- 5 - จะเลิกเป็นไอ้ขี้แพ้!

- 5 -

จะเลิกเป็นไอ้ขี้แพ้!

อาทิตย์หนึ่งผ่านไป 

ผมนั่งในคลาสเรียนด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยเหมือนเพิ่งโดนรีเซตชีวิตใหม่ 

ไม่สิ....เพราะยานอนหลับทำให้กว่าร่างกายจะกลับมาปกติก็เป็นอาทิตย์ และวันนี้อาการก็ดีจนเหมือนร่างกายจะลอยได้หลังจากพะอืดพะอมมานาน 

ผมนั่งเงียบในกลุ่มเพื่อน ยังดีที่พวกเขาไม่ได้สนใจผมมากนัก เพราะกำลังใกล้งานประกวดดาวเดือนประจำมอ 

ต่อให้ร่างกายผมโทรมแค่ไหนพวกเขาก็ไม่ได้สนใจนักหรอก 

"โปรเจกงานทำเสร็จรึยังน้ำมนต์? ที่พวกเราฝากให้ทำอะ" นาดาวถามขึ้น ก่อนที่ผมจะเงยหน้ามองเงียบ ๆ 

"ไม่มีเวลาทำเลย...โทษที" ผมตอบออกไป 

"ใกล้ถึงวันพรีเซนต์แล้วนะ! ยังไม่เสร็จอีกเหรอ" นาดาวโวยวาย 

ผมไม่ได้ตอบอะไร...มันเป็นงานกลุ่มไม่ใช่เหรอ...ผมทำคนเดียว..เลย...

"....ขอตัว..ก่อน" ผมค่อย ๆ ลุกและตัดบทไปเข้าห้องน้ำ...

เสียงนินทาไล่หลัง แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอีกแล้ว....

ตึก5ชั้น....มันคงง่ายกว่ายาที่กินสินะ... ผมหมายถึง..การกระโดดลงไป

ผมมองตึกมหาลัยที่สูงที่สุด แต่ก็ต้องผละสายตาออก เพราะมันจะไปเป็นภาระมหาลัยอีก...

ขณะเดินกลับห้องพัก ผมกดมือถือเพื่อหางานเสริมทำต่อ...น่าจะยังไหว...นอนแค่ 3 ชั่วโมง...ร่างกายน่าจะไหว....

มือเลื่อนหางานที่สามารถทำได้ ก่อนสายตาจะไปสะดุดกับรถคันหนึ่งที่หรูหราเอาการ 

ชีวิตคนรวยนี่ดีจังนะ.... 

ผมมองรถคันนั้นเพราะมันสวยและอิจฉาเล็ก ๆ 

กระจกถูกลดเปิดเอาไว้ เผยคนนั่งข้าง ๆ เป็นเด็กวัยรุ่นหน้าตาดีที่นั่งมาด้วย ก่อนจะจอดและเด็กคนนั้นก็ลงจากรถก่อนที่คนขับรถที่เป็นเจ้าของรถจะยื่นเงินให้....

ผมแอบมองเงียบ สายตาลดลงมามองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับอาชีพสีเทาตรงหน้า.... 

'ไปเอากับคนอื่นซะสิ ยังไงแค่ฉันก็พอไม่สำหรับแกอยู่แล้ว' คำพูดแฟนเก่าผุดขึ้นมา 

มันเรียกว่า...การขายตัวสินะ...

ผมไม่รู้จักเรื่องพวกนี้นัก....แต่...ทางเดียวที่จะได้เงินให้เร็วที่สุดในตอนนี้...

และ...ตัวผมที่เสพติดเซ็กซ์อยู่แล้ว...

ชื่อเสียง....ก็เละเทะไม่มีเหลือ ต่อให้ครอบครัวรู้คงโทษแค่เรื่องเกย์อยู่แล้ว....

.

.

.

.

ไม่มีอะไรจะเสียไปมากกว่านี้แล้ว.... 

ผมนั่งมองหน้าจอมือถือกับแอคเคานต์มืดที่เพิ่งจะเปิด 

"แล้ว...มันต้องทำยังไงล่ะ..." ผมกุมหัวและขยี้เส้นผมตัวเองเบา ๆ 

เท่าที่ค้นหามา....ถ้าไม่ยืนตามจุด(?) นอกสถานที่ ก็ต้องนัดผ่านแอปพวกนี้....

แล้ว...ผมต้องตีราคาตัวเองเท่าไหร่ล่ะ...

ชีวิตนี้ไร้ค่าอยู่แล้วด้วย....

