เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย

ยามที่เจียจินลืมตาขึ้นมาในโลกใบนี้ นางไม่สามารถบอกได้ว่าตนเองรู้สึกเช่นไร

‘สวรรค์บ้านท่านมีแต่หญ้า มีแต่ผักหรือไม่เล่า ข้าอยากจะถามเหลือเกิน ผู้ใดมันส่งข้ามาเกิดใหม่ที่นี่ แล้วยายเมิ่ง มิใช่ว่าท่านลืมให้น้ำแกงข้าหรือไร!’ เหตุใดทุกอย่างยังคงชัดอยู่ในห้วงความทรงจำของนางเช่นนี้กัน

‘เจียจิน’

เด็กน้อยวัยห้าขวบหนาวทำได้เพียงนั่งมองบิดาที่แสนจะกตัญญูหาบน้ำเข้าแปลงนาที่มีขนาดหลายสิบหมู่ อยู่บริเวณใต้ต้นหลิวตั้งแต่จำความได้ ‘ร่ำรวยมากจริงๆ’

ยิ่งไปกว่านั้นวันแรกที่ลืมตาขึ้นมาในร่างของทารกน้อย ได้เห็นสีหน้าแห่งความยินดีของบิดาที่มีบุตรสาวคนแรกอย่างนางและมารดาที่เบ่งคลอดออกมา

นัยน์ตาสีแดงก่ำนั่นบ่งบอกได้ว่ายินดีเพียงใดที่นางถือกำเนิดขึ้นมา

กระทั่งนางเองก็เผลอไผลไปกับสีหน้านั้น จนอยากเรียกพวกเขาว่าท่านพ่อและท่านแม่ลืมเลือนไปชั่วขณะว่าตนเองก็มีอายุพอๆ กับพวกเขาในโลกนี้ด้วยซ้ำ พวกเขาตั้งชื่อให้นางว่า “เจียจิน”

ในตอนแรกวิญญาณของผู้มาเกิดใหม่ในร่างทารกอย่างนางก็ไม่สงสัยอันใดมากนักคงเพราะทักษะการรับรู้ที่ติดตัวของนางมันจะพัฒนาการตามวัย ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องการอ่าน การพูดและการแปลความ ตั้งแต่นั้นมาจึงเลิกกังวลเรื่องภาษาของที่นี่ไป

กระทั่งโตขึ้นอายุได้เกือบสามหนาว ด้วยความที่เป็นเด็กฉลาดจึงได้เอ่ยปากถามท่านแม่ไปว่าชื่อของนางนั้นแปลว่าอันใด ท่านแม่คนงามก็ทำเพียงหันมามองและยิ้มบางให้

‘เจียจิน’ จินที่แปลว่าทองคำ ตั้งแต่นั้นมาจึงคิดได้ว่าท่านพ่อท่านแม่ คงอยากให้นางร่ำรวย ฮ่า ๆ

ยังไม่หมดหลังจากที่คลอดออกมา คนที่ยินดีด้วยคงมิพ้นท่านปู่ท่านย่าแน่นอน เพราะอะไรนะหรือ ก็เพราะพอนางคลอดออกมา ทั่วทั้งบ้านก็มีแต่เสียงเปล่งคำยินดีเช่นนั้น ยินดีเช่นนี้ ออกมามิหยุดหย่อน

‘อืม …ข้าคิดว่างั้นนะ’

ทว่าไม่นานหลังจากที่หมอตำแยเอ่ยปากออกไปว่านางเป็นเด็กผู้หญิงแค่ชั่วพริบตาจริง ๆ รอยยับย่นบนใบหน้าจากการยิ้มแย้มยินดีก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงก่นด่าของผู้เป็นท่านย่า เป็นดั่งเช่นในโลกก่อนที่เพื่อนนางชอบกล่าวว่าครอบครัวใหญ่บางครอบครัวในสมัยโบราณ ยังคงยึดหลักบุตรชายบุตรสาว

บุตรชายชั่วช้าเช่นไร ก็เป็นผู้สืบทอดตระกูล บุตรสาวดีเช่นไรแต่งออกไปก็เป็นคนนอก ‘เช่นนั้นท่านย่ามิคิดบ้างหรือไร ว่าตนเองก็เป็นสตรีที่โดนสาดออกมาเช่นกัน’

