เสียมา ทำให้ผมที่เครียดอยู่แล้วก็ลนลานกว่าปกติ กดสั่งผิดสลิปออกเงินเยอะกว่า 25 บาท

"ข...ขอโทษครับ" ผมยิ้มแห้ง ๆ และกำลังจะกดยกเลิก ลูกค้าก็ดูไม่พอใจ และเริ่มขึ้นเสียงสั่งออร์เดอร์ใหม่ 

"อะไรกัน! อะไรอีก! ผิดอีกแล้วเหรอ!" 

"ปะ...เปล่าครับ ผมเพิ่งจะแก้ครั้งนี้ครั้งแรก" ผมปฏิเสธและบอกความจริงว่านี้คือการแก้ออร์เดอร์ครั้งแรก

"ห๋า เมื่อกี้ฉันเห็นนะ!" เธออารมณ์เสียมากกว่าเดิม และถือแก้วกาแฟที่รับไปก่อนหน้าจนสั่นไปด้วยความหงุดหงิด 

ผมก้มหน้าก้มตาแก้สลิปให้ ลูกค้าที่รับสลิปนั้นน้อยมาก...แต่เธอคนนี้ทำไมถึงอยากได้มันขนาดนั้นกัน 

ผมสลัดเหตุผลในหัวออก บางที่เธออาจจะได้รับออร์เดอร์จากเจ้านายแล้วต้องการสลิปไปยืนยันก็ได้ 

ฉ่า!!

เมื่อแก้สลิปถูกต้องผมก็ถูกสาดน้ำกาแฟเข้าใบหน้าทันที 

"!?!!" ความร้อนทำให้ร่างกายดีดหนีและพยายามเดินไปหาน้ำเย็นใกล้ ๆ มือ 

ผมร้องออกมาเพราะกำลังตกใจ และแสบจนทำอะไรไม่ได้

"ว้าย!? ลูกค้าทำอะไรคะ!!" พี่ดาววิ่งมาช่วยผมในการถอดเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยน้ำร้อน 

ก่อนที่ความวุ่นวายจะเข้ามามากขึ้น จนเจ้าของร้านต้องมาเคลียร์ให้เอง 

ตอนนั้น...ผมนั่งเงียบและใช้น้ำแข็งประคบส่วนที่แดงจัดเพราะความร้อน และนำเจลเย็นมาทาตามจุดต่าง ๆ ก่อนที่เจ้าของร้านจะให้ผมกลับไปพักก่อนในวันนี้ 

ยังดีที่เจ้าของร้านเข้าใจว่าผมไม่ผิด เพราะลูกค้าคนนั้นดูจะอารมณ์เสียมาตั้งแต่เข้าร้านแล้ว แล้วมาลงอารมณ์ที่ผมพอดี 

ได้โอกาส? กลับห้องพักก่อนเวลา ถึงจะไม่ได้ดีใจอะไร 

แค่มาถึงห้องพักผมก็รับรู้ได้ถึงความว่างเปล่า....

ข้าวของบูลหายไปหมดแล้ว...เหลือแค่ของผมเท่านั้น 

'ไปแล้วเหรอ...'

เพื่อความมั่นใจ มือที่สั่นเทากำลังกดโทรศัพท์โทรหาบูล

และแล้ว...เขาก็ไม่รับสาย ไม่ตอบข้อความ...ไม่...ไม่เหลืออะไรเลย

โดนทิ้งแบบนี้อีกแล้ว...

ร่างกายผอมลงไปนั่งกับพื้นห้องและมองผนังห้องที่ว่างเปล่า ผมหยิบแซนด์วิชเหลือที่ร้านมานั่งกินมื้อค่ำ วันนี้ได้กินแซนด์วิชทั้งเช้า กลางวัน และเย็นเลยแหะ....

ก็ดีกว่าไม่มีอะไรกินละนะ....