ผมมองหน้าจอมือถืออย่างไร้จุดหมาย 

ก่อนจะเลื่อนแอปดูคนอื่น ๆ โชว์กันจนแทบจะเห็นภายใน ผมหน้าซีด แต่...อยากมีเซ็กซ์จัง...

"มันจะไม่อันตรายไปเหรอ..." ถึงจะบ่นแต่ผมก็กดโพสต์ไปในแอป

"......." ผ่านไป 5 นาที ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น....

ผ่านไป 15 นาที ก็ยังไม่มีใครส่งอะไรมาหา

ผมยิ้มแห้ง ๆ ให้ความโง่ของตัวเอง ก่อนจะกดปิดแอปและเปิดหางานจริง ๆ จัง ๆ ต่อ

งานที่ได้เงินจริง ๆ ละนะ....

.

.

.

"อื้อ....เอาอีกได้มั้ย..อีกรอบหนึ่ง...นะครับพี่..." ผมอ้อนวอนรุ่นพี่ผู้เป็นรักแรกที่กำลังถอดแท่งร้อนออกจากกาย

"อืม...ต้องเรียกพี่ว่าอะไรเอ่ย.." รุ่นพี่ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มนุ่มของผมเบา ๆ

ใบหน้าแดงฉ่าราวลูกเชอร์รี่ของผมแทบจะระเบิด ริมฝีปากค่อย ๆ เอ่ยตอบอีกฝ่ายกลับไป...

"ไอ้ทาส"

พรึบ!? เฮือก!?

ผมสะดุ้งตื่นจากความฝัน ก่อนจะรับรู้ได้ถึงความเปียกชื้นระหว่างขา...

ฝันเปียกเหรอ....

"บ้า...เอ้ย..." ผมงึมงำและมองน้ำกามของตนเองที่เลอะกางเกง....

ฝันอะไร....ลงไป...แล้วไอ้ทาสนั่นคืออะไร...

สงสัยคงไม่ได้มีเซ็กซ์มานานเกินไปสินะ....

เกือบสามอาทิตย์เลยนี่นะ ที่วุ่น ๆ จนไม่มีเวลาทำ

ผมกุมศีรษะตนเอง และค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์มาดูเวลา

'คุณมีข้อความเข้า 1 ข้อความ'

ข้อความแจ้งเตือนทำให้ผมขมวดคิ้ว จากแอปเมื่อคืนนะเหรอ....

ตั้ง 1 ข้อความเชียวนะ...

ผมยิ้มให้กับความดังของตัวเอง 1 ข้อความ ถือว่าเก่งแล้วละนะสำหรับผม

แล้วต้องทำอะไรต่อล่ะ....

22 : 18 น. 

วันแสน(?)สุขผ่านไปยามพลบค่ำ 

ผมยืนตัวยุกยิกอยู่ที่นัดพบกับคนแปลกหน้า...ไม่สิ...ต้องเรียกว่าลูกค้าคนแรกได้รึเปล่านะ 

ผมแต่งตัวเสื้อเชิ้ตธรรมดา...ไม่ได้แต่งอะไรมาเลย เพราะมาตามนัดหลังเลิกงานทันที 

กลับห้องเลยดีมั้ยนะ...ยกเลิกนัดเลยได้มั้ย....

และแล้วความเครียดของผมก็มากขึ้นเมื่อมีรถคันหนึ่งขับตรงมาหาผม

พรึบ...

เสียงลดกระจกดังขึ้น ก่อนจะเผยผู้ชายหน้าตาค่อนข้างดุ จนผมแทบสั่น....

"มนต์ใช่มั้ย ขึ้นมาสิ" เขายิ้มด้วยรอยยิ้มเป็นกันเองผิดกับความน่ากลัวในตอนแรก

"ค..ครับ" ผมรีบเปิดประตูเข้าไป และมองรอบ ๆ รถเหมือนหาสิ่งผิดปกติ อาวุธ?...คนอื่นที่ไม่ใช่เราสองคน? กล้อง?

ผมลนลานสักพัก ก่อนจะสงบนิ่งในที่สุดหลังจากไม่เจออะไรผิดปกติ 

"เธอสเป็กฉันเลยนะ หายากมากเลยที่จะเจอรสนิยมแบบเธอ" ลูกค้า(?)คนแรกกล่าวขึ้นหลังจากออกรถมาได้สักพัก

"ครับ?" ผมตอบเชิงคำถาม 

"ก็รสนิยมแนวทาสยังไงล่ะ คนหน้าตาน่ารักแบบเธอเล่นบทเจ้านายเนี่ยหายากมากนะ"

ผมนิ่งไปกับคำพูดที่ผมไม่เข้าใจ

ถึงจะเคยดูหนังผู้ใหญ่ตอนช่วยตัวเองบ่อยก็เถอะ...แต่...แนวทาสเกี่ยวอะไรกับผม?...

