All Chapters of เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย: Chapter 1 - Chapter 10

“ท่านแม่เจ้าขา” นางหันไปเห็นท่านแม่กำลังเดินมาพอดี จึงตะโกนออกไป ท่านแม่คนงามของนางดูสีหน้าเหนื่อยล้าเต็มทีแน่นอนว่าตอนนี้เลยเวลาอาหารเที่ยงมาพอสมควรแล้ว ท่านแม่จึงได้มีโอกาสนำอาหารมาส่งท่านพ่อที่แปลงนาทว่ามักจะมาสายเสมอ นั่นเพราะที่บ้านของนาง ท่านย่าและท่านปู่เอง ก็ให้คนในครอบครัวทานอาหารได้ครบสามมื้อนะสิคิดว่าดีมากใช่หรือไม่? ดีแหละ ...ดีสิ!ถึงแม้ว่ามื้อเที่ยงจะไม่ได้มากมาย แต่ก็พอสำหรับการดับความอยากอาหารก่อนจะถึงมื้อเย็น ดังนั้นท่านแม่จึงมีหน้าที่ทำอาหารให้คนในบ้านใหญ่ทาน ก่อนจะออกมาส่งอาหารให้ท่านพ่อแต่สิ่งสำคัญคือท่านย่าไม่เคยให้ท่านแม่และครอบครัวของ นั่งทานอาหารด้วยเลยสักมื้อ ไม่ว่าจะเป็นมื้อเช้าที่ท่านย่า อ้างว่าท่านพ่อและท่านแม่ต้องรีบออกไปเก็บของป่าและหาบน้ำเข้าบ้านกว่าจะเสร็จก็เลยเวลาอาหารเช้า คนที่บ้านใหญ่รอไม่ไหวแน่นอน หรือจะเป็นเช่นประโยคที่ว่า“เจ้าจะให้ข้าหิ้วท้องรอเจ้าหรือ”“ข้ารอเจ้า ข้าต้องไม่สบายเป็นแน่” หรือจะเป็น“ดีเสียจริง บิดามารดาเช่นพวกข้าต้องมานั่งรอบุตรชายเพียงคนเดียวช่างประเสริฐยิ่งนัก”ท่านพ่อท่านแม่ผู้แสนดีอีกทั้งยังกตัญญูยิ่งจึงไม่สามารถทำอันใด

หลังจากที่ท่านพ่อเก็บซานซีจนหมดนั้น นางก็กำลังคิดหาวิธีที่จะทำให้เงินจากการขายสมุนไพรของนางไม่กลายเป็นของบ้านใหญ่“เก็บเสร็จแล้วละจินเออร์ เดี๋ยวเจ้านั่งรอพ่อใต้ต้นเหมยไปก่อน พ่อจะไปวางกับดักเสียหน่อยไหน ๆ เราก็เข้ามาถึงจุดนี้เแล้ว”“ได้เจ้าค่ะท่านพ่อ” นางตอบออกไป ดีเหมือนกันนางจะได้คิดวิธีไปพลาง ๆเจียซานยังคงกวาดตามองเข้าไปในป่า แม้จะพบสมุนไพรแล้วก็ไม่ยอมกลับเสียที เจียจินมองถุงในมือเขา ก่อนจะได้ยินบิดาบอกว่าอยากหาอาหารไปฝากท่านปู่ ท่านย่าอีกสักหน่อย“หลินเออร์เจ้าก็นั่งรอกับลูกไปก่อนเถอะ พี่ไปไม่นานจะกลับมา”“เจ้าค่ะท่านพี่ ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ” มารดามองของที่หามาได้แล้วขยับริมฝีปากคล้ายจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็เพียงพยักหน้า เจียจินเห็นเช่นนั้นจนคุ้นตาแล้วต่อให้หาของกลับไปได้มากเพียงใด ก็ไม่เคยแน่ว่านางจะได้กินจนอิ่ม เจียจินลูบท้องแล้วมองตามแผ่นหลังบิดาที่เดินห่างออกไป“ได้ ๆ”เมื่อท่านพ่อออกไปล่าสัตว์ นางจึงเริ่มแผนการที่นางคิดได้จากหัวน้อย ๆ ทันทีทันใดระหว่างที่ท่านแม่กำลังพักและจัดเรียงสมุนไพร ลงตะกร้าสะพายหลังแล้วนำใบไม้มาวางทับด้านบนกลบด้วยผักป่าที่หาได้ เพื่อที่ตอนออกไปจะได้

“อาซานทั้งหมดก็เป็นแปดสิบตำลึงทอง แต่ตามที่ข้าได้พูดไปก่อนหน้านี้ข้าให้เจ้าเพิ่มอีกยี่สิบตำลึงทองเป็นหนึ่งร้อยตำลึงทอง พอใจเจ้าหรือไม่” เถ้าแก่หลิงเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเมื่อชั่งเสร็จจึงถามออกมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ในราคาที่ได้เสนอไปเนื่องจากกลัวเป็นอย่างยิ่งว่าอีกฝั่งจะมองว่าตนเองกดราคาและไม่ขายสมุนไพรให้แต่ผู้ใดเล่าจะรู้ดีไปกว่าลูกอย่างนาง เจียจินรู้ดีว่าบิดาและมารดาขณะนี้ต่างนิ่งและอึ้งไปแล้ว“……” เจียซานหลง“…….” เป่ยซื่อก็คงเป็นนางอีกตามเคยท่านพ่อท่านแม่พวกท่านไม่รับเงินหรือไรมัวแต่อาปากค้างอยู่ได้แต่มิเป็นไร เจียจินผู้นี้ยินดีรับแทนอย่างยิ่ง ฮี่ ๆ“ยินดีเจ้าค่า” จินเออร์เอ่ยตอบกลับไปด้วยใบหน้าทะเล้น“อ๊ะ จินเออร์อย่าเสียมารยาทลูกขอโทษเถ้าแก่ด้วยขอรับ” ซานหลงรีบเอ่ยออกมาทันที พร้อมทั้งดึงบุตรสาวที่เดินไปด้านหน้าให้กลับมายืนเคียงข้างมารดา‘เหอะ’นางเสียมารยาทตรงไหน ก็พวกท่านมัวแต่ยืนตัวแข็งทื่อกันเองนี่นา“ไม่เป็นไร ๆ น่าเอ็นดูจริง ๆ” เถ้าแก่หลิงเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่าตนเองอาจเป็นสาเหตุให้เจ้าเด็กน้อยน่าเอ็นดูผู้นี้โดนดุก็เป็นได้‘ข้าก็คิดแบบท่านเจ้าค่ะ ข้าน่ารักจะตายไป’จินเ