ตั้งแต่นั้นมา ก็ไม่เคยจะมีวันไหนที่จะไม่ได้ยินเสียงก่นด่าตามหลังจากท่านย่า วันใดที่ท่านพ่อมิอยู่ ก็จะใช้แรงงานนาง เด็กน้อยตัวเล็ก ๆ ที่การเจริญเติบโตไม่เป็นไปตามวัย ให้ทำนู่น ทำนี่ ไม่หยุด

ยามนี้เจียจินอายุห้าหนาวแล้ว แต่สูงเพียงสองฉื่อกับเกือบเจ็ดชุ่น ยิ่งยืนเทียบกับเด็กวัยเดียวกันก็ยิ่งเห็นว่าร่างกายของนางผอมเล็กเพียงใด

‘สาวงามเช่นข้า ย่อมต้องค่อย ๆ ผลิใบอ่อนสินะ’ หากถามว่าทำไมนางถึงยอมทั้ง ๆ โดนกดขี่ ทั้งที่จิตวิญญาณก็มิใช่คนในโลกนี้จริง ๆ ‘มารดามันเถอะ ข้าไม่ได้ยอม!!!’

ก่อนหน้านั้นนางเองก็คิดเช่นเดียวกัน ว่าด้วยเหตุใดนางเอกในนิยายประโลมโลกที่เคยกดซื้อมาอ่าน ถึงยอมให้บรรดาญาติ ๆ โขกสับอยู่ได้ ไม่ยอมสู้คน เมื่อนางได้มีโอกาสมาอยู่จริง ๆ แล้ว ถึงได้ตระหนักและรับรู้อย่างแจ่มแจ้งไปเลยละ ว่าถ้าเกิดมาจนแถมไม่มีหนทางไป โชคชะตาไม่ได้เข้าข้าง

เช่นที่หยิบเพียงก้อนหินกรวดขึ้นมาเล่น จึงพบว่าด้านในคือหยกม่วงแสนหายากละก็ ฝันไปเหอะ ที่จะลุกขึ้นมาต่อต้านสิ่งไม่ดีรอบตัวได้ทันท่วงที อยากสู้เพียงใด

ครั้นจะเถียงกลับไปด้วยเหตุผลที่มีก็โดนขว้างของใส่ให้เจ็บตัวเล่นเปล่า ๆ หรือจะขว้างของกลับไปเสียบ้างก็คงไม่ได้อยู่ดี อย่างน้อยโลกใบนี้ ก็มีสิ่งที่ยึดถือไว้อย่างกับผมบนหัวที่ต่อให้เป็นสีขาวแล้ว แต่ก็ห้ามถอนหรือเปลี่ยนกลับเป็นสีดำ

ก็คือคำว่า‘กตัญญู’นั่นแหละ ยั่งยืนทุกยุคสมัยจริง ๆ สินะ

เฮ้อ…แต่บางครั้งที่เหนื่อย หรือขี้เกียจทำจริง ๆ นางก็แอบวิ่งหนีไปหาท่านพ่อนะ อิอิ เมื่อไหร่ที่วิ่งไปหาท่านพ่อ ท่านย่าจะดุด่า กล่าวว่านางไร้ความเป็นกุลสตรี เหมือนมิได้ร่ำเรียนหนังสือตามหลัก

สี่คุณธรรมสามคล้อยตาม

คุณสมบัติพื้นฐานของสุดยอดสตรียุคโบราณ ที่ต้องเป็นสตรีที่สุภาพเรียบร้อยดั่งเช่นญาติผู้พี่ ต้องเชื่อฟังบิดามารดาและสามี หรือจะเป็นรูปร่างหน้าตาสะอาดสะอ้าน งานบ้านงานเรือนไม่ขาด ไม่ใช่ว่าตอนนี้ครอบครัวนางก็เป็นคนทำอยู่แล้วหรือ

“นังเด็กไร้ประโยชน์ กลับมานี่นะ มาทำงานให้ข้า จะวิ่งหนีไปไหน” เจียฮุ่ย

แต่เจียจินยังพอมีฝีเท้าให้พึ่งพา ในโลกก่อนนางเคยร่วมวิ่งมาราธอนอยู่บ่อย ๆ แม้จะเข้าเส้นชัยเป็นคนท้าย ๆ ก็ตาม อย่างน้อยก็รู้ว่าต้องผ่อนแรงเช่นไรจึงจะวิ่งหนีได้ไกลขึ้น

