อันเป่า เด็กน้อยนำโชคบ้านเสิ่น

เสียงฝนกระหน่ำหลังคามุงฟางราวกับสวรรค์กำลังเทน้ำทั้งทะเลลงมาในคราวเดียว ลมปลายสารทพัดลอดช่องไม้ผุเข้ามาภายในห้องเล็ก กลิ่นดินเปียกผสมกลิ่นเลือดคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะโยกไหวตามแรงลม เปลวไฟริบหรี่จนแทบดับหลายครั้ง เงาของคนภายในห้องจึงยืดยาวและสั่นระริกไปตามผนังดินแตกร้าว

บนเตียงไม้เก่า หลินซูเหนียงนอนตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่มบาง ใบหน้าของนางซีดขาวจนแทบไม่เหลือสีเลือด เส้นผมเปียกชื้นแนบติดหน้าผาก ลมหายใจขาดเป็นห้วง ขณะที่มือทั้งสองกำชายผ้าจนข้อนิ้วขาว

“อดทนอีกหน่อยนะเจ้าคะ อีกนิดเดียวเท่านั้น!”

หญิงชราผู้ทำหน้าที่แทนหมอตำแยใช้ผ้าเก่าซับเหงื่อให้หญิงบนเตียง มือเหี่ยวย่นของนางสั่นจนปิดไม่มิดว่ากำลังหวาดกลัว

นางมิใช่หมอตำแย เป็นเพียงป้าหวังจากบ้านข้างเคียงที่เคยช่วยทำคลอดให้วัวกับแพะมาหลายครั้ง เมื่อเห็นเสิ่นเหวินซานวิ่งฝ่าสายฝนมาขอความช่วยเหลือ นางจึงไม่อาจใจดำปิดประตูใส่หน้าได้

แต่คนกับสัตว์เหมือนกันเสียที่ใด

ยิ่งไปกว่านั้น หลินซูเหนียงเจ็บท้องมาตั้งแต่ยามเช้า เวลาล่วงเลยมาถึงกลางดึกแล้ว เด็กยังไม่ยอมคลอด เลือดกลับไหลออกมามากขึ้นทุกขณะ หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าทั้งมารดาและเด็กอาจไม่รอดพ้นคืนนี้

“เหวินซาน!” ป้าหวังตะโกนออกไปนอกห้อง “ไปตามหมอตำแยมาเดี๋ยวนี้

ซูเหนียงคลอดยาก ข้าช่วยนางต่อไปไม่ไหวแล้ว!”

เสียงฝีเท้าหนักดังขึ้นนอกประตู ก่อนบุรุษร่างสูงจะผลักบานไม้เข้ามา ใบหน้าเข้มเต็มไปด้วยหยาดฝน เสื้อผ้าหยาบเปียกแนบลำตัวจนมองเห็นร่องรอยกระดูกและกล้ามเนื้อจากการทำงานหนัก เขามองภรรยาบนเตียงเพียงครั้งเดียว ดวงตาก็แดงก่ำ

“ข้าจะไปตามเดี๋ยวนี้!”

เสิ่นเหวินซานหมุนตัวออกไป แต่ยังไม่ทันข้ามธรณีประตู เสียงของมารดาก็ดังมาจากเรือนหลัก

“หยุดนะ!”

สวี่กุ้ยฮวายืนอยู่ใต้ชายคา มือหนึ่งถือโคม อีกมือกระชับเสื้อคลุมผ้าฝ้ายบนร่าง สีหน้าของนางบึ้งตึงราวกับผู้ที่กำลังคลอดบุตรอยู่ในห้องมิใช่สะใภ้ แต่เป็นตัวก่อปัญหาที่ทำให้ทุกคนต้องอดหลับอดนอน

“กลางค่ำกลางคืน ฝนตกหนักถึงเพียงนี้ เจ้าจะไปตามผู้ใด”

“ท่านแม่ ซูเหนียงคลอดยากขอรับ ป้าหวังบอกว่าต้องตามหมอตำแย”

“หญิงใดบ้างไม่ต้องคลอดบุตร” สวี่กุ้ยฮวาสวนกลับ “ข้าให้กำเนิดลูกชายมาสามคน ไม่เห็นต้องเรียกหมอตำแยมาคอยเอาอกเอาใจเสียทุกครั้ง”

ป้าหวังได้ยินแล้วรีบเดินออกมาจากห้อง มือของนางยังเปื้อนเลือด

“พี่กุ้ยฮวา ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน เด็กอยู่ผิดท่า ซูเหนียงเสียเลือดมาก หากไม่รีบตามคนที่มีฝีมือมา เกรงว่าจะเกิดเรื่องใหญ่”

หญิงชราเหลือบมองเลือดบนมือป้าหวัง แววตาไหววูบเล็กน้อย แต่เมื่อคิดถึงเงินที่ต้องจ่าย สีหน้าก็กลับมาแข็งกระด้างดังเดิม

“หมอตำแยหลัวอยู่ตั้งอีกฟากหนึ่งของหมู่บ้าน นางเรียกเงินตั้งสองร้อยอีแปะ ซ้ำยังต้องมอบไข่ให้อีกสิบฟอง บ้านเรามีเงินเหลือใช้ถึงเพียงนั้นเสียที่ใด”

เสิ่นเหวินซานชะงัก

สองร้อยอีแปะสำหรับบ้านชาวนาไม่ใช่เงินน้อย แต่เขาเพิ่งรับจ้างขนก้อนหินให้บ้านสกุลจ้าวตลอดสิบกว่าวัน ได้เงินมาสามร้อยหกสิบอีแปะ เขาจำได้ชัดเจนว่าเมื่อคืนเพิ่งมอบเงินทั้งหมดให้มารดา

“ท่านแม่ เงินค่าแรงที่ข้านำกลับมา…”

“เงินก้อนนั้นต้องเก็บไว้ซื้อกระดาษกับหมึกให้เหวินไฉ!” สวี่กุ้ยฮวาตัดบททันที “อีกไม่กี่วันสถานศึกษาในตำบลจะเปิดรับศิษย์ หากอาเล็กของเจ้าเข้าเรียนช้า จะตามผู้อื่นไม่ทัน”

เสิ่นเหวินซานเม้มริมฝีปากแน่น

ภายในห้องมีเสียงครางแผ่วเบาของภรรยาดังแทรกออกมา เสียงนั้นเบาจนน่ากลัว ราวกับเจ้าของกำลังหมดแรงลงทุกขณะ

เขากำหมัดจนเส้นเลือดบนหลังมือนูนขึ้น

“แต่ซูเหนียงกำลังจะคลอดลูกของข้า”

“ก็เพียงคลอดลูก!” สวี่กุ้ยฮวากระแทกเสียง “นางเคยคลอดมาแล้วสองคน

ยังจะทำเป็นอ่อนแออันใดอีก อีกอย่าง หากคราวนี้ยังเป็นเด็กหญิง เจ้าจะเสียเงินสองร้อยอีแปะไปเพื่อสิ่งใด”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศใต้ชายคาเย็นเยียบยิ่งกว่าสายฝน ป้าหวังเบิกตากว้าง นึกไม่ถึงว่าสวี่กุ้ยฮวาจะกล่าวอย่างเปิดเผยถึงเพียงนี้

เสิ่นเหวินซานหน้าซีด ริมฝีปากขยับคล้ายอยากโต้แย้ง แต่ด้วยความเป็นบุตร เขาไม่เคยขึ้นเสียงกับมารดาแม้แต่ครั้งเดียวตลอดยี่สิบกว่าปี คำพูดมากมายจึงติดอยู่ในลำคอ

