All Chapters of อันเป่า เด็กน้อยนำโชคบ้านเสิ่น: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงฝนกระหน่ำหลังคามุงฟางราวกับสวรรค์กำลังเทน้ำทั้งทะเลลงมาในคราวเดียว ลมปลายสารทพัดลอดช่องไม้ผุเข้ามาภายในห้องเล็ก กลิ่นดินเปียกผสมกลิ่นเลือดคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะโยกไหวตามแรงลม เปลวไฟริบหรี่จนแทบดับหลายครั้ง เงาของคนภายในห้องจึงยืดยาวและสั่นระริกไปตามผนังดินแตกร้าวบนเตียงไม้เก่า หลินซูเหนียงนอนตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่มบาง ใบหน้าของนางซีดขาวจนแทบไม่เหลือสีเลือด เส้นผมเปียกชื้นแนบติดหน้าผาก ลมหายใจขาดเป็นห้วง ขณะที่มือทั้งสองกำชายผ้าจนข้อนิ้วขาว“อดทนอีกหน่อยนะเจ้าคะ อีกนิดเดียวเท่านั้น!”หญิงชราผู้ทำหน้าที่แทนหมอตำแยใช้ผ้าเก่าซับเหงื่อให้หญิงบนเตียง มือเหี่ยวย่นของนางสั่นจนปิดไม่มิดว่ากำลังหวาดกลัวนางมิใช่หมอตำแย เป็นเพียงป้าหวังจากบ้านข้างเคียงที่เคยช่วยทำคลอดให้วัวกับแพะมาหลายครั้ง เมื่อเห็นเสิ่นเหวินซานวิ่งฝ่าสายฝนมาขอความช่วยเหลือ นางจึงไม่อาจใจดำปิดประตูใส่หน้าได้แต่คนกับสัตว์เหมือนกันเสียที่ใดยิ่งไปกว่านั้น หลินซูเหนียงเจ็บท้องมาตั้งแต่ยามเช้า เวลาล่วงเลยมาถึงกลางดึกแล้ว เด็กยังไม่ยอมคลอด เลือดกลับไหลออกมามากขึ้นทุกขณะ หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าทั้งมารดาและ

หกเดือนหลังจากเสิ่นหนิงอันลืมตาดูโลก ฤดูหนาวแรกของนางก็มาถึงพร้อมหิมะซึ่งตกหนักกว่าทุกปีในชาติก่อน อันเป่าเคยมองหิมะผ่านหน้าต่างร้านกาแฟ นางชอบสีขาวสะอาดซึ่งปกคลุมถนน ชอบภาพผู้คนสวมเสื้อหนาวเดินท่ามกลางแสงไฟและเคยคิดว่าฤดูหนาวเป็นช่วงเวลาที่งดงามที่สุดของปีแต่เมื่อได้มาอยู่ในบ้านดินหลังคามุงฟางซึ่งมีรูรั่วอยู่สามแห่ง นางจึงรู้ว่า ความงามของหิมะเป็นเรื่องสำหรับคนที่มีอาหารอิ่มท้อง มีผ้าห่มหนาและมีฟืนเพียงพอเท่านั้นสำหรับครอบครัวยากจน ฤดูหนาวมิใช่ทิวทัศน์ แต่เป็นด่านแห่งความเป็นความตายหิมะกองสูงท่วมข้อเท้า ลมเหนือพัดลอดรอยแยกบนผนังเข้ามาตลอดคืน แม้หลินซูเหนียงจะนำเศษผ้ากับฟางแห้งไปอุดไว้หลายชั้น ความเย็นก็ยังซึมเข้ากระดูกอันเป่าถูกห่อด้วยเสื้อเก่าของมารดาถึงสามชั้น นอกสุดเป็นผ้าห่มบางซึ่งปะจนแทบมองไม่เห็นเนื้อผ้าเดิม แต่ปลายมือปลายเท้าของนางยังเย็นจัดเด็กน้อยพยายามขดตัวอยู่ในอ้อมแขนพี่สาว ชิงเหอนั่งพิงผนังบนเตียงไม้ ใช้เสื้อคลุมของตนห่อร่างน้องไว้อีกชั้น แม้ตัวเองหนาวจนริมฝีปากซีด นางก็ไม่ยอมวางอันเป่าลง“น้องไม่หนาวนะ พี่กอดอยู่”อันเป่าเงยหน้ามองพี่สาว ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา

ฤดูใบไม้ผลิเวียนมาถึงหมู่บ้านชิงซานอีกครั้ง ขณะที่เสิ่นหนิงอันมีอายุครบสองขวบ ต้นท้อป่าบนเชิงเขาเริ่มผลิดอกสีชมพูอ่อน หิมะซึ่งเคยปกคลุมทางเดินละลายจนหมดสิ้น ลำธารกลับมาไหล ส่งเสียงกระทบก้อนหินตลอดทั้งวัน กลิ่นดินชื้นกับยอดหญ้าใหม่ลอยมาตามลม ทำให้หมู่บ้านซึ่งเงียบเหงามาหลายเดือนเริ่มมีชีวิตชีวาแต่ความอบอุ่นของฤดูใหม่ไม่ได้ทำให้ชีวิตบ้านรองดีขึ้นหลังจากทำงานหนักติดต่อกันเพื่อหาเงินอีกสองตำลึงส่งให้พี่ชาย เสิ่นเหวินซานล้มป่วยอยู่ครึ่งเดือน เขามีไข้ ไอและปวดข้อเท้าจนเดินแทบไม่ได้ ทว่าทันทีที่ลุกจากเตียงไหว เขาก็กลับไปรับจ้างดังเดิม เพราะหนี้ค่ารักษาของหลินซูเหนียงยังชำระไม่หมดเงินห้าตำลึงถูกส่งเข้าเมืองครบตามจำนวนเสิ่นเหวินเหยียนส่งจดหมายกลับมาว่าได้รับแล้ว พร้อมข้อความสั้น ๆ ว่า หากได้เลื่อนตำแหน่งจะไม่ลืมความช่วยเหลือของครอบครัวทว่าผ่านไปเกือบหนึ่งปี ไม่มีข่าวเรื่องเลื่อนตำแหน่งไม่มีเงินถูกส่งกลับมาแม้แต่ของฝากชิ้นเล็กก็ไม่มีสวี่กุ้ยฮวายังคงแก้ต่างให้บุตรชายคนโตว่า งานในที่ว่าการอำเภอยุ่งมาก การเลื่อนตำแหน่งไม่อาจเกิดขึ้นภายในวันสองวัน คนในบ้านต้องอดทนรอผู้ที่ต้องอดทนย่อมเป

เวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างไม่รอผู้ใด จากเด็กน้อยวัยสองขวบซึ่งยังวิ่งแล้วล้มอยู่บ่อยครั้ง เสิ่นหนิงอันเติบโตเป็นเด็กหญิงวัยสามขวบที่ทั้งว่องไว ช่างพูดและซุกซนเสียจนคนในบ้านต้องคอยมองหานางแทบทุกครึ่งชั่วยามยามเช้า นางอาจนั่งเรียบร้อยอยู่ข้างมารดา ช่วยคัดเมล็ดถั่วด้วยมือเล็ก ๆพอคล้อยหลังผู้ใหญ่ไปเพียงครู่เดียว นางกลับปีนกองฟางเพื่อดูรังนกบนชายคา หรือไม่ก็วิ่งไล่ลูกไก่ไปถึงหลังโรงเก็บฟืนมีเพียงยามสวี่กุ้ยฮวาอยู่ใกล้ อันเป่าจึงเปลี่ยนเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสา พูดช้าลง ทำสิ่งใดก็เชื่องช้าและแสร้งนั่งเล่นก้อนหินโดยไม่สนใจเรื่องของผู้ใหญ่ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา นางเรียนรู้ว่าการเอาตัวรอดในบ้านสกุลเสิ่นไม่ใช่เพียงรู้ว่าใครเป็นศัตรู แต่ต้องรู้ด้วยว่าควรแสดงใบหน้าแบบใดต่อหน้าคนแต่ละคนต่อหน้าบิดา นางเป็นบุตรสาวขี้อ้อน ชอบเกาะขาและชวนเขาเล่น แม้บางครั้งจะแกล้งเรียกเขาว่า “ท่านพ่อคนโง่” จนเจ้าตัวต้องถอนหายใจต่อหน้ามารดา นางเป็นเด็กซนซึ่งยอมเชื่อฟังเมื่อถึงเรื่องสำคัญ เพราะไม่ต้องการให้หลินซูเหนียงกังวลเกินไปต่อหน้าจื่อเฉินกับชิงเหอ นางไม่จำเป็นต้องปิดบังความแสบซนทั้งหมด เด็กทั้งสองรู้ว่าน้องสาวฉลาดกว่

หลังเหตุการณ์บ้านสกุลจาง ชื่อเสียงของสวี่กุ้ยฮวาในหมู่บ้านชิงซานตกต่ำลงอย่างเห็นได้ชัดแต่ก่อน เมื่อหญิงชราเดินไปตักน้ำที่บ่อน้ำกลางหมู่บ้าน บรรดาสะใภ้กับหญิงชรามักเป็นฝ่ายทักทายก่อน บางคนยังชื่นชมว่านางมีวาสนา บุตรชายคนโตได้ทำงานในที่ว่าการอำเภอ ส่วนบุตรชายคนเล็กกำลังศึกษาเล่าเรียน ภายหน้าอาจมีขุนนางถึงสองคนในตระกูลเวลานี้ผู้คนยังทักทายตามมารยาท ทว่าเมื่อนางเดินผ่าน เสียงสนทนาจะเงียบลงชั่วครู่ แล้วกลับมาดังอีกครั้งทันทีที่นางลับสายตาสวี่กุ้ยฮวารู้ว่าคนเหล่านั้นกำลังพูดถึงสิ่งใด เรื่องนางรับเงินมัดจำสองร้อยอีแปะเพื่อส่งหลานสาวไปเป็นสาวใช้ เรื่องนำเงินไปซื้อหนังสือกับเสื้อผ้าให้บุตรชายคนเล็ก เรื่องบ้านสกุลจางมาทวงเงินถึงหน้าประตูและเรื่องบุตรชายคนรองไม่ยอมส่งตัวเด็ก จนหัวหน้าหมู่บ้านต้องเข้ามาไกล่เกลี่ยหญิงชราเชื่อว่าความอับอายทั้งหมดเกิดจากบ้านรองหากอันเป่าไม่ตะโกนเรียกคนทั้งหมู่บ้าน หากหลินซูเหนียงยอมส่งบุตรสาวไปอย่างว่าง่ายและหากเสิ่นเหวินซานยังเชื่อฟังมารดาเหมือนเมื่อก่อน ไม่มีผู้ใดคงรู้เรื่องสัญญาลับนางไม่เคยคิดว่า สาเหตุแท้จริงเกิดจากการรับเงินขายหลานสาวโดยไม่ถามบิดามารด