วันรุ่งขึ้น

วันนี้มีคลาสเรียนตอนเช้า ผมนั่งเงียบในกลุ่มที่กำลังหัวเราะเล่าเรื่องตลกกันเสียงดังลั่นในคลาสที่กำลังมีสอนอยู่ ถึงอย่างนั้นอาจารย์ก็ดุจนเอือมแล้ว

ผมหรี่ตาหวังจะหลับเพราะเมื่อคืนร้องไห้ด้วยอะไรหลาย ๆ อย่างจนไม่ได้นอน และเพื่อนในกลุ่มก็เสียงดังเกินที่ผมจะหลับได้ และผมก็ต้องสร้างภาพหัวเราะตามด้วย ไม่อย่างนั้น...อาจจะโดนเสี้ยมได้

"ตาบวมนี่ อกหักเหรอ" นาดาวหัวเราะและจิ้มขอบตาแดงของผม 

"เปล่า เมื่อคืนดูหนังมา เศร้าเลยร้องไห้นิดหน่อย" ผมยิ้มแห้ง ๆ กลับไป 

"นั่นสินะ คนอย่างน้ำมนต์ถ้ามีแฟนคงโดนทิ้งบ่อย ๆ อยู่ดีนั่นแหละ อย่าไปเศร้ากับหนังเลยน่า เอาชีวิตตัวเองให้รอดก่อน" ธันวาหัวเราะและกอดคอผมไปด้วย

"ฮาฮ่า...ฮา" ผมหัวเราะกลบเกลื่อน 

ตกเย็นผมเข้าร้านเพื่อเริ่มงานประจำอย่างทุกวัน วันนี้พี่ดาวแทบไม่ให้ผมหยิบจับอะไรเลย เพราะผิวยังแสบอยู่ แต่ยังดีที่ไม่ร้อนขนาดลวกผิวขนาดนั้น 

แต่มาทำงานก็ต้องทำงานนะสิ....

เมื่อเลิกงานเสร็จ ผมก็ตรงกลับห้องพักที่ต้องเดินผ่านบ้านของตัวเอง

เมื่อเดินมาถึงห้องพัก วันเลวร้ายมันเกิดขึ้นกับผมได้ทุกวัน และ......วันนี้ก็เหมือนกัน

"นะโม...." ผมเรียกชื่อพี่ชายของผมที่กำลังปีนออกจากห้องพักของผม และเมื่อเราสบตากันพี่ชายผมก็วิ่งไปทันที

"พี่! ทำอะไรกับห้องผม!" ผมวิ่งตาม ภายในความมืดยังดีที่มีแสงไฟอยู่บ้าง 

พี่ผมวิ่งออกไปเร็วจนผมตามไม่ทัน แต่....วิ่งไปก็เปล่าประโยชน์...

พี่เอาอะไรออกจากห้องผม....

ในหัวกำลังคิดก็นึกออกและตัวเริ่มสั่นเทา

เงินเก็บ...

ใจผมหายจนวิ่งกลับห้องแทบไม่ไหว 

ร่างกายวิ่งลนลานไปที่ชั้นเก็บของของตัวเอง ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่เหลืออะไร 

ที่ไม่ฝากในบัญชีเพราะแม่คุมแม้ผมจะบรรลุนิติภาวะแล้ว แต่....

ตุบ!! ตุบ ๆ ๆ

เสียงทุบประตูบ้านดังขึ้น ผมทุบประตูเสียงดังเพื่อให้คนในบ้านหลักออกมา 

คนแรกที่เปิดประตูคือพ่อ 

"พี่นะโมมาห้องผม! พี่ขโมยเงินผมไป!" ผมลนลานเหงื่อออก และอธิบายสิ่งที่เจอ 

"ห๊ะ! มันหนีไปอีกแล้วเหรอ!" พ่อฟังแค่นั้นก็เรียกแม่มาด้วย 

"มันเอาเงินไปซื้อยาอีกแน่!"