“ท่านแม่ ไม่ว่าจะเป็นบุตรชายหรือบุตรสาวก็เป็นเลือดเนื้อของข้า เงินค่าหมอตำแย ข้าจะหา…”

“เจ้าจะหาอย่างไร” สวี่กุ้ยฮวาหัวเราะเย็น “ค่าแรงที่เจ้าหาได้ต้องนำเข้ากองกลางทั้งหมด นี่เป็นกฎของบ้าน เจ้าคิดจะซ่อนเงินส่วนตัวหรือ”

“ข้ามิได้คิดเช่นนั้น”

“ถ้าไม่คิดก็กลับเข้าไปเฝ้าภรรยาเสีย อย่าสร้างเรื่องให้คนทั้งบ้านต้องเดือดร้อน”

หญิงชราหันหลังเตรียมกลับเรือนหลัก ราวกับเรื่องทั้งหมดจบลงเพียงเท่านี้

ทันใดนั้น เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของหลินซูเหนียงก็ดังขึ้นจากในห้อง ตามมาด้วยเสียงป้าหวังร้องเรียก

“เหวินซาน! น้ำร้อนหมดแล้ว รีบนำเข้ามา!”

บุรุษหนุ่มหันไปมองประตูห้อง แล้วหันกลับมามองแผ่นหลังของมารดา เขายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝนชั่วขณะ ก่อนคุกเข่าลงกับพื้นโคลน

“ท่านแม่ ข้าขอยืมเงินจากกองกลางสองร้อยอีแปะ”

สวี่กุ้ยฮวาหยุดฝีเท้าแต่ไม่หันกลับมา

“หลังจากซูเหนียงคลอดแล้ว ข้าจะขึ้นเขาตัดฟืน จะไปรับจ้างขุดคูน้ำเพิ่ม

ต่อให้ต้องทำงานโดยไม่พัก ข้าก็จะคืนเงินให้ครบ ท่านได้โปรดช่วยนางด้วยเถิด”

เขาก้มศีรษะลงจนหน้าผากแตะพื้นเปียก ฝนไหลผ่านเส้นผมลงมาตามใบหน้า ไม่มีผู้ใดมองออกว่าเป็นน้ำฝนหรือน้ำตา

“ท่านแม่ ข้าขอร้อง”

ป้าหวังยืนมองภาพนั้นด้วยหัวใจหนักอึ้ง คนทั้งหมู่บ้านชิงซานรู้ว่าเสิ่นเหวินซานเป็นบุตรกตัญญูที่สุดในตระกูลเสิ่น นับตั้งแต่เด็ก เขาทำงานมากกว่าพี่น้องทุกคน เมื่อเสิ่นเหวินเหยียนผู้เป็นพี่ชายต้องการเรียนหนังสือ เขาเป็นผู้ขึ้นเขาตัดฟืนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างและลงจากเขาไปรับจ้างในนาหลังตะวันขึ้น

มือของเขาแตกจนเลือดไหล แต่ไม่เคยปริปากบ่น

กระทั่งพี่ชายสอบผ่านการคัดเลือก ได้เป็นเสมียนในที่ว่าการอำเภอ

และแต่งงานกับบุตรสาวพ่อค้า เขาก็ยังบอกทุกคนด้วยความภาคภูมิใจว่า ความสำเร็จของพี่ใหญ่คือเกียรติของครอบครัว

ภายหลังสวี่กุ้ยฮวาให้กำเนิดเสิ่นเหวินไฉ บุตรชายคนเล็กในวัยมาก ภาระทั้งหมดก็ตกลงบนบ่าของเขาอีกครั้ง

สวี่กุ้ยฮวากล่าวว่า เหวินไฉมีศีรษะกว้าง หน้าผากเต็ม เป็นลักษณะของผู้มีวาสนา หากส่งเข้าเรียน วันหนึ่งอาจได้เป็นขุนนางยิ่งใหญ่กว่าพี่ชายคนโต

เสิ่นเหวินซานจึงทำงานหนักขึ้นโดยไม่คัดค้าน แม้บุตรของตนต้องกินข้าวต้มใสจนมองเห็นก้นชาม แม้ภรรยาต้องปะเสื้อตัวเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็ยังเชื่อว่าเมื่อครอบครัวผ่านช่วงลำบากไปได้ ทุกอย่างจะดีขึ้น

แต่เวลานี้ ภรรยาของเขากำลังจะตายอยู่หลังประตู มารดากลับไม่ยอมให้เงินที่เขาหามาด้วยมือตนเองแม้แต่สองร้อยอีแปะ

“ท่านแม่…”

“พอแล้ว!” สวี่กุ้ยฮวาหันกลับมา “บุรุษอกสามศอกกลับคุกเข่าเพราะเรื่องของสตรี เจ้าไม่กลัวบรรพชนขายหน้าหรือ เงินก้อนนั้นข้าเก็บไว้ใช้เรื่องสำคัญ จะนำไปเสียกับการคลอดบุตรไม่ได้”

“ชีวิตคนไม่สำคัญหรือ” ป้าหวังอดกล่าวไม่ได้

สวี่กุ้ยฮวาตวัดสายตามองนาง “นี่เป็นเรื่องภายในครอบครัวเสิ่น คนสกุลหวังไม่ต้องสอดมือ”

“ข้าไม่ได้อยากสอดมือ แต่หากคนตายขึ้นมา…”

“นางไม่มีทางตาย!” หญิงชรากล่าวอย่างมั่นใจ “สะใภ้รองแข็งแรง ทำงานในนาได้ถึงเมื่อวาน จะมาตายเพราะคลอดลูกได้อย่างไร นางเพียงทำตัวสำออยเพื่อให้บุตรชายของข้าสงสารเท่านั้น”

ป้าหวังโกรธจนตัวสั่น

ก่อนนางจะทันโต้แย้ง เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ก็ดังมาจากมุมมืด เด็กชายร่างผอมวิ่งออกมาจากห้องเก็บฟืน เนื้อตัวของเขาเปียกปอน มือกำถุงผ้าใบเล็กเอาไว้แน่น

“ท่านพ่อ!”

เสิ่นจื่อเฉินวัยสี่ขวบวิ่งเข้ามาหาบิดา เด็กชายผอมกว่าวัยจนข้อมือเล็กเท่ากิ่งไม้ ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำเพราะเพิ่งร้องไห้

เขายื่นถุงผ้าให้บิดา

“ข้ามีเงิน”

เสิ่นเหวินซานมองบุตรชายด้วยความประหลาดใจ “เจ้าเอาเงินมาจากที่ใด”

“ข้าเก็บฟืนไปขายกับพี่ต้าหู ได้มาสิบสามอีแปะ” เด็กชายตอบเสียงสั่น “เดิมทีข้าจะเก็บไว้ซื้อขนมให้น้องชิงเหอกับน้องที่กำลังจะเกิด ท่านพ่อนำไปตามหมอตำแยเถิด”

สิบสามอีแปะเท่านั้น มันห่างจากสองร้อยอีแปะมากมาย แต่กลับเป็นทรัพย์สินทั้งหมดของเด็กวัยสี่ขวบ

เสิ่นเหวินซานมองมือเล็กที่ยื่นถุงเงินมาให้ หัวใจคล้ายถูกมีดทื่อกรีดผ่านช้า ๆ

เขาเป็นบิดาแท้ ๆ แต่ยามภรรยาใกล้ตาย กลับต้องรับเงินจากบุตรชายตัวเล็ก

“จื่อเฉิน…”

“ข้ายังมีปิ่นของข้า”

เสียงของหลินชิงเหอดังตามมา เด็กหญิงวัยสองขวบกว่าเดินโซเซออกมาจากหลังประตู ในมือกำปิ่นทองแดงเก่า ๆ ซึ่งมารดาเคยเก็บมาจากกองของเก่าแล้วขัดจนสะอาด มันเป็นของชิ้นเดียวที่นางรัก ถึงขั้นไม่ยอมให้ผู้ใดจับ

“ขาย…ขายช่วยท่านแม่”

เด็กหญิงยังพูดไม่ชัดนัก แต่ทุกคนกลับเข้าใจ

สวี่กุ้ยฮวาขมวดคิ้ว “เด็กสองคนนี้ออกมาวุ่นวายอันใด กลับไปนอนเสีย!”