ในขณะที่ผมทำหน้างง อีกฝ่ายก็ยิ้มตอบก่อนจะพามาถึงที่หมาย

โรงแรม?

ผมลงจากรถและเดินตามอีกฝ่ายเหมือนลูกหมา 

ก่อนจะถึงห้องอีกฝ่ายที่ตัวใหญ่กว่า ก็สวมปลอกคอสุนัขและนั่งคลานเข่าที่พื้นโดยที่ผมยังยืนนิ่งและคิดว่าจะต้องไปอาบน้ำก่อนรึเปล่า

"ฉันชอบแรง ๆ เอาให้เลือดออกเลยก็ได้นะ คีย์เวิร์ดคือ ไข่ดาว โอเคไหม" อีกฝ่ายพูดในสิ่งที่ผมไม่เข้าใจซ้ำสอง

มือที่ถูกยัดสายจูงก็มองตาปริบ ๆ 

"ข...ขอเวลาสักครู่นะครับ" ผมตอบ และลนลานเดินถอยหลังเปิดโทรศัพท์ดูแอปบ้านั่นอีกครั้ง

"พูดหยาบเลยก็ได้นะ จะด่าให้เจ็บแค่ไหนก็ได้ ฉันชอบ" อีกฝ่ายหัวเราะกับคำสุภาพ นั่นยิ่งทำให้ผมรีบกดดูสิ่งที่ตัวเองทำลงไป

"ต..แต่ผมเป็นรับนะ" ผมตอบและคิดว่าคงเสียลูกค้าคนแรกไป เพราะอีกฝ่ายเข้าใจผิดว่าผมเป็นรุกแน่ ๆ

"หื้ม? ก็ใช่ไง ถึงได้บอกไง ว่าเจ้านายแบบเธอน่ะ หายากแค่ไหน" 

ใช่...ส่วนใหญ่บทเจ้านายต้องเป็นรุกนี่....แต่...รับที่เป็นนายใช่ว่าผมจะไม่เคยเห็น...

".......งั้น...รอก่อนนะ" ผมกล่าวและคำว่ารอก่อนเหมือนสั่งสุนัขทำให้ลูกค้าคนตรงหน้ายิ้มแก้มปริ พร้อมนั่งรอท่าสุนัขจริง ๆ

ใจผมเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความรักหรือเขินอะไรกับคนตรงหน้า แต่....ผมกำลังตื่นเต้น

มือที่กดดูแอปก็นิ่งไป เพราะคิดว่าไม่จำเป็นที่จะไปเปิดดูแล้ว....

ผมวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะของโรงแรม สายตายังสั่นคลอน แต่ก็สู้เพราะความตื่นเต้นแปลก ๆ ในใจ...

"...ง..งั้นขอมือ" ผมยื่นมือให้อีกฝ่ายแม้จะยังสั่นแต่อีกฝ่ายดูจะไม่สนใจ และยื่นมือวางให้ราวสุนัขจริง ๆ

แล้วยังไงต่อล่ะ....

"เด็กดี...เด็กดี.." มือนุ่มลูบศีรษะคนที่โตกว่า เบา ๆ

อีกฝ่ายตอบสนองด้วยการยิ้มปริ่มให้ ร่างกายเปลือยเปล่า เผยแท่งร้อนที่สั่นกระตุกรับการเอ็นดูที่ถูกลูบหัว

ใจผมเต้นแรงอีกครั้ง คราวนี้จากความกลัว เริ่มคิดหาทางออกว่าจะทำยังไงให้ลูกค้าคนแรกของผมพอใจ...

ในขณะที่ผมกำลังคิดเพราะไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มากก่อน หมายถึง...บทบาทแบบนี้มาก่อน 

อีกฝ่ายก็ก้มหน้าลงแนบเท้าผม จนผมสะดุ้งและชักเท้าออกจากหน้าอีกฝ่าย

"สกปรกนะครับ!" ผมส่งเสียงดังเล็กน้อย นั้นยิ่งทำให้อีกฝ่ายขมวดคิ้ว

"......." ผมทำอะไรผิด....ก็...เท้ามันสกปรก...เอาหน้ามาแนบแบบนั้น..