"ไปหามันเร็ว!"

"มันเอารถไปด้วยเหรอ!?" 

ตอนนี้ผมไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง พ่อกับแม่เถียงกันไปมา และโทรศัพท์เรียกคนไปช่วยหาพี่ 

"เงินผม..." ผมไม่ได้สนใจ เพราะเงินนั้นกว่าผมจะเก็บมาได้...มัน...

"ไอ้มนต์! พี่มึงหายไป! มันยังจะมาห่วงเงินมึงอีกเหรอ!"  พ่อเข้ามาผลักผมจนล้มไปนั่งกับพื้น 

"พี่มึงโดนทำของใส่ มึงต้องช่วยพี่มึงก่อน!" แม่พูดขึ้นและโทษเรื่องพวกนั้นขึ้นมา ส่วนพ่อนั้นรู้ดีว่าที่พี่ไม่ปกติเพราะยาเสพติดไม่ใช่โดนของอะไร แต่พ่อเถียงแม่ไม่ได้จึงปล่อยผ่าน และพ่อก็รักพี่นะโมมากที่สุดในพี่น้องเพราะเป็นพี่ชายตนโต

ผมนั่งหน้าซีดเผือด ก่อนจะมองไปในบ้านที่มีเด็ก 3 ขวบยืนมองผมด้วยความสงสัยและกลัวตากับยายที่เสียงดัง...

ใช่..หลานชายของผม...กำลังมองผมอยู่..

ผมเลิกสั่นและยืนขึ้นมองหลานชายที่เกาะผนังบ้านมองผม

น้องสาวผมติดผู้ชายคนใหม่ และไม่ได้สนใจลูกตัวเองและปล่อยให้พ่อกับแม่ดูแลแทน....ผมเวทนาหลาน และเวทนาตนเองเหมือนกัน

ผมตัดสินใจเดินออกมาจากความวุ่นวายในบ้าน เพื่อเดินกลับห้องพักที่ถูกงัดหน้าต่างไปแล้ว

โจรคือพี่ชายตนเอง...จะไปแจ้งความได้ยังไง..ถึงแจ้ง...พ่อกับแม่คง....

ผมนั่งทรุดอีกครั้ง และคราวนี้น้ำตาไหลราวน้ำตกไม่มีเสียง

สายตาทอดมองยานอนหลับประจำตัวที่กินทุกคืน 

ทำไมต้องเจอเรื่องแบบนี้ตลอด...ความสุขในชีวิตแทบจะเป็นหนึ่งในสิบของชีวิตเลยด้วยซ้ำ....

มือสั่นของตนเองหยิบขวดยาและเทลงมือจนหมดขวด ก่อนจะกรอกเข้าปากกลืนลงโดยไม่ดื่มน้ำตาม....

ก่อนจะล้มตัวข่มตาหลับทั้งแบบนั้น.... 

Rrrr....Rrrr...Rrrr...

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ผมลุกอย่างหมดแรงเพื่อมาปิดเสียงโทรศัพท์ 

สายตาอ่อนล้ามองขวดยาที่กินไปเมื่อคืน 

ยังมีชีวิตอยู่....

ยานอนหลับที่เทลงมือทั้งหมดมีเหลืออยู่แค่ 4 เม็ด ไม่เยอะพอที่ผมจะตาย...

ร่างกายคลานไปห้องน้ำ ก่อนจะมองกระจก ดวงตามีเส้นเลือดแตกอยู่ เพราะกินยาเกินขนาดแต่ไม่ถึงกับตาย.... และนาฬิกาปลุกก็ปลุกเลื่อนมาตลอดจนผมมาตื่นอีกทีก็กลางวันของอีกวันแล้ว....

สภาพคนในกระจกตอนนี้....ทำไมไม่...ไม่......อึก....

"ยังอยู่ทำไมอีก....."

.

.

.

.

น้ำตาไม่ไหลออกอีกแล้ว