ชิงเหอสะดุ้ง รีบหลบหลังพี่ชาย แต่ยังยื่นปิ่นทองแดงไว้ข้างหน้า

จื่อเฉินกางแขนปกป้องน้องสาว เขากลัวท่านย่าจนริมฝีปากสั่น แต่ไม่ยอมถอย

“ท่านแม่กำลังเจ็บ ข้าไม่นอน”

“เจ้ากล้าเถียงข้าหรือ!”

สวี่กุ้ยฮวายกมือขึ้น หมายจะตีสั่งสอนเด็กชาย ทว่าเสิ่นเหวินซานลุกขึ้นขวางไว้เสียก่อน นี่อาจเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาขยับร่างขวางระหว่างมารดากับบุตร ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่กล้าจับมือหรือขึ้นเสียงกับนาง เพียงยืนก้มหน้าแล้วกล่าวว่า

“ท่านแม่ เด็กยังเล็ก อย่าถือสาพวกเขาเลยขอรับ”

สวี่กุ้ยฮวามองบุตรชายด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“เพราะเจ้ากับภรรยาไม่รู้จักสั่งสอน พวกมันจึงกล้าปีนขึ้นศีรษะผู้อาวุโส เข้าไปอยู่ในห้องให้หมด หากยังส่งเสียงอีก พรุ่งนี้ไม่ต้องกินข้าว!”

จื่อเฉินก้มหน้าแน่น มือกำถุงเงินจนปลายนิ้วซีด แต่เขาไม่ยอมกลับเข้าไป

ในวินาทีนั้น เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังขึ้นภายในห้อง

“อ๊า!”

จากนั้นทุกอย่างก็เงียบลง เงียบเสียจนเหลือเพียงเสียงฝนกระทบหลังคา

ป้าหวังหน้าถอดสี รีบหมุนตัววิ่งกลับเข้าไปในห้อง

“ซูเหนียง!”

เสิ่นเหวินซานไม่รอฟังคำใดอีก เขาคว้าถุงเงินจากมือบุตรชายแล้ววิ่งฝ่าสายฝนออกจากบ้าน

“เหวินซาน! กลับมาเดี๋ยวนี้!”

เสียงตวาดของมารดาตามหลังมา แต่คราวนี้เขาไม่หยุด

สวี่กุ้ยฮวายืนมองบุตรชายวิ่งหายไปในม่านฝน สีหน้าดำทะมึน

“ดีนัก กล้าขัดคำข้าเพราะสตรีเพียงคนเดียว รอให้กลับมาก่อนเถิด!”

ไม่มีผู้ใดทันสังเกตว่า ภายในห้องอันหนาวเย็นนั้น ชีวิตหนึ่งกำลังแตกดับ ขณะที่อีกชีวิตหนึ่งกำลังดิ้นรนข้ามผ่านประตูซึ่งแบ่งกั้นความเป็นกับความตายและในความมืดอันไร้จุดสิ้นสุด หญิงสาวผู้หนึ่งกำลังได้ยินเสียงมากมายดังอยู่รอบกาย

เจ็บ…

นั่นเป็นความรู้สึกแรกที่จินจินรับรู้ ร่างกายของนางถูกแรงมหาศาลบีบรัดจนแทบแหลก ลมหายใจติดขัด ศีรษะเหมือนถูกผลักผ่านช่องแคบที่ไม่มีทางออก รอบกายทั้งมืด ทั้งอึดอัดและเต็มไปด้วยเสียงหัวใจเต้นดังรัว

นางพยายามขยับแขนขา แต่กลับพบว่าร่างกายไม่เชื่อฟัง

นี่คือที่ใด

ความทรงจำสุดท้ายของนางคือแสงไฟสีขาวที่พุ่งเข้ามาใกล้ เสียงแตรยาวต่อเนื่องและหนังสือนิยายที่หลุดจากมือ

นางจำได้ว่าตนเองออกจากร้านหนังสือในช่วงหัวค่ำ ขณะเดินข้ามถนน เด็กหญิงคนหนึ่งวิ่งตามลูกบอลออกมาโดยไม่ทันมองรถ จินจินจึงดึงเด็กคนนั้นกลับไปสุดแรง

หลังจากนั้นทุกอย่างก็พร่าเลือน แรงกระแทก ความเจ็บปวด แล้วก็ความมืด

นางตายแล้วมิใช่หรือ หรือที่นี่คือปรโลก หากเป็นปรโลก เหตุใดจึงคับแคบถึงเพียงนี้ ทั้งยังมีคนส่งเสียงร้องอยู่ใกล้จนแทบทำแก้วหูแตก

“เด็กติดอยู่! ซูเหนียง ออกแรงอีกครั้ง!”

เสียงผู้หญิงสูงวัยดังมาจากที่ห่างไกล คล้ายลอดผ่านชั้นน้ำหนา

จินจินยังไม่ทันเข้าใจ แรงบีบรัดรอบกายก็เพิ่มขึ้นอย่างรุนแรง นางรู้สึกราวกับกระดูกทั่วร่างกำลังถูกบดพร้อมกัน

เด็กติดอยู่?

ผู้ใดเป็นเด็ก

อย่าบอกนะว่า… ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ นางอยากส่ายหน้าเพื่อปฏิเสธ

แต่ศีรษะกลับถูกบีบแน่นกว่าเดิม

นางอ่านนิยายทะลุมิติมามากก็จริง เคยจินตนาการเล่น ๆ ว่าหากมีโอกาสข้ามไปอยู่ในโลกโบราณ ตนจะใช้ความรู้สร้างเนื้อสร้างตัวอย่างไร จะเปิดร้านอาหาร ผลิตสบู่ หรือหาวิธีค้าขายจนร่ำรวยเพียงใด

แต่ในนิยายเหล่านั้น นางเอกมักลืมตาขึ้นในร่างหญิงสาววัยปักปิ่น หรืออย่างน้อยก็เป็นเด็กที่เดินและพูดได้แล้ว

ไม่มีผู้ใดบอกนางว่าการข้ามมิติมาตั้งแต่อยู่ในครรภ์จะเจ็บปวดถึงเพียงนี้!

อีกทั้งดูเหมือนนางกำลังจะติดอยู่ในนี้จนขาดอากาศตายเป็นครั้งที่สอง

ไม่เอา!

เพิ่งตายมาแล้วครั้งหนึ่ง นางยังไม่อยากตายซ้ำในวันเดียวกัน!

