All Chapters of เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย: Chapter 11 - Chapter 20

เจ้ากระต่ายน้อยที่ได้ยินเสียงกรีดร้องอันแสบแก้วหูที่ดังออกมานั้นจึงทำได้เพียงเหลือบมองด้วยหางตาและเอ่ยปากออกไป“เขตเวทย์พลางตาของข้าเอง”“ห๊า เจ้ามีพลังด้วยเหรอ” เจ้ากระต่ายเก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ“ข้าเป็นสัตว์วิเศษเชียวนะ เรื่องแค่นี้ง่ายนัก” เจ้ากระต่ายยืดตัวขึ้นอย่างภาคภูมิ เป่ยจินจึงมองมันด้วยความสนใจยิ่งกว่าเดิม“แล้วทำไมต้องกางเขตเวทย์ด้วยละ” เป่ยจินเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย“เพราะข้าต้องการคุยกับเจ้าไงล่ะ”“คุยดี ๆ ก็ได้นี่”“เหอะอยากให้คนอื่นเค้าเห็นรึไง” ยัยเด็กทึ่มเอ๊ยเจ้ากระต่ายเอ่ยออกมาด้วยความปลงในชะตากรรมของตนเองที่ต้องมาอยู่กับเจ้านายขี้สงสัยและแปลกประหลาดเช่นนี้ เพียงแต่เป่ยจินก็ยังไม่หมดข้อสงสัยง่าย ๆ“แบบนี้ท่านตากับท่านพ่อก็ไม่เห็นข้านะสิ ข้าหายไปแบบนี้ท่านต้องห่วงข้าแน่ ๆ เลย”“เงียบก่อนได้มั้ยแล้วฟังข้ายัยเด็กอัปลักษณ์”“อือ เงียบก็ได้เจ้าตัวอัปลักษณ์” หึ ทำไมชอบว่านางอัปลักษณ์นักนะ ก็แค่ตัวผอมบาง หนังติดเนื้อ เนื้อตัวหยาบกร้านจากการทำงานหนักแค่นั้นเอง คอยดูเถอะหลังจากนี้นางจะกินเอาให้กลิ้งได้ไปเลยเหอะ“ตอนนี้ทุกคนเห็นแค่เจ้ากำลังนอนหลับอยู่เท่านั้นแหละ” จินห

หลังจากที่ตกลงเรื่องการค้าขายกับเถ้าแก่เรียบร้อยจึงได้ความว่าการประมูลจะเริ่มอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าเพื่อให้ผู้เข้าร่วมการประมูลได้เตรียมเงินและเป็นการชะลอข่าวลือเรื่องการเข้าออกรวมไปถึงการสืบข้อมูลย้อนหลังของลูกค้าเกี่ยวกับเจ้าของสินค้าและสมุนไพรเหล่านั้นที่ได้เข้าร่วมการประมูลเมื่อมีคนตามสืบเบาะแสอาจน้อยลงครอบครัวเป่ยจึงขอตัวลาออกไปเดินตลาดต่อเนื่องจากมีเรื่องให้จัดการต่ออีกหลายเรื่อง“เถ้าแก่ขอรับงั้นข้าขอตัวลาก่อนนะขอรับ”“ไว้เจอวันงานประมูลหนหน้าน้องเป่ยอาซานแล้วก็จินเออร์หลานรักของปู่”“เจ้าค่ะท่านปู่ไว้ข้าจะมาเยี่ยมท่านบ่อย ๆ นะเจ้าคะ”หลังจากนั้นครอบครัวของจินเออร์จึงเดินทางออกมาพร้อมด้วย ตั๋วเงินที่ขายเห็ดหลินจือแดงได้จำนวนแปดร้อยตำลึงทองและได้นำไปฝากโรงรับฝากเงิน แลกเป็นตำลึงทอง และตำลึงเงิน สำหรับค่าใช้จ่ายในตลาดวันนี้ เดินมาได้สักพัก ใบหน้าของซานหลงที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาราวากับคนที่กำลังมีเรื่องให้คิดมากนั้น ก็เป็นที่จับสังเกตจากบิดาและบุตรสาวจนอีกฝ่ายต้องหันมามองอย่างยิ้ม ๆ และตัดสินใจเอ่ยเรื่องราวที่กำลังคิดออกมาให้ทั้งสองคนได้รับรู้“ท่านพ่อขอรับ ข้าอยากสร้างบ้านใหม่” ซา

“ท่านตาเจ้าขา ทำไมเราไม่ซื้อที่ดินรอบบ้านเพิ่มละเจ้าค่ะ”“……….”‘ท่านตา เงียบทำไมก่อนเจ้าคะ?’“เราจะสร้างบ้าน แต่เรายังไม่มีที่ดินเลยไม่ใช่หรือเจ้าคะ”“อาซานนนน เลี้ยวเกวียนไปบ้านผู้ใหญ่โดยด่วน”ผู้เฒ่าเป่ยตะโกนเรียกซานหลงทันทีที่คิดได้ ว่าอยากสร้างบ้านแต่ไม่มีที่ดิน เช่นนั้นจะเอาที่ใดไปสร้าง“ขอรับท่านพ่อ” ซานหลงก็เหมือนจะรู้สึกตัว จึงตอบสนองกลับไปหลังจากที่นางเอ่ยจบท่านตากับท่านพ่อเหมือนจะเพิ่มนึกได้ว่าที่ดินรอบบ้านของเราไม่เพียงพอต่อการสร้างบ้านดี ๆ สักหลังหนึ่ง หากต้องการจะสร้างจริง ๆ ก็จะต้องกินพื้นที่ของแปลงผักและไร่นาไปท่านยายต้องบ่นแน่ ๆ“ตั้งสติก่อนเจ้าค่ะ ท่านพ่อ ท่านตา ก่อนอื่นพวกท่านจอดเกวียนสักครู่นะเจ้าคะ”“อ้าว ทำไมเล่าจินเออร์ รีบ ๆ ไปไม่ดีหรือ จะได้ซื้อที่ดินกันก่อน”“ดีเจ้าค่ะ แต่ท่านจะตอบผู้ใหญ่บ้านว่าอย่างไร หากโดนถามเรื่องเงินที่นำมาใช้จ่ายเจ้าค่ะ”หลังจากที่นางถามออกไปท่านตากับท่านพ่อก็นิ่งเงียบไป เนื่องจากคงกำลังคิดว่าจะตอบคำถามอย่างไรมากกว่า ถามว่าทำไมนางถึงไม่แนะนำอะไรออกไปก็เพราะนางเพียงห้าหนาวย่างหกหนาวเท่านั้นเอง เพียงแค่นางรู้ความต่าง ๆ มากกว่าเด็กในวัย

