ไอ้ขี้แพ้คนนี้ จะเป็น'นายท่าน'พวกแกเอง

- 1 -

ชีวิตประจำวันของ 'คนขี้แพ้'

"น้ำมนต์ จะไปไหนน่ะ?" เสียงเพื่อนหญิงผู้เป็นดาวของคณะถามขึ้น ขณะที่ผมกำลังจะเอาขยะที่เต็มถุงจากการกินเล่นระหว่างรอเข้าคลาสช่วงบ่าย

"อ่า...เอาขยะไปทิ้งน่ะ" ผมตอบอย่างสงสัย ก็ในเมื่อผมถือถุงขยะอยู่...ก็ต้องเอาไปทิ้ง แต่ผมก็ตอบไปดี ๆ แม้จะคิดแบบนั้น

"งั้นเหรอ งั้นเอานี่ไปทิ้งด้วยดิ" เพื่อนชายอีกคนเองก็กำขยะในมือที่กองอยู่ที่โต๊ะมายัดใส่มือข้างที่ว่าง

"....อืม" ผมมองขยะในมือและทำได้แค่พยักหน้าด้วยรอยยิ้มจืด ๆ

'อยากปฏิเสธ....'

"มีตู้น้ำหน้าห้องใช่มั้ย ฝากหยอดเอากาแฟให้แก้วด้วยนะ" 

"เอาด้วย!"

เพื่อนอีกสองที่อยู่ในกลุ่มก็ยกมือขอของติดมือหลังทิ้งขยะกลับมาด้วยอีกคน

"โอเค"

ผมตอบสั้น ๆ และเดินออกจากโต๊ะเพื่อไปทิ้งขยะอีกชั้นของห้อง....

"ขอบคุณนะคนเลี้ยงกาแฟ~"

"คนเลี้ยงกาแฟหล๊อหล่อ"

เสียงไล่หลังทำให้ผมยิ้มอ่อน ๆ ให้ ก่อนจะเดินออกมา 

'อยากปฏิเสธจริง ๆ ....'

ผมเดินออกจากห้องโดยมีสายตาเพื่อนร่วมคลาสมองอย่างเวทนา...แต่ก็ไม่มีใครจะเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วย 

ความเป็นเพื่อนมาตั้งแต่สมัย ม.ปลาย กับความสัมพันธ์ที่มีแค่ผมคนเดียวที่โดดออกมา...

แต่....ไม่เข้าใจว่าทำไมความเป็นเพื่อนของผมถึงได้กลายเป็นเหมือนคนใช้จนมาถึงตอนนี้ 

.

.

.

"วันนี้อาจารย์พูดมากฉิบ ไปหาอะไรกินกันไหม" ธันวา กล่าวหลังจากเดินออกมาจากห้องและยืดเส้นยืดสายไปมาเพื่อผ่อนคลายหลังจากนั่งแช่เป็นชั่วโมง

"เอาสิ ชาบูกัน" คุณหนู ดาวคณะในกลุ่มกล่าวขึ้น ทำให้เพื่อน ๆ ในกลุ่มที่มีกันอยู่ 4 คน บวกอีกหนึ่ง ซึ่งก็คือผม ตกลงกันแทบจะทันที 

"อ่อ...ตอนนี้เลยเหรอ" ผมถาม และมองนาฬิกาข้อมือของตนเอง

ผมมีงานพาร์ตไทม์ที่ร้านกาแฟช่วงเย็นถึงดึกในวันพฤหัสบดีถึงวันอาทิตย์ แบบนี้คงต้องปฏิเสธไปก่อน

"วันนี้วันทำงานน่ะ" ผมบอกทุกคนที่กำลังคุยสนุกปากว่าจะเลือกร้านไหน สิ้นประโยคก็ไม่มีใครสนใจนักว่าผมจะไปไม่ไป แต่คุณหนูก็หันมามองผมด้วยรอยยิ้มหยอกล้อ 

"ไม่อยากหารค่าอาหารใช่ไหมล่ะ พวกเราไม่ได้กินเยอะอะไรสักหน่อย" นาดาวหัวเราะกับการหยอกของตนเอง และคนอื่น ๆ ก็หัวเราะตาม 

"ถือว่าเลี้ยงกาแฟแล้วไง ได้หารแล้ว ไปทำงานให้สบายใจเถอะ" เลิฟ ผู้หญิงในกลุ่มอีกคนตบไหล่ผมเบา ๆ

ผมยิ้มให้และขอตัวเดินกลับไปทำงานทันที 

'ได้หารแล้ว?....แล้วผมได้อะไรจากการหารครั้งนี้ล่ะ...'