จินจินพยายามดิ้นสุดกำลัง ทว่ามือเท้าเล็กจ้อยแทบไม่มีเรี่ยวแรง นางได้ยินเสียงหัวใจอีกดวงหนึ่งเต้นช้าลงเรื่อย ๆ เสียงนั้นทำให้ความหวาดกลัวในใจเพิ่มขึ้น

นั่นคือหัวใจของผู้ให้กำเนิดนางในชาตินี้ หากนางออกไปไม่ได้ สตรีผู้นั้นก็อาจตายเช่นกัน

“ซูเหนียง อย่าหลับ! หากเจ้าหลับ เด็กจะไม่รอดนะ!”

เสียงนั้นทำให้ผู้เป็นมารดาสะดุ้งเล็กน้อย แรงบีบรัดเกิดขึ้นอีกครั้ง

“ลูก…”

เสียงแผ่วเบาของหลินซูเหนียงลอดผ่านความมืดเข้ามา

“ช่วยลูกของข้า…”

หัวใจของจินจินสั่นสะท้าน สตรีผู้นี้กำลังจะหมดแรง แต่สิ่งสุดท้ายที่นางขอให้คนช่วยกลับไม่ใช่ชีวิตของตนเอง

จินจินกัดสิ่งที่น่าจะเป็นเหงือกของตน แล้วพยายามเคลื่อนศีรษะไปตามแรงผลัก นางไม่รู้ว่าทารกควรทำอย่างไร จึงได้แต่อาศัยสัญชาตญาณ

ครั้งหนึ่งไม่สำเร็จ

ครั้งที่สองยังติดขัด

ครั้งที่สาม เสียงครางของมารดาเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน

จินจินตกใจ

อย่าหยุดนะ!

ท่านอย่าเพิ่งตาย!

นางดิ้นแรงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ในใจก่นด่าสวรรค์ ยมบาลและยายเมิ่งที่ไม่รู้จักเตรียมทางให้วิญญาณข้ามภพอย่างราบรื่น

หากจะส่งนางมา อย่างน้อยก็ควรเลือกเวลาที่หมอตำแยอยู่พร้อมมิใช่หรือ!

ทันใดนั้น แรงบีบรัดครั้งใหม่เกิดขึ้น มันรุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา จินจินรู้สึกว่าร่างของตนเคลื่อนออกจากความมืดทีละน้อย

ศีรษะ ไหล่ แล้วจึงเป็นทั้งร่าง ความหนาวเย็นพุ่งเข้าปะทะผิวกายจนแสบไปหมด แสงสีส้มสลัวแทงเข้าตา เสียงต่าง ๆ ดังชัดขึ้นพร้อมกัน

“ออกแล้ว!”

จินจินถูกมือหยาบคู่หนึ่งประคองไว้ ก่อนฝ่ามือจะฟาดลงบนก้นเบา ๆ

นางทั้งเจ็บ ทั้งหนาว ทั้งโมโห จึงอ้าปากร้องสุดเสียง

“อุแว้!”

เสียงร้องของทารกดังขึ้นภายในห้องแคบ

ป้าหวังถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่มันอยู่ได้เพียงชั่วครู่ เมื่อนางพลิกร่างเด็กเพื่อดู สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นกังวล

เด็กหญิง

เป็นเด็กหญิงอีกคน!

หากเป็นครอบครัวอื่น การได้บุตรสาวอาจไม่นับเป็นเรื่องเลวร้าย แต่ในบ้านเสิ่นที่มีสวี่กุ้ยฮวาเป็นผู้ควบคุมกองกลาง เด็กหญิงคนนี้คงไม่ได้รับแม้แต่น้ำแกงดี ๆ สักชาม

“เป็นอย่างไร”

เสียงอ่อนแรงดังมาจากบนเตียง

ป้าหวังรีบใช้ผ้าห่อร่างทารก ก่อนนำไปวางข้างมารดา

“ปลอดภัยแล้ว เป็นเด็กหญิงแข็งแรง ร้องเสียงดังทีเดียว”

หลินซูเหนียงลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก นางมองใบหน้าแดงยับย่นของบุตรสาว ก่อนยกมือสั่นเทาลูบแก้มเล็ก

“เด็กหญิงหรือ…”

ไม่มีความผิดหวังอยู่ในน้ำเสียง มีเพียงความโล่งใจและอ่อนโยน

“ดียิ่ง ขอเพียงนางปลอดภัยก็ดีแล้ว”

จินจินหยุดร้องชั่วขณะ

ภาพตรงหน้าพร่ามัวจนมองรายละเอียดไม่ชัด นางเห็นเพียงใบหน้าซีดขาวของสตรีผู้หนึ่งกับดวงตาที่อ่อนโยนอย่างยิ่ง

นี่คือมารดาของนางในโลกนี้ หญิงสาวจากโลกเดิมไม่เคยคิดว่าตนจะได้เรียกใครว่ามารดาอีก นับตั้งแต่บิดามารดาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุในช่วงที่นางเพิ่งเริ่มทำงาน นางก็ใช้ชีวิตเพียงลำพัง มีหนังสือเป็นเพื่อนและคุ้นชินกับการกลับไปพบห้องว่างเปล่าทุกค่ำคืน

สัมผัสจากปลายนิ้วของหลินซูเหนียงทั้งหยาบและเย็น แต่กลับทำให้หัวใจซึ่งเคว้งคว้างมาเนิ่นนานอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด นางขยับมือเล็ก พยายามจับนิ้วของมารดา

หลินซูเหนียงเห็นแล้วน้ำตาคลอ

“เด็กดี…”

จินจินยังไม่ทันได้ซาบซึ้ง เสียงป้าหวังก็ดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก

“เลือดยังไม่หยุด!”

ผ้าที่รองใต้ร่างของหลินซูเหนียงเปียกชุ่มไปด้วยสีแดง กลิ่นคาวเลือดรุนแรงขึ้นทุกขณะ ใบหน้าที่ซีดอยู่แล้วกลับไร้สีจนดูคล้ายกระดาษ

“ซูเหนียง อย่าหลับนะ!”

เปลือกตาของหญิงสาวค่อย ๆ ปิดลง จินจินถูกวางไว้ข้างกาย นางอยากเอื้อมมือไปจับมารดา แต่แขนสั้นเกินไป ทำได้เพียงส่งเสียงร้อง

“แอ้…อุแว้!”

ไม่มีผู้ใดสนใจเสียงร้องของนาง ป้าหวังรีบใช้ผ้ากดห้ามเลือด มือไม้สั่นจนแทบทำอะไรไม่ถูก

“หมอตำแยยังไม่มาอีกหรือ!”

นอกห้อง จื่อเฉินได้ยินเสียงร้องของน้องสาวแล้วควรดีใจ แต่เมื่อเห็นป้าหวังวิ่งเข้าออก สีหน้ากลับยิ่งซีด

“ท่านแม่เป็นอย่างไรบ้าง”

ไม่มีผู้ใดตอบเขา

สวี่กุ้ยฮวายืนอยู่ใต้ชายคา เมื่อได้ยินว่าเด็กที่คลอดออกมาเป็นหญิง ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความผิดหวัง

“ข้าคิดไว้แล้ว ท้องแหลมถึงเพียงนี้จะเป็นบุตรชายได้อย่างไร เสียเวลาไปทั้งคืนจริง ๆ”

จื่อเฉินหันไปมองท่านย่า ดวงตาเด็กน้อยเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ มารดากำลังจะตาย น้องสาวเพิ่งคลอด เหตุใดท่านย่าจึงพูดราวกับคนทั้งสองทำความผิด

แต่เขายังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจว่า ในบางครอบครัว ความรักไม่เคยถูกแบ่งอย่างเท่าเทียมตั้งแต่ต้น

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากนอกลาน เสิ่นเหวินซานวิ่งกลับมาพร้อมหญิงวัยกลางคนผู้ถือหีบไม้ หมอตำแยหลัวมีผ้าคลุมกันฝนอยู่บนศีรษะ ทว่าครึ่งร่างยังเปียกโชก สีหน้าของนางไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“ข้าบอกแล้วว่าค่าตามตัวกลางคืนสองร้อยอีแปะ เงินไม่ครบจะเรียกข้ามาทำไม”

เสิ่นเหวินซานก้มศีรษะซ้ำ ๆ

“ข้ามีสิบสามอีแปะก่อน ส่วนที่เหลือข้าจะหาไปคืนท่านแน่นอน ขอท่านช่วยภรรยาของข้าด้วย”

หมอตำแยหลัวเดิมไม่คิดมา แต่เมื่อเห็นบุรุษตัวใหญ่คุกเข่าอยู่หน้าบ้านท่ามกลางสายฝน นางจึงใจอ่อน ยิ่งได้ยินว่าเลือดไม่หยุดก็ไม่กล้าชักช้า

“หลีกทาง!”