"....อ่า...ใช่...ผมสกปรกใช่มั้ย...เท้าเจ้านายเลอะหมดเลยสินะ..." อีกฝ่ายคิ้วตกและสำนึกผิดด้วยการก้มหน้าติดพื้นราวสุนัขโดนดุ

ผมไม่ได้ผิด.....ทำไมผมไม่ผิดล่ะ...

ปกติ...ทุกคนต้องโทษว่าผมผิดสิ....ผมต้องโดนด่าสิ...

ผมรับความผิดปกติในชีวิตในตอนนี้ไม่ได้...แต่...มันรู้สึกดีจนไม่อยากจะหนี ทั้ง ๆ ที่ปกติผมจะหนีแล้วแท้ ๆ

"ช...ใช่ สุนัขอย่าง...คุณ...มันสกปรก" ผมติดคำสุภาพเพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะโกรธรึเปล่า

"....คุณ? ฮาฮ่า ฉันบอกแล้วไงจะหยาบแค่ไหนก็ได้ ฉันชอบแรง ๆ เอาให้ขาดใจไปเลยยิ่งดี" อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอ

ผมเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ

อึก...

เสียงกลืนน้ำลายดังในหัว ก่อนจะที่ผมจะใช้เท้าเหยียบกลางศีรษะอีกฝ่ายจนหน้าแนบพื้นห้องด้วยความแรงระดับหนึ่ง

กึก....

"..ผ..ผม..ก...กู...หมากู กูจะทำอะไรก็ได้...จะพูดอะไรก็ได้ หมามีสิทธิ์สั่ง..เจ้านายด้วยเหรอ"

คำพูดติด ๆ ขัด ๆ แต่ไม่ได้ฝืนอะไรเลย...

ผม...ว่าผมค่อนข้างจะชอบแหะ...

.

.

.

"อืม...อื้อส์...เจ้านาย....ได้โปรด..ผมจะตายแล้ว....อ่าส์!?...อึก..." สุนัขตัวใหญ่ ร้องขอความสำเร็จในราคะ ขณะถูกบั้นท้ายบดขยี้เข้าช่องทางเล็กที่ตอดรัด

การเล่นบทเป็นไปได้ด้วยดีราวกับไม่ใช่ครั้งแรก

เจ้านายออนท็อปเก่งเกินกว่าจะรับมือไหว

น้ำมนต์ผู้เสพติดเซ็กซ์จนแฟนเก่าหลายคนต่างยอมแพ้ในจำนวนครั้งและความอึด แต่คราวนี้ต่างออกไป เพราะ 'สุนัข' ไม่มีสิทธิ์ขัดคำสั่งเจ้านาย

จากความกลัว ตอนนี้น้ำมนต์ขย่มร่างกายตนเองบนชายแปลกหน้าเนื้อแน่น กลิ่นแปลกใหม่ยิ่งทำให้ร่างกายเขาตอบสนองกว่าเดิม

คำขอร้องจากความสุขที่แสนทรมานดูจะทำให้เขาพอใจ

ไม่ถูกสั่งให้หยุด ไม่ถูกคำพูดแทงใจ...แต่เป็นเขาที่สามารถพูดได้...

"ทาสที่ไหน อ่อนได้ขนาดนี้....เป็นทาส...ที่อ่อนที่สุดที่ผม...ที่กูเคยเจอแล้ว.." เขายังหลุดคำสุภาพและภาษาที่ยังถนอมร่างกายไว้อยู่ด้วยความไม่ชิน

แต่...นับได้ว่าครั้งแรกเขาทำได้ดีจนน่าตกใจ

'การข่มขู่คนอ่อนแอมีความสุขขนาดนี้เลยสินะ' 

และมันคือครั้งแรกที่เขาเข้าใจว่าทำไม ตัวเขาที่ยอมคนจนใคร ๆ ก็มองว่าเขาอ่อนแอ ทุกคนถึงได้ชอบมาข่มขู่เอาเปรียบเขามาตลอด...

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว...

เพราะทำให้พวกเขามีความสุขกันสินะที่ได้อยู่เหนือกว่า....

.

ถ้าเขาไม่ใช่คนที่ยอมคนและขี้แพ้แบบที่ผ่านมา

คงไม่มีใครมากดขี่เขาอีกแล้ว

เพี้ยะ!?

"ไหน! หมาพูดภาษาคนได้เหรอครั-....ด..ได้เรอะ!?"

.

.

'เผลอพูดสุภาพไปอีกแล้ว....'