“อ้าวมาถึงกันแล้วหรืออาซาน” ผู้ใหญ่บ้านที่กำลังจะออกไปหาซานหลงพอดี เอ่ยทักขึ้นมาซานหลงเห็นเช่นนั้น จึงเลือกเอ่ยจุดประสงค์ออกไป จะได้ไม่เสียเวลา“ขอรับ ข้ามารับโฉนดที่ดินและมาแจ้งข่าวให้ท่านช่วยแจ้งแก่ชาวบ้านด้วยขอรับ”“เรื่องอะไรหรือ”“อ้อ คือ ข้าจะยกแปลงปลูกผักหลายแปลงนะขอรับ จึงอยากให้ท่านช่วยแจ้งแก่ชาวบ้านสักหน่อยว่า ข้าจะจ้างทำงานรายวัน ๆ ละสามสิบอีแปะขอรับ”“มันมากเกินไปหรือไม่อาซาน ปกติชาวบ้านทำงานข้างนอกได้อย่างต่ำสิบห้าอีแปะ ไม่เกินสี่สิบอีแปะเท่านั้น แต่งานของเจ้าคืองานง่าย ๆ แต่กลับให้มากถึงสามสิบอีแปะต่อวันเลยเหรอ”“ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าขอเสนอเจ้าค่ะ ให้คิดค่าแรงชาวบ้านเป็นแปลงดีหรือไม่”“ยังไงหรือจินเออร์”“เช่นนี้เจ้าค่ะ ถ้าชาวบ้านคนไหนยกแปลงได้หนึ่งแปลงก็ให้เป็นแปลงละห้าอีแปะ โดยเราต้องกำหนดความยาวและขนาดของแปลงให้แน่ชัดเพียงเท่านี้ก็ไม่มีใครสามารถอู้งานหรือกินแรงใครได้และไม่สามารถยื้อเวลาการทำงานออกไปหลายวันได้อีกด้วย ดีหรือไม่เจ้าคะ”“ดี ๆ ยัยหนู ข้าว่าความคิดเจ้าดีมากงั้น ข้าว่าเอาตามนี้ดีหรือไหมอาซาน”“ฮ่า ๆ ได้ขอรับผู้ใหญ่จินเออร์ช่างเก่งจริง ๆ เลย”“ขอบพระคุณท่านผู้ใ

และแล้ววันเวลาก็ได้ผ่านมา จนถึงต้นเดือนจิ่วเย่ว เหลือเวลาอีกแค่สองเดือนก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ระหว่างนี้สองฝาแฝดอวี้หลิวและอวี้เหมยก็ได้มาช่วยงานที่บ้านของนางทุกวันไม่เคยขาด แม้นางจะบอกให้พวกเขาหยุดพักได้ทุกเจ็ดวันเป็นเวลาสองวันทว่าเด็กน้อยกลับอยากมาทำงาน เพื่อหาเงินเอาไว้เยอะๆ ในช่วงฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง นางจึงให้พวกเขาช่วยเหลืองานปลูกผักเป็นหลัก จะหาว่าบ้านนางใช้แรงงานเด็กไม่ได้นะ เพราะทั้งสองมีความจำเป็นต้องใช้เงิน ฉะนั้นงานเหล่านี้คือสิ่งที่พวกเค้าต้องทำอยู่แล้ว แต่บ้านนางไม่ได้ใจร้ายขนาดที่ให้เด็กไม่พักหรอกนะนอกจากจะให้เงินค่าจ้างแล้ว ยังให้เด็กทั้งสองมาทานข้าวเที่ยงและเย็นด้วยตลอดเวลาการมาทำงานที่บ้าน นอกจากนี้ อวี้เหมยยังได้เรียนรู้งานบ้านงานเรือนจากท่านแม่ไปในตัว ซึ่งวันนี้คนบ้านเป่ยตื่นกันตั้งแต่ต้นยามอิ๋น เนื่องจากก่อนหน้านี้หนึ่งวัน ทุกคนต่างพูดคุยกันแล้วเรื่องการขึ้นบ้านใหม่และการเลี้ยงฉลองวันเกิดครบรอบหกหนาวของนางท่านพ่อท่านแม่จะจัดงานพร้อมกับการขึ้นบ้านใหม่ไปในตัว แต่นางบอกท่านพ่อท่านแม่ว่าไม่จำเป็นต้องฟุ่มเฟือยในตอนนี้ หากยืนยันที่จะจัดงานให้ได้ ขอเพียงงานเลี้ยงฉลอ