นางผลักประตูเข้าไป เพียงเห็นสภาพของหลินซูเหนียงก็รู้ทันทีว่าเรื่องร้ายแรง

“ต้มน้ำเพิ่ม นำผ้าสะอาดมา แล้วไปเรียกหมอซุน!”

ป้าหวังหน้าซีด “ยังต้องตามหมออีกหรือ”

“หากไม่ตามก็เตรียมเสื่อพันศพให้นางได้เลย!”

ถ้อยคำตรงไปตรงมาทำให้ทุกคนตกตะลึง เสิ่นเหวินซานยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางศีรษะ

“พันศพ…”

“ยืนโง่อยู่ทำไม รีบไปตามหมอ!”

เขาสะดุ้งแล้ววิ่งออกไปอีกครั้ง

สวี่กุ้ยฮวากลับรีบตามไปขวาง “ช้าก่อน! หมอซุนคิดค่าตรวจอย่างน้อยหนึ่งร้อยอีแปะ ค่ายาอีกไม่รู้เท่าใด เจ้าจะเอาเงินจากไหน”

“ข้าจะไปยืม!”

“ผู้ใดจะให้ครอบครัวเรายืม เงินเก่าที่ส่งพี่ใหญ่ของเจ้าเรียนยังใช้คืนไม่หมดด้วยซ้ำ”

“เช่นนั้นข้าจะขายแรงงานล่วงหน้า”

“ไม่ได้!” หญิงชราตวาด “อีกไม่กี่วันต้องเก็บเกี่ยว หากเจ้าขายแรงงานให้ผู้อื่น แล้วงานในนาของบ้านเราจะให้ผู้ใดทำ”

เสิ่นเหวินซานมองมารดาด้วยแววตาไม่อยากเชื่อ ภรรยาของเขาใกล้ตาย

แต่มารดายังเป็นห่วงผู้ที่จะเก็บเกี่ยวผลผลิตในนา

เป็นครั้งแรกที่คำว่า “ครอบครัว” ซึ่งเขายึดถือมาตลอดชีวิตฟังดูหนาวเย็นอย่างยิ่ง

“หากซูเหนียงตาย ต่อให้เก็บเกี่ยวได้มากเพียงใดจะมีประโยชน์อันใด”

“เจ้ากล้าพูดกับข้าเช่นนี้หรือ” สวี่กุ้ยฮวาเบิกตากว้าง “มีภรรยาแล้วลืมมารดา ข้าเลี้ยงเจ้ามาจนโต ไม่คิดว่าเจ้าจะอกตัญญูถึงเพียงนี้!”

คำว่าอกตัญญูทำให้บุรุษหนุ่มชะงักตามความเคยชิน นับตั้งแต่จำความได้

เขาถูกสอนว่าบุตรต้องเชื่อฟังบิดามารดา ผู้ใดขัดคำย่อมเป็นคนชั่วที่แม้แต่สวรรค์ยังลงโทษ

เมื่อมารดาเหน็ดเหนื่อย เขาจึงทำงานแทน เมื่อพี่ชายต้องการเรียน เขาจึงเสียสละ เมื่อน้องชายคนเล็กเกิด เขาจึงรับภาระเลี้ยงดู เพราะทุกคนบอกว่านั่นคือสิ่งที่บุตรกตัญญูสมควรทำ แต่เวลานี้ หากเขายังเชื่อฟัง ภรรยาของเขาอาจต้องตาย

“ท่านแม่”

เสิ่นเหวินซานกล่าวช้า ๆ เสียงของเขาแหบพร่า

“ชีวิตของข้าเป็นสิ่งที่ท่านมอบให้ ข้าไม่เคยลืมบุญคุณ แต่ซูเหนียงเป็นภรรยาของข้า นางคลอดบุตรให้ข้าสามคน หากวันนี้ข้าปล่อยให้นางตายเพราะกลัวเสียเงิน

ภายหน้าข้าจะมองหน้าลูกได้อย่างไร”

เขาไม่รอฟังคำตอบอีก รีบวิ่งออกจากลานบ้านไปท่ามกลางสายฝน

สวี่กุ้ยฮวายืนนิ่งอยู่นาน กว่าจะได้สติก็โกรธจนหน้าแดง

“ดี! ดีเหลือเกิน! เลี้ยงบุตรมาหลายปี สุดท้ายกลับเห็นคนนอกสำคัญกว่ามารดา!”

ชิงเหอที่หลบอยู่หลังประตูได้ยินแล้วก้มมองปลายเท้าตนเอง

เด็กหญิงไม่เข้าใจ ท่านแม่แต่งเข้าบ้านเสิ่นมาหลายปี ทำอาหาร ซักผ้า ปลูกผัก เลี้ยงหมูและให้กำเนิดบุตรสามคน เหตุใดจึงยังเป็นคนนอก

ส่วนลุงใหญ่ซึ่งไม่กลับบ้านมาเกือบสองปี เหตุใดท่านย่าจึงเรียกว่าเป็นคนในครอบครัวอยู่เสมอ

จินจินซึ่งนอนอยู่ภายในห้องไม่ได้ยินบทสนทนาทั้งหมด นางรับรู้เพียงความวุ่นวายรอบกายกับกลิ่นเลือดที่รุนแรง

นางพยายามร้องเรียกมารดา แต่เสียงที่ออกมามีเพียงเสียงทารกแหลมเล็ก

“แอ้…แอ้…”

ไม่มีประโยชน์

นางพูดไม่ได้ ขยับไม่ได้ แม้แต่เงยหน้าก็ยังทำไม่สำเร็จ

นี่เป็นครั้งแรกที่จินจินตระหนักถึงความโหดร้ายของการมาเกิดใหม่ตั้งแต่แรกเกิด ต่อให้ในหัวมีความทรงจำของผู้ใหญ่ ต่อให้นางเคยอ่านนิยายมานับไม่ถ้วน ความรู้ทั้งหมดก็ไร้ค่าเมื่อร่างกายไม่อาจทำสิ่งใดได้

นางอยากบอกให้ป้าหวังกดห้ามเลือดตรงที่ถูกต้อง อยากถามว่ามียาห้ามเลือดหรือไม่ อยากให้ใครสักคนต้มน้ำสะอาด แต่ความรู้ทางการแพทย์ของนางก็มีเพียงสิ่งที่คนทั่วไปเคยอ่านผ่านตา

แม้พูดได้ นางก็ไม่แน่ใจว่าจะช่วยอย่างไร ความรู้สึกไร้อำนาจกดทับหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก

มารดาของนางจะตายหรือไม่ เพิ่งได้พบกันเพียงครู่เดียว นางกำลังจะสูญเสียคนผู้นี้ไปอีกแล้วหรือ มือเล็กเคลื่อนไปบนผ้าหยาบอย่างยากลำบาก กระทั่งปลายนิ้วแตะหลังมือเย็นเฉียบของหลินซูเหนียง

ทันใดนั้น หยดน้ำหยดหนึ่งตกลงบนหลังมือของนาง จินจินไม่รู้ว่าทารกแรกเกิดสามารถหลั่งน้ำตาได้หรือไม่ แต่นางรู้ว่าตนกำลังหวาดกลัวอย่างแท้จริง

อย่าตายนะ

ได้โปรดอย่าตาย

นางเพิ่งมาถึงโลกนี้ ยังไม่รู้แม้แต่ชื่อของท่าน บางทีคำอ้อนวอนของนางอาจไปถึงสวรรค์ หรือบางทีหลินซูเหนียงเพียงยังมีความห่วงหาอยู่ในใจ เปลือกตาหนักอึ้งของหญิงสาวจึงขยับเล็กน้อย

นิ้วเย็นค่อย ๆ กระชับรอบมือน้อย

“ลูก…”

ริมฝีปากของนางขยับโดยแทบไม่มีเสียง

จินจินรีบส่งเสียงตอบ “แอ้!”

หลินซูเหนียงคล้ายได้ยิน ริมฝีปากซีดปรากฏรอยยิ้มบางเบา

“แม่อยู่นี่…”

เพียงคำสั้น ๆ กลับทำให้หัวใจของจินจินเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว

ไม่นาน เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เสิ่นเหวินซานพาหมอซุนเข้ามา

ชายชราแบกหีบยาและมีหลานชายช่วยกางร่ม ทั้งสองใช้เวลาเดินฝ่าสายฝนมานาน

เสื้อคลุมจึงเต็มไปด้วยโคลน

“ทุกคนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไป!”

หมอซุนตรวจชีพจรแล้วเปิดหีบยา หยิบเข็มกับห่อยาออกมา สีหน้าของเขาเคร่งเครียด

“เสียเลือดมาก ชีพจรอ่อน ต้องใช้ยาห้ามเลือดและบำรุงกำลังทันที”

เสิ่นเหวินซานถาม “ช่วยได้หรือไม่ขอรับ”

“ข้าจะพยายาม แต่ต้องดูว่านางจะผ่านคืนนี้ไปได้หรือไม่”

“ไม่ว่าจะใช้ยาใด ขอท่านช่วยนางให้ได้!”

“ยาที่ต้องใช้ไม่ถูก”

บุรุษหนุ่มคุกเข่าลงโดยไม่ลังเล “ข้ายอมขายแรงงานให้ท่านสามปี ห้าปีก็ได้

ขอเพียงช่วยภรรยาของข้า”

หมอซุนมองชายตรงหน้าแล้วถอนหายใจ

“ลุกขึ้นก่อน ช่วยคนสำคัญกว่า เรื่องเงินค่อยพูดภายหลัง”

สวี่กุ้ยฮวาได้ยินคำว่าใช้ยาไม่ถูกก็รีบเดินเข้ามา

“ท่านหมอ หากต้องใช้ของราคาแพง เปลี่ยนเป็นยาธรรมดาไม่ได้หรือ นางเป็นหญิงชาวนา ไม่จำเป็นต้องใช้ยาดีถึงเพียงนั้น”

หมอซุนเหลือบมองนาง สีหน้าหนักใจเปลี่ยนเป็นเย็นชา

“ยาธรรมดาก็ได้ หากเจ้าเตรียมโลงไว้ให้นางแล้ว”

หญิงชราหน้าแดง “ข้าเพียงถามดู…”

“ถ้าไม่คิดช่วยก็ออกไป อย่าขวางทางรักษาคน”

ป้าหวังเกือบหลุดหัวเราะออกมา แต่เมื่อเห็นสภาพของซูเหนียงก็หัวเราะไม่ลง

ทุกคนช่วยกันต้มน้ำ ต้มยาและเปลี่ยนผ้าที่เปื้อนเลือด เสียงฝนด้านนอกยังคงดังตลอดคืน

เสิ่นเหวินซานนั่งเฝ้าอยู่หน้าประตู มือกำถุงเงินสิบสามอีแปะของบุตรชายไว้แน่น

จื่อเฉินกับชิงเหอนั่งกอดกันอยู่ข้างเขา เด็กทั้งสองง่วงจนลืมตาแทบไม่ขึ้น แต่ไม่มีผู้ใดยอมกลับไปนอน

สวี่กุ้ยฮวากลับเรือนของตนไปนานแล้ว ก่อนกลับยังบ่นว่าเสียตะเกียงน้ำมันไปมากเพียงใดและพรุ่งนี้สะใภ้รองคงลุกขึ้นทำอาหารไม่ได้ ทำให้งานทั้งบ้านต้องล่าช้า

ไม่มีผู้ใดตอบนาง

ช่วงใกล้รุ่ง ฝนจึงค่อยเบาลง หมอซุนเปิดประตูออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

เสิ่นเหวินซานรีบลุก “ท่านหมอ…”

“เลือดหยุดแล้ว แต่ร่างกายนางอ่อนแอมาก ต้องพักอย่างน้อยหนึ่งเดือน

ห้ามทำงานหนัก ต้องกินอาหารบำรุงและดื่มยาต่อเนื่องเจ็ดวัน”

บุรุษหนุ่มทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความโล่งอก

“ขอบคุณท่านหมอ ขอบคุณท่านหมอ!”

จื่อเฉินกับชิงเหอกอดกันร้องไห้

“ท่านแม่ไม่ตายแล้ว…”

หมอซุนมองเด็กทั้งสองก่อนถอนหายใจ เขารู้ดีว่าคำสั่งให้พักหนึ่งเดือนกับกินอาหารบำรุงแทบเป็นไปไม่ได้ในบ้านที่แม้แต่เงินตามหมอยังไม่ยอมจ่าย

“ค่ายากับค่าตรวจรวมสามร้อยยี่สิบอีแปะ”

เสิ่นเหวินซานรีบยื่นถุงเงินให้ “ข้ามีอยู่สิบสามอีแปะก่อน ส่วนที่เหลือ…”

“เก็บเงินของเด็กไว้เถิด” หมอซุนกล่าว “หลังเก็บเกี่ยว เจ้านำฟืนแห้งกับสมุนไพรไปส่งที่เรือนข้า ใช้แรงงานชดใช้ก็แล้วกัน”

“ขอบคุณท่านหมอ!”