คำถามที่ผมปิดเก็บไว้จนมาถึงที่ทำงาน....

ร้านกาแฟไม่ไกลจากมหาลัย และลูกค้าส่วนใหญ่ก็คือนักศึกษา ผมทำงานที่นี่มาตั้งแต่ ม.ปลาย และก็ทำงานมาได้เกือบ 4 ปีแล้ว 

การทำงานนั้นราบรื่น สบาย ๆ บางวันลูกค้าน้อย บางวันลูกค้าเยอะ ช่วงกะดึกมีอยู่แค่ 2 คน คือผม และรุ่นพี่ที่ทำงานมาก่อนผมอยู่ด้วย 

"นี่...มือถือนายมันสั่นตลอดเวลาเลยนะ"

"แฟนตามอีกแล้วรึไง..." รุ่นพี่ที่อยู่กะเดียวกันเดินมาสะกิดผมที่กำลังทำความสะอาดเครื่องทำกาแฟในขณะที่ไม่มีลูกค้า 

"วันนี้....ผมไม่ได้มีนัดกับเขาด้วยสิ..." ผมพึมพำแต่ก็คล้าย ๆ ตอบพี่ดาวที่เป็นรุ่นพี่ร่วมกะไปด้วย  

"เอาเถอะ ถ้าไม่รับสายก็ปิดเครื่องไปเลย ไม่ก็ตั้งโหมดเงียบ ไม่งั้นแบตหมดก่อนเลิกงานแน่ ๆ " พี่ดาวกล่าวด้วยความหวังดี และมองผมด้วยสายตาเป็นห่วง ใบหน้าผู้หญิงที่หวังดีกำลังแสดงความเป็นห่วงใส่ มีเหรอที่เราจะปฏิเสธความหวังดี...

"ขอบคุณครับ ผมจะไปรับสายเขาสักหน่อย..อาจจะมีเรื่องด่วน" ผมกล่าว และวางมือจากงาน เพื่อวิ่งไปหาโทรศัพท์เครื่องเก่าที่สั่นไม่หยุด

กึก..

'ทำไมไม่รับสาย!! แม่มเอ้ย! มึงทำกูขายหน้านะ!' ปลายสายตะโกนจนลำโพงแทบแตกหลังจากที่กดรับ และยังไม่ทันได้แนบหูด้วยซ้ำ 

"วันนี้ทำงานไง ฉันบอกนายแล้ว" ผมตอบ และรู้ได้ทันทีว่า

'ห๊ะ คำสองคำก็ทำงาน...ไอ้นี่...ช่างเถอะ มาหาหน่อย ที่เดิม' อีกฝ่ายถึงจะฟังก็เหมือนจะไม่ได้สนใจ 

"หื้ม? ตอนนี้เหรอ" ผมขมวดคิ้วทันที 

'จะตอนไหนล่ะ! เร็ว ๆ ฉันพนันกับเพื่อนไว้! ถ้าแกมาก่อนฉันจะได้เงินสามพัน ฉันยอมแบ่งให้แกเลยพันหนึ่ง!' พนันว่าแฟนใครจะไปถึงก่อนนะเหรอ....

"ไม่ได้ ขอโทษนะ..." ถ้าไปไม่ทันก็ไม่มีเงินแถมถูกหักเงินกะคืนนี้อีก ถ้าทันก็ดี....แต่ระยะทางจากที่นี่ไป....