“อาจินจะไปหาท่านพ่อเจ้าค่ะ แดดร้อนถึงเพียงนี้ทั้งยังทำงานอยู่เพียงผู้เดียว ท่านพ่อคงหิวน้ำมาก ๆ เลย ท่านย่าเห็นด้วยหรือไม่เจ้าคะ” นางตะโกนตอบกลับไปเมื่อพ้นระยะไม้ในมืออีกฝ่าย

เมื่อเห็นว่าวิ่งออกมาไกลพอแล้ว จึงเลือกที่จะหยุดและหันกลับไปหาท่านย่าแล้วตะโกนตอบกลับไป พร้อมทำสีหน้าเศร้าสร้อยออกมาหวังเพียงให้ท่านย่ามองเห็น แม้จะวิ่งออกมาไกลแล้วก็ตาม

“ไม่ต้องสาระแน แม่ของเจ้าก็อยู่ ตอนเที่ยงข้าจะให้นางนำไปให้เองส่วนเจ้ากลับมาขนเสื้อผ้าของอาเล็กไปซักเดี๋ยวนี้” ท่านย่าตะโกนกลับมา แน่นอนว่ามือของท่านย่าในตอนนี้ยังมีไม้ฟืนด้ามใหญ่ถือเอาไว้

‘ยายเฒ่าผู้นี้กะตีข้าให้ตายเลยหรืออย่างไรกัน’

“ไม่เจ้าค่ะ ท่านอาเล็กก็มีมือนี่ ทำไมข้าต้องทำให้ด้วย” กลับไปให้โง่นะสิ

“เจ้า...เจ้าทำตัวเหมือนไร้การอบรมเสียจริง นางเด็กไร้ประโยชน์”

“เผื่อว่าท่านย่าจะลืม ข้ามิได้เล่าเรียนอย่างเช่นญาติผู้พี่คนอื่นเจ้าค่ะท่านย่าบอกว่าเปลืองเงินเปลืองทองมิใช่หรือ” สีหน้าท่าทางและคำพูดที่ออกจะยียวนในสายตาของผู้มองมาตอบกลับไป

เรื่องในแต่ละวันของนางก็เป็นเช่นนั้นแหละหนา ส่วนทางด้านของเจียซ่งผู้เป็นท่านปู่นั้น ใช่ว่าจะเอ็นดูนางไปมากกว่ากัน

เพียงแต่หน้าที่การจัดการภายในบ้านนั้นล้วนยกให้ท่านย่า ทว่าทุกครั้งที่ครอบครัวของนางเกิดปัญหา ก็ไม่เคยยื่นมือมาช่วยเหลือเลยสักครั้ง ไม่มีสักครั้งจริงๆ

‘จริงสิ!’

นางลืมไปได้อย่างไร มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ท่านพ่อป่วยหนักมาก นอนซมติดเตียงหลายวัน จึงไม่สามารถออกไปทำงาน ได้ท่านปู่เลยยอมเอ่ยปากให้ท่านย่าตามหมอมารักษาท่านพ่อ แม้ก่อนหน้านี้นางจะพยายามอ้อนวอนท่านย่ามากแค่ไหนก็ตาม

แต่นั้นเพราะท่านอาเล็กน้องชายของท่านพ่อเอ่ยปากว่าเหนื่อยมากเมื่อกลับมาจากการทำงานแทนท่านพ่อของนางที่นอนป่วยอยู่

ท่านย่าแทบจะโยนเศษเหรียญอีแปะออกมา ให้ท่านแม่เพื่อให้ไปซื้อยามารักษาท่านพ่อ และไปซื้อเนื้อหมูมาทำอาหารให้ท่านอาเล็ก พูดแล้วมันน่านักเจ็บใจเสียจริงรอนางเติบโตกว่านี้สักหน่อยเถอะ!

