All Chapters of อันเป่า เด็กน้อยนำโชคบ้านเสิ่น: Chapter 11 - Chapter 15

คืนแรกหลังจากบ้านรองได้แยกเตาไฟ ไม่มีผู้ใดในห้องฝั่งตะวันตกหลับสนิทนักหลินซูเหนียงตื่นขึ้นมาถึงสามครั้ง ครั้งแรกเพราะได้ยินเสียงลมพัดประตูครัวเก่าดังเอี๊ยดอ๊าด ครั้งที่สองเพราะกังวลว่าถ่านในเตาจะยังไม่ดับและครั้งที่สามเพราะนึกขึ้นได้ว่าข้าวสารสองกระสอบครึ่งที่ได้รับแบ่งมานั้นวางอยู่หลังฉากไม้ผุ หากฝนตกหนัก น้ำอาจซึมเข้ามาทางรอยรั่วของหลังคาได้นางลุกขึ้นเงียบ ๆ จุดตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียว แล้วเดินไปตรวจดูเสบียงแสงสีเหลืองสั่นไหวทอดลงบนกระสอบข้าวที่ผ่านการปะมาหลายครั้ง มันมิใช่ข้าวเนื้อดี เมล็ดหักปนแกลบอยู่ไม่น้อย กระสอบหนึ่งยังมีกลิ่นอับจาง ๆ แม้จะเปลี่ยนเอากระสอบที่เสียหนักที่สุดคืนให้บ้านใหญ่แล้วก็ตามทว่าเมื่อมองสิ่งเหล่านี้ หลินซูเหนียงกลับรู้สึกว่าหัวใจอุ่นขึ้นอย่างน้อยข้าวเหล่านี้ก็เป็นข้าวของพวกนางต่อให้เป็นข้าวหัก ต่อให้ต้องนั่งเลือกกรวดออกทีละเม็ด ก็ไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์เดินเข้ามาตักไปโดยไม่ถามอีกแล้วนางยื่นมือแตะกระสอบเบา ๆ ก่อนจะพึมพำกับตนเอง“ครึ่งปี…ขอเพียงผ่านครึ่งปีไปได้”“ท่านแม่”เสียงเล็ก ๆ ด

สามวันก่อนเปิดศาลบรรพชน บ้านสกุลเสิ่นเงียบสงบราวกับไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น ไม่มีเสียงสวี่กุ้ยฮวาตะโกนด่าคนบ้านรองตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ไม่มีเสียงเสิ่นเหวินไฉขว้างตำราแล้วร้องขออาหารดี ๆ และไม่มีเฉียนเยว่หรูเดินเชิดหน้าออกมาใช้คนในบ้านราวกับเป็นบ่าวรับใช้ความเงียบเช่นนี้มิได้ทำให้อันเป่าวางใจ กลับทำให้นางระวังตัวมากกว่าเดิมคนโวยวายเสียงดังอาจน่ารำคาญ แต่คนที่ถูกบีบจนมุมแล้วกลับเงียบผิดปกติ มักกำลังคิดหาทางตอบโต้หีบลับ เงินสิบสองตำลึงกว่า ใบรับเงินห้าฉบับและบัญชีรายจ่ายทั้งหมดถูกนำไปฝากไว้ที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้านชั่วคราว โดยมีอาจารย์เฉิน ผู้เฒ่าหลัวและผู้อาวุโส ฉางเกิงลงนามเป็นพยานแม้สวี่กุ้ยฮวาจะยืนยันว่าเงินทั้งหมดเป็นของตน แต่ก่อนจะไต่สวนและแบ่งทรัพย์สินให้ชัดเจน นางไม่มีสิทธิ์แตะต้องแม้แต่อีแปะเดียวเรื่องนี้ทำให้หญิงชราโกรธจนกินข้าวแทบไม่ลงทว่าแทนที่จะตะโกนด่า นางกลับปิดประตูคุยกับเสิ่นโหย่วเถียนตั้งแต่เช้าจรดค่ำ บางครั้งเสิ่นเหวินไฉก็ถูกเรียกเข้าไปด้วย ส่วนเฉียนเยว่หรูหายออกจากบ้านไปตั้งแต่รุ่งเช้าหลังเกิดเรื่อง ไม่มีผู้ใดรู้ว่านางไปที่ใดหลินซูเหนียงเก็บเสื้อผ้าของลูกทั้งสามแยก

แสงสีทองบนประตูทองแดงคงอยู่เพียงไม่กี่อึดใจ ก่อนจะค่อย ๆ จางหายไปทีละวง เมื่อวงกลมชั้นสุดท้ายดับลง ลานบ้านก็กลับคืนสู่ความมืด มีเพียงแสงคบไฟในมือชาวบ้านส่องให้เห็นแผ่นหินซึ่งแยกออกจากกันและบันไดทอดลึกลงไปใต้ต้นพุทราเสิ่นหนิงอันยืนอยู่ด้านหลังบิดา มือเล็กถือใบไม้ซึ่งห่อเมล็ดสีดำไว้แน่นเมื่อครู่นางยังรู้สึกว่าประตูนี้เต็มไปด้วยความลึกลับ ราวกับสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่ในโลกธรรมดา ทว่าหลังจากตั้งสติแล้ว เด็กหญิงกลับสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่างแสงที่ไหลไปตามร่องสลักมิได้ลอยออกมาจากความว่างเปล่าตามรอยเส้นมีผงแร่สีเหลืองอ่อนติดอยู่ เมื่อกระทบแสงคบไฟจึงดูเหมือนเรืองแสง ส่วนเสียงครืดคราดใต้ดินก็น่าจะเกิดจากกลไกหินกับโลหะซึ่งถูกซ่อนไว้ใต้แผ่นทางเข้าสิ่งเหล่านี้น่าประหลาด แต่ยังไม่ถึงขั้นเหนือธรรมชาติ ผู้สร้างประตูอาจเป็นช่างฝีมือผู้เก่งกาจ มิใช่เทพเซียนส่วนคำว่า “ผู้กลับคืนมา” อาจหมายถึงคนในสายเลือดซึ่งกลับมาพบบ้านบรรพบุรุษ ไม่จำเป็นต้องหมายถึงคนตายข้ามภพเช่นนางอันเป่าจึงเตือนตนเองมิให้ตีความทุกอย่างเข้าหาตัว คนที่เชื่อว่าทุกสิ่งบนโลกหมุนรอบต