'ไอ้เวรนี่...ถ้าไม่มาก็เลิก ๆ ไปเลย ขายขี้หน้าชะมัด' สิ้นเสียงสบทอีกฝ่ายจะตัดสายไปทันที 

มือนุ่มวางโทรศัพท์ลง และคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่โทรมาอีกแล้ว...ในคืนนี้ล่ะนะ 

"...น้ำมนต์ ไหวมั้ย...โดนแฟนบอกเลิกอีกแล้วเหรอ..." พี่ดาวคิ้วตกและเดินมาหา 

"อ่า...เดี๋ยวก็ดีกันครับ.." ผมยิ้มแห้ง ๆ ให้กลับไป 

ใช่...ผมเป็นเกย์ และมีแฟนอยู่ในตอนนี้คบ ๆ เลิก ๆ มาตลอด 6 เดือน ถึงอย่างนั้น....ผมก็ชินแล้วที่มีแฟนแบบนี้ 

ผมหมายถึง...แฟนคนก่อน ๆ ก็ทำตัวแบบนี้ใส่ผมเหมือนกัน จนชินชา...แต่...อยากมีไว้...แม้จะเจ็บก็ตาม...

'โง่นั่นแหละ...แต่ผมก็ยอม' 

22 : 46 น.

เวลาเลิกงาน ผมก็ตรงกลับบ้านทันที เมื่อเปิดประตูไป พ่อแม่ พี่ชาย น้องสาวและหลานผู้ซึ่งเป็นลูกชายของน้องสาวก็กำลังนั่งรวมตัวในห้องรับแขกพอดี 

ทุกคนไม่ได้ทำอะไรด้วยกันอย่างดูหนังหรือพูดคุย แต่อยู่คนละมุมห้องไม่ได้คุยอะไรกัน 

น้องสาวนอนเล่นโทรศัพท์และวิดีโอคอลกับแฟนใหม่ที่ไม่ใช่พ่อของลูก 

พี่ชายที่เดินลงมาจากห้องเพื่อดื่มน้ำ และกำลังจะขึ้นไปเล่นเกมต่อบนห้อง 

พ่อกำลังดูข่าวการเมืองในทีวี...

แม่กำลังนั่งดูเลขรางวัลลอตเตอรี่ในหนังสือพิมพ์....

และสุดท้ายหลานชายกำลังนอนหลับปุ๋ยในเป้... 

ผมเดินเข้ามาก็ไม่มีใครสนใจนอกจากแม่ของผมที่เงยหน้ามอง 

"มาทำไม?" แม่ถอดแว่น และพูดด้วยน้ำเสียงไม่ดีอย่างทุกที

"ผมเอาบิลมาให้ แล้วเดี๋ยวก็กลับแล้ว" ผมกล่าว และยื่นบิลให้แม่ แต่แม่ก็ไม่รับจากมือผม จนผมต้องวางกับโต๊ะแม่ถึงจะหยิบดู 

บิลค่าเทอมผมที่ผมจ่ายเอง และต้องเอามาให้แม่ดู....ทำไมนะเหรอ...นั่นสินะ...ทำไมกันนะ...

ผมเห็นแม่ไม่พูดอะไรก็จะเดินออกจากบ้านเพราะหมดธุระแล้ว แต่ก็ต้องชะงักกับชุดมหาลัยของน้องสาวที่แขวนอยู่..

'น้องได้เรียนที่มหาลัยxxxเลยเหรอ...'

ค่าเทอมแพงมาก...แพงกว่ามหาลัยที่ผมเรียน แม้จะคนละสาขาที่ถ้าคำนวณดู ค่าเทอมถือว่าแพง...แต่ครอบครัวผมไม่ใช่คนยากจนอะไร ฐานะปานกลางที่ค่อนไปทางรวยด้วยซ้ำ น้องจะเรียนที่นั่นก็ไม่แปลก 

ส่วนค่าเทอม...พ่อกับแม่คงจ่ายให้..ดีจังนะ...

ผมหันมองหลานตัวน้อยที่กำลังหลับปุ๋ย ผมนั่งยองเพื่อมองหน้าตาจิ้มลิ้มของหลาน 

"น่ารักจัง" ผมพึมพำ...แค่เห็นใบหน้าเด็กไร้เดียงสา ผมก็สบายใจได้...แต่มันก็ไม่นานนัก 

"ออกไป จะเอาเชื้อเกย์มาติดหลานกูรึไง! ไปเลย" พ่อที่ไม่ได้สนใจผมตั้งแต่ก้าวขาเข้ามาก็โวยวายจนหลานสะดุ้งตื่น นั่นทำให้ผมหันมองพ่อและรีบเดินออกจากบ้านทันที

ไม่อยากให้หลานต้องมาตื่นเพราะผมเลยแหะ...

ผมเดินออกจากบ้านเดินมาได้ 10 นาทีก็ถึงห้องพักของผม....

"เฮ้ย! ทำไมถึงกลับมาช้าห๊ะ!" เสียงคนต้อนรับตะโกนขึ้นทันทีที่ผมเปิดประตูเข้าห้อง 

"เบา ๆ สิ ...ดึกแล้วมันรบกวนเพื่อนข้างห้องนะ" ผมกล่าวและวางข้าวของในมือไปพยุงคนที่นอนเมาอยู่หน้าประตู 

บูล แฟนผมที่กลับมาจากปาร์ตี้และแพ้พนันกลับมาเพราะผมไม่ไปหา กำลังเมามายแม้จะเดินยังล้ม จนต้องคลานในการเคลื่อนที่ 

"ถ้าอาบน้ำไม่ไหว เดี๋ยวเช็ดตัวให้นะ" ผมช่วยพยุงเข้าห้องนอน 

"อย่ามายุ่ง! กูเดินเองได้!" อีกฝ่ายผลักผมจนตัวปลิวชนผนังห้องดังปึก! ก่อนที่ผมจะกอดแขนตัวเองเพราะศอกชนผนังจนชา มองร่างใหญ่ค่อย ๆ เดินและสุดท้ายก็...

"แหวะ!!"

อ้วกออกมา....

หลังจากอาบน้ำให้อีกฝ่าย ผมก็ทิ้งตัวนอนลงบนที่นอนในเวลาเกือบตีหนึ่ง....

บูล แฟนที่คบกับผมมาได้ 6 เดือน เกือบ 7 เดือน เราคบ ๆ เลิก ๆ มาตลอด และคนที่พูดว่าเลิกก็เป็น บูล ทุกครั้ง  

ไม่ใช่แค่บูลคนเดียวที่บอกเลิกผมเพราะอารมณ์ล้วน ๆ  เพราะแฟนเก่าผมก็เป็นแบบนี้และบอกเลิกผมบ่อย ๆ การบอกเลิกของพวกเขาไม่ได้หายไปไหน พอตื่นขึ้นก็ใช้ชีวิตเหมือนเดิม การเลิกจริง ๆ ของผมคือการที่พวกเขาหายไปโดยไม่บอกอะไร....ถึงผมจะไปหา ก็จะโดนบอกว่า 'เคยพูดแล้วว่าจะเลิก ก็นี่ไง' 

เพราะอย่างนั้นการที่ผมถูกบอกเลิกก็เหมือนไม่ใช่การบอกเลิกจริง ๆ มันถึงทำให้ผม 'ทน' อยู่ต่อได้จนกว่าเขาจะหายไปจริง ๆ ในวันใดวันหนึ่ง

วันนี้ก็อดมีเซ็กซ์อีกแล้วเหรอ....

ผมนั่งคิดในใจและมองแฟนหนุ่มที่ถือได้ว่าหน้าตาหล่อเหลาจนเป็นนายแบบได้ง่าย ๆ แต่เพราะนิสัยเสียเยอะกว่านิสัยดี ถึงเป็นได้แค่นักศึกษาขี้เมาคนหนึ่ง 

ผมถอนหายใจและล้มตัวนอนกับที่นอนประจำตัว....

.

.

.

ไม่นานนัก.....น้ำตาสีใสก็ไหลข้างแก้มช้า ๆ 

น้ำตาไหลโดยไม่มีเสียง ดวงตาสีสว่างมองโคมไฟบนเพดานอย่างไร้จุดหมาย พอหลับตาก็มีเงาแสงที่เรามองไว้คาอยู่ แต่ไม่นานก็หายไป...แต่น้ำตายังไม่หายมันไหลอาบแก้มสีแดงระเรื่อ

สาเหตุที่ผมยอมคน ยอมให้คนเอาเปรียบ เอาให้คนด่า ยอมให้คนดูถูก ยอมถึงขนาดใคร ๆ ก็บอกว่าโง่เนี่ย...มันเริ่มมาตั้งแต่ตอนไหนกัน...

.

.

.

.

ผมเป็น ' คนขี้แพ้ ' แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?