ทางด้านท่านย่านั้น แม้จะอยากทุบตีนางเพียงใด แต่ยังเกรงใจบิดาของนางอยู่เล็กน้อย ยายเฒ่าผู้นั้นจึงไม่ทุบตีนางต่อหน้าเขา แต่ลับหลังนั้นนางเคยนอนซมอยู่หลายวันเช่นกัน

ส่วนเวลาโดนทุบตี ถามว่าทำไมไม่วิ่งไปหาท่านแม่นะหรือ ถ้าไปก็นำภาระไปสู่ท่านแม่สิ ท่านแม่นะออกจะบอบบางและอ่อนแอ

เมื่อก่อนท่านแม่เล่าให้ฟังว่าไม่เป็นเช่นนี้หรอกนะ แต่เพราะไม่อยากมีปัญหากับท่านพ่อจึงปรับตัวเองลง จะพูดว่าเพราะรักท่านพ่อมากนัก ท่านแม่จึงต้องมานั่งหลั่งน้ำตาก่อนนอนทุกคืนก็ได้

ทั้งหลังคลอดบุตรสาวเช่นนางได้เพียงสามวัน ก็ต้องกลับไปทำงานแล้วจึงไม่มีเวลาดูแลหรือบำรุงร่างกาย

“ท่านพ่อเจ้าขา มานั่งพักก่อนเถอะ แดดแรงมาก ๆ เลยเจ้าค่า” เจียจินตะโกนเรียกผู้เป็นพ่อออกไป

เพราะตอนนี้ตะวันขึ้นตรงหัวแล้ว อีกสักพักท่านแม่น่าจะมาส่งเสบียง ส่วนนางนั้นถามว่าทำไมไม่อยู่กับท่านแม่ เพราะท่านพ่อเกรงว่า หากอยู่บ้านใหญ่ จะไม่ปลอดภัยนะสิ ช่วยทำงานบ้านท่านแม่เสร็จ ก็ให้นางมานั่งจมใบหลิวแทน

“ได้ ๆ จินเออร์รอพ่ออีกสักครึ่งเค่อ นะลูก น่าจะเสร็จก่อนที่ท่านแม่ของเจ้าจะมา จะได้กลับพร้อมกัน” เจียซานเอ่ยตอบบุตรสาวตัวน้อยของเขาออกมา ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อไป

เจียจินหรือจินเออร์คือชื่อของนางในโลกใบนี้ ชื่อที่เมื่อได้ยินครั้งใดก็ต้องหันไปตอบรับทุกครั้ง

อ๊ะแอ้ม! หมายถึงสงสัยมาตลอดนั่นแหละ แต่ก็ทำได้เพียงสงสัยเพราะอะไรนะหรือ หึหึ ตัวนางสูงยังไม่พ้นเก้าอี้เลย จะเอาอะไรไปสืบความกันลำพังเอาชีวิตให้รอดก็ยากแล้ว

ถึงจะห้าขวบหนาวแล้วก็เถอะ แต่สภาพที่หนังหุ้มกระดูก ผมไม่ค่อยได้สระ

‘สิ้นเปลืองบ้าอันใดกัน ท่านแม่ข้าเป็นคนหาบน้ำเข้าบ้านเองแท้ ๆ’ แล้วใยคนที่ไม่ได้หาบอย่าง ครอบครัวท่านลุงใหญ่และท่านอาเล็กกลับได้อาบเสมอกันเล่า

แต่ที่แน่ ๆ สวรรค์! ใยท่านส่งนางมาแบบนี้ แล้วไม่ให้พรวิเศษแบบนางเอกในนิยายเล่มอื่น ๆ เล่าให้เกิดมายากจนก็ไม่ว่าแต่ไหน ๆ ก็ส่งมาแล้ว

มิติส่วนตัวก็ดี! สัตว์วิเศษก็ไม่เลว! หรืออะไรก็ได้ส่งมาเป็นตัวช่วยนางหน่อยเถอะ ขอร้อง!

“ข้าห้าหนาวแล้วนะ จะให้ก็รีบให้ ข้าจะตายแล้วโว้ย” ปากเล็กว่าจบ ก็กระโดดลงบนกองใบหลิวอย่างอ่อนแรงทันที

“ฮัดเช้ยยยยยย”

‘ทำไมหนวดข้ากระตุกแปลก ๆ กันนะ นี่ข้าลืมอะไรไปหรือเปล่า?’ เทพชะตาผู้กุมความลับหลาย ๆ สิ่งบนโลกใบนี้ครุ่นคิด