หมอซุนหยิบห่อยาสองห่อส่งให้เขา ก่อนมองไปทางเรือนหลัก

“จำไว้ นางต้องกินของมีประโยชน์ หากปล่อยให้อดอยาก ต่อให้วันนี้ช่วยชีวิตไว้ได้ วันหน้าก็อาจล้มป่วยจนลุกไม่ขึ้น”

เสิ่นเหวินซานรับคำหนักแน่น แต่ไม่ถึงหนึ่งชั่วยามหลังหมอจากไป ความหนักแน่นนั้นก็ต้องเผชิญบททดสอบแรก

เช้าวันนั้น แม่ไก่ในเล้าของบ้านเสิ่นออกไข่สองฟอง

จื่อเฉินตื่นแต่เช้า วิ่งไปเก็บไข่ด้วยความดีใจ เขาจำคำของหมอซุนได้ว่ามารดาต้องกินอาหารบำรุง จึงใช้ชายเสื้อเช็ดไข่ทั้งสองจนสะอาด แล้วนำไปให้บิดา

“ท่านพ่อ ต้มให้ท่านแม่เถิด”

เสิ่นเหวินซานมองไข่ในมือบุตรชาย ใบหน้าที่เหนื่อยล้าปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อย

“ดี วันนี้ให้นางหนึ่งฟอง อีกฟองเก็บไว้พรุ่งนี้”

เขานำไข่ไปยังห้องครัว แต่ยังไม่ทันจุดไฟ สวี่กุ้ยฮวาก็เดินเข้ามา

“ผู้ใดอนุญาตให้เจ้านำไข่ไป”

เสิ่นเหวินซานชะงัก “ท่านแม่ หมอบอกว่าซูเหนียงต้องกินอาหารบำรุง”

“หมอก็พูดไปตามเรื่อง หากคนป่วยทุกคนต้องกินไข่ บ้านชาวนาจะเหลือไข่ไปขายหรือ” นางหยิบไข่ทั้งสองจากมือบุตรชาย “เหวินไฉกำลังโต ต้องใช้สมองเรียนหนังสือ ไข่สองฟองนี้เก็บไว้ให้เขา”

จื่อเฉินที่ยืนอยู่หน้าประตูหน้าซีด

“แต่ท่านแม่เกือบตาย…”

“นางยังไม่ตายมิใช่หรือ” สวี่กุ้ยฮวาตวัดสายตามอง “เด็กอย่างเจ้ารู้จักแต่เรื่องกิน ไม่รู้หรือว่าไข่หนึ่งฟองขายได้สองอีแปะ”

“ข้าไม่กิน ข้าจะให้ท่านแม่”

“ไข่เป็นของกองกลาง ไม่ใช่ของเจ้า!”

จื่อเฉินเม้มปาก น้ำตาคลออยู่ในดวงตา แต่ไม่กล้าพูดต่อ

เสิ่นเหวินซานมองไข่ในมือมารดา ก่อนกล่าวอย่างอดทน “ท่านแม่ ซูเหนียงเพิ่งผ่านความตายมา หมอสั่งให้นางบำรุงร่างกาย ให้ไข่นางสักฟองเถิดขอรับ”

“ไม่ได้!”

“ข้าจะทำงานชดใช้ราคาไข่”

“ทุกอย่างที่เจ้าหามาเดิมทีก็ต้องเป็นของกองกลาง เจ้าจะเอาสิ่งใดมาชดใช้”

คำตอบนั้นทำให้เขานิ่งเงียบ

สวี่กุ้ยฮวานำไข่เก็บเข้าไปในตู้แล้วล็อกกุญแจ จากนั้นหยิบข้าวหยาบหนึ่งกำมือโยนลงในหม้อ

“ต้มน้ำแกงข้าวให้นางก็พอ เพิ่งคลอดลูกจะกินของดีมากไม่ได้ เดี๋ยวน้ำนมคั่ง”

นางกล่าวราวกับหวังดี ก่อนเดินออกจากครัวไป

จื่อเฉินยืนก้มหน้าอยู่ที่เดิม ไหล่เล็กสั่นเบา ๆ

“เป็นเพราะข้าหาไข่ได้น้อยเกินไปหรือ”

เสิ่นเหวินซานก้มมองบุตรชาย

“ไม่ใช่ความผิดของเจ้า”

“ถ้าเช่นนั้น เหตุใดท่านแม่จึงกินไม่ได้”

คำถามตรงไปตรงมาของเด็กทำให้ผู้เป็นบิดาตอบไม่ออก

เขารู้ว่าภรรยาควรได้กินไข่ รู้ว่าบุตรชายไม่ได้ทำผิดและรู้ว่าเงินสามร้อยหกสิบอีแปะที่เขาหามาควรถูกนำมาใช้ช่วยชีวิตคนในครอบครัว แต่เพียงมารดากล่าวว่าไม่ได้ เขาก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อ

“ท่านย่าเป็นผู้อาวุโส” เขากล่าวในที่สุด “พวกเราต้องเชื่อฟัง”

จื่อเฉินเงยหน้าขึ้น “ถ้าเชื่อฟังแล้วท่านแม่ต้องตายเล่า”

มือของเสิ่นเหวินซานที่กำลังตักข้าวหยาบหยุดชะงัก

เด็กชายรอคำตอบอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อไม่ได้รับจึงหันหลังเดินออกไปเงียบ ๆ

บนเตียงภายในห้อง จินจินลืมตาอยู่ใต้ผ้าห่อตัว นางยังมองเห็นเพียงภาพ

พร่ามัว แต่ได้ยินบทสนทนาจากห้องครัวเกือบทั้งหมด

ไข่สองฟอง

มารดาเกือบเสียชีวิตจากการคลอด แต่คนในบ้านกลับไม่ยอมให้นางกินไข่แม้แต่ฟองเดียว เหตุผลมิใช่เพราะไม่มี แต่เพราะต้องเก็บไว้ให้ใครบางคนที่สำคัญกว่า

ความโกรธพุ่งขึ้นในใจจนอยากลุกไปแย่งไข่คืน ทว่าทันทีที่พยายามขยับ

นางกลับทำได้เพียงแกว่งแขนเล็ก ๆ อยู่ในผ้าห่อ แม้แต่พลิกตัวก็ยังไม่ได้ ความรู้สึกคับแค้นแล่นขึ้นถึงลำคอ ก่อนกลายเป็นเสียงร้อง

“อุแว้! อุแว้!”

หลินซูเหนียงซึ่งเพิ่งได้สติพยายามขยับร่างมาปลอบ แต่เพียงยกแขนก็เหนื่อยจนหอบ

“ไม่ร้องนะ…เด็กดีของแม่…”

จินจินเห็นเช่นนั้นยิ่งโกรธตัวเอง นางพยายามหยุดร้อง กลัวมารดาจะเสียแรง ทว่าร่างกายของทารกไม่ยอมทำตามความคิด เสียงร้องจึงยิ่งดังขึ้น

ไม่นาน ประตูก็เปิดออก เด็กหญิงตัวเล็กเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง ในมือถือถ้วยน้ำแกงข้าวซึ่งใสจนแทบมองไม่เห็นเมล็ดข้าว

“ท่านแม่…”

ชิงเหอวางถ้วยไว้ข้างเตียง ก่อนปีนขึ้นไปคุกเข่าดูน้องสาว

เด็กหญิงยังเล็กมาก ใบหน้าซูบตอบ เสื้อที่สวมมีรอยปะหลายแห่ง แต่ดวงตาของนางสุกใสและอ่อนโยน

“น้องร้องเพราะหิวหรือ”

หลินซูเหนียงพยักหน้าอย่างอ่อนแรง “คงเป็นเช่นนั้น”

“ข้าจะป้อนน้องเอง”

“น้องยังกินข้าวไม่ได้”

ชิงเหอทำหน้าเสียดาย ก่อนล้วงบางสิ่งออกจากอกเสื้อ มันคือเศษน้ำตาลสีแดงก้อนเล็ก ขนาดไม่ถึงปลายนิ้ว

“พี่จื่อเฉินให้ข้าเมื่อวาน ข้ายังไม่ได้กิน ให้ท่านแม่กินเถิด ท่านแม่กินแล้ว น้องก็จะได้กินด้วย”

หลินซูเหนียงมองน้ำตาลก้อนเล็กในมือบุตรสาว น้ำตาไหลออกจากหางตา

“เหตุใดไม่เก็บไว้กินเอง”