สายตาของคนทั้งบ้านเจียในเวลานี้ จับจ้องไปยังเจียซานบุตรชายคนรองกับประโยคที่ขอแยกบ้าน“เดี๋ยวก่อนอาซาน ข้าอยากให้เจ้าไตร่ตรองดี ๆ หากเจ้ายืนยันจะแยกบ้านจะไม่ได้เงินติดตัวแม้แต่อีแปะเดียว กระทั่งสมบัติใดสักชิ้น เจ้าจะมิได้มัน” เจียซ่งข่มขู่แววตาที่เย็นชาส่งไปยังเจียซาน‘ท่านปู่ท่านใจดำกว่าที่ข้าคิดไว้อีกนะเจ้าคะ’“ข้ายินดีขอรับท่านพ่อ” ทางด้านซานหลงนั้นนอกจากความเสียแล้วและชินชากับความโหดร้ายที่ได้รับแล้วก็มิได้ต่อรองอันใดออกไปตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการที่สุดคือการนำภรรยาและบุตรสาวออกไปหาหมอ“ดีดีดีงั้นเจ้าก็ไสหัวออกไปจากบ้านข้าเดี๋ยวนี้” ใบหน้าสั่นไหวจากการข่มความโกรธ นิ้วชราชี้ไปยังหน้าของซานหลง‘ยอดเยี่ยม ท่านเด็ดขาดมาก ในที่สุดข้าจะได้ออกไปจากบ้านนี้สักที’ท่ามกลางความบาดหมางของบุคคลทั้งสามกลับมีเสียงหนึ่งลอดออกมา“ท่านพ่อขอรับท่านใจเย็น ๆ ก่อนเถิดอย่าเพิ่งไล่น้องรองเลย” ท่านลุงใหญ่เจียซิงเอ่ยออกมาเจียจินเห็นบิดาเงยหน้าขึ้นมองพี่ชาย แววตาที่หม่นหมองเมื่อครู่เริ่มมีประกายขึ้นมา“ท่านพี่ ท่านดีกับข้าจริง ๆ” น้ำเสียงของซานหลงสั่นเล็กน้อย เขาขยับเข้าไปหาพี่ชายแต่เจียซิงกลับมองซานหลงเพียง

หลังจากที่บ้านเป่ย ทานอาหารมื้อค่ำเสร็จเรียบร้อย เวลาก็ล่วงเข้าปลายยามซวี พอดี บิดามารดาของเป่ยซื่อเหลือบมาเห็นหลานสาวตัวน้อยตาคล้อยจะปิดอยู่รอมร่อ จึงบอกให้นำจินเออร์เข้านอนเสียก่อน เรื่องที่แล้วมาก็ให้ถือไว้เป็นบทเรียน สิ่งใดที่จดและจำได้ก็ให้ทำ สิ่งใดที่ควรปล่อยมันให้ลอยไปตามสายลมหนาวก็จงทำจินเออร์นั้นนอนตรงกลางระหว่างเป่ยซื่อและซานหลง เนื่องด้วยบ้านเดิมของบิดามารดานางนั้น มิได้มีฐานะจึงไม่ได้มีขนาดใหญ่มากเพียงพอสำหรับคนหลายชีวิตผู้เฒ่าสองคนเห็นว่าเมื่อบุตรสาวอย่างเป่ยหลินเหมยแต่งออกไปแล้วตนเองก็คงอยูอีกไม่นาน ความชราย่อมถามหา จะอย่างไรเสียก็ไม่ต้องยุ่งยากสร้างใหม่จึงมีห้องนอนเพียงสองห้องที่ก่อนหน้านี้คือห้องของเป่ยซื่อและห้องของผู้เฒ่าทั้งสอง หลังจากบุตรสาวแต่งออกไปก็ได้ปิดตายห้องนั้นไว้ มิคิดใช้งานให้หวนระลึกถึงความหลังผู้เฒ่าเป่ยทั้งสองมีอาชีพหาผักหาของป่าขาย ใบไม้ยอดหญ้าที่พอจะเก็บมาทำยาสมุนไพรรักษาไข้ได้ก็มักจะมีติดไม้ติดมือกลับมา นอกนี้บิดาของเป่ยซื่อยังมีอาชีพพรานป่า คอยดักจับสัตว์ไปขายเป็นครั้งคราวอีกด้วย“ท่านแม่เจ้าขา ข้าตื่นแล้วเจ้าค่ะ”เช้าวันใหม่ที่แสนสดใสของนาง มาถึ