“ข้าไม่ชอบของหวาน”

คำโกหกของเด็กวัยสองขวบฟังออกได้ง่ายเหลือเกิน ดวงตาของนางจับจ้องน้ำตาลจนแทบไม่กะพริบ แต่ยังคงยื่นให้มารดา

หลินซูเหนียงส่ายหน้า “แม่ไม่กิน ชิงเหอกินเถิด”

“ท่านแม่กิน”

“แม่ไม่อยากกิน”

“ถ้าท่านแม่ไม่กิน ข้าก็ไม่กิน”

สองแม่ลูกผลักน้ำตาลก้อนเล็กให้กันไปมา ราวกับมันเป็นอาหารล้ำค่าที่สุดในโลก

จินจินมองภาพนั้นแล้วรู้สึกเจ็บปวด

ในโลกเดิม นางเคยเดินผ่านร้านขนมโดยไม่ชายตามอง เคยซื้ออาหารมากเกินไปจนต้องทิ้งและเคยคิดว่าน้ำตาลเป็นสิ่งที่กินมากแล้วทำให้สุขภาพไม่ดี

แต่สำหรับครอบครัวนี้ น้ำตาลก้อนเล็กกลับเป็นสิ่งที่เด็กคนหนึ่งเก็บไว้ข้ามวันและยอมมอบให้มารดาโดยไม่เสียดาย

นี่คือพี่สาวของนางหรือ ตัวเล็กถึงเพียงนี้ แต่กลับรู้จักเสียสละแล้ว

สุดท้ายหลินซูเหนียงยอมกัดน้ำตาลเพียงครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งส่งคืนให้ชิงเหอ เด็กหญิงจึงยอมกิน ทั้งยังยิ้มหวานราวกับได้รับขนมทั้งห่อ

“หวานหรือไม่” มารดาถาม

ชิงเหอพยักหน้าแรง ๆ “หวานที่สุดเลยเจ้าค่ะ”

จินจินมองรอยยิ้มนั้นแล้วตัดสินใจเงียบ ๆ

หากนางรอดและเติบโตขึ้น วันหนึ่งนางจะซื้อขนมให้อีกฝ่ายกินจนอิ่ม ไม่ต้องซ่อนเศษน้ำตาลไว้ในอกเสื้อ ไม่ต้องโกหกว่าไม่ชอบของหวานอีก แต่ก่อนจะถึงวันนั้น

นางต้องหาทางมีชีวิตรอดให้ได้เสียก่อน

สามวันต่อมา อาการของหลินซูเหนียงยังไม่ดีขึ้น ยาที่หมอซุนให้มาหมดแล้ว ร่างกายของนางขาดอาหารบำรุง น้ำนมจึงมีน้อย อันเป่าหิวจนร้องไห้แทบตลอดคืน

ใช่แล้ว อันเป่า

นั่นคือชื่อใหม่ที่หลินซูเหนียงเรียกนาง แม้ครอบครัวยังไม่ได้ตั้งชื่อจริงให้เด็กหญิง ทว่ามารดากล่าวว่านางรอดมาได้ราวกับสมบัติล้ำค่าที่สวรรค์มอบให้ จึงเรียกอย่างเอ็นดูว่า “อันเป่า” หมายถึงสมบัติซึ่งนำความสงบสุขมาให้

จินจินชอบชื่อนี้

แม้บ้านที่นางเกิดมาจะไม่มีสิ่งใดใกล้เคียงกับคำว่าสงบสุขก็ตาม

คืนนั้น นางหิวจนท้องบิด ร้องเสียงแหบแต่ยังไม่มีผู้ใดนำสิ่งใดมาให้ได้

หลินซูเหนียงกอดนางไว้ น้ำตาไหลด้วยความรู้สึกผิด

“แม่ขอโทษ…”

อันเป่าอยากบอกว่าไม่ใช่ความผิดของนาง แต่พูดไม่ได้

“อดทนอีกหน่อยนะ พรุ่งนี้แม่จะลุกไปทำอาหาร จะขอข้าวเพิ่มจากท่านย่า…”

หญิงที่เพิ่งรอดชีวิตจากการเสียเลือดกลับคิดจะลุกไปทำงาน เพียงเพราะกลัวว่าจะไม่มีอาหารเลี้ยงบุตร

ทันใดนั้น ประตูห้องเปิดออกเบา ๆ จื่อเฉินย่องเข้ามา ในมือถือตะกร้าหญ้าเก่า ด้านในมีไข่ไก่หนึ่งฟอง

“ท่านแม่”

หลินซูเหนียงตกใจ “เจ้าเอาไข่มาจากที่ใด”

เด็กชายปิดประตูแล้วกระซิบ “วันนี้ข้าช่วยท่านป้าหวังเก็บฟืน นางให้ไข่มาหนึ่งฟอง ข้าไม่ได้ขโมยของบ้านเรา”

เขารีบอธิบาย เพราะกลัวมารดาเข้าใจผิด

“ท่านป้าหวังบอกให้ท่านแม่กิน นางยังบอกว่าอย่าให้ท่านย่าเห็น”

หลินซูเหนียงมองไข่ในมือบุตรชาย นิ่งเงียบอยู่นาน

สุดท้ายนางรับมันมา แต่ไม่ได้กินทันที กลับลูบศีรษะของเขา

“วันนี้เจ้าเหนื่อยหรือไม่”

จื่อเฉินส่ายหน้า “ไม่เหนื่อย ข้าแข็งแรงเหมือนท่านพ่อ”

มือของเด็กเต็มไปด้วยรอยขีดจากกิ่งไม้ บางแห่งมีเลือดแห้งติดอยู่ เขาเพิ่งมีอายุสี่ขวบ แต่ต้องขึ้นเขาเก็บฟืนเพื่อแลกไข่หนึ่งฟองให้มารดา

หลินซูเหนียงเบือนหน้าไปทางผนัง น้ำตาไหลเงียบ ๆ

อันเป่ามองทุกอย่างจากอ้อมแขนของมารดา นางจดจำมือที่เต็มไปด้วยแผลของพี่ชาย จดจำเศษน้ำตาลของพี่สาว จดจำเสียงบิดาคุกเข่าขอเงินที่เป็นค่าแรงของตนเองและจดจำว่าไข่สองฟองถูกแย่งไปต่อหน้าต่อตาอย่างไร

นางไม่รู้ว่าเหตุใดตนจึงถูกส่งมายังโลกนี้

ไม่รู้ว่าครอบครัวนี้เป็นเพียงครอบครัวชาวนาธรรมดา หรือเป็นตัวละครซึ่งเคยปรากฏอยู่ในนิยายเล่มใดที่นางอ่านแล้วหลงลืมไป

แต่มีเรื่องหนึ่งที่นางรู้ชัด คนเหล่านี้คือครอบครัวของนางแล้ มารดาผู้เกือบสละชีวิตเพื่อให้กำเนิดนาง บิดาผู้กตัญญูจนไม่รู้ว่าความอดทนของตนกำลังทำร้ายภรรยาและลูก พี่ชายที่นำเงินเก็บทั้งหมดออกมาเพื่อช่วยมารดา พี่สาวที่ยอมแบ่งน้ำตาลเพียงก้อนเดียวที่มี พวกเขาอ่อนแอ ยากจนและถูกกดขี่จนแทบไม่มีโอกาสเงยหน้า

ส่วนอันเป่าในเวลานี้ก็อ่อนแอยิ่งกว่าทุกคน

นางไม่อาจแย่งไข่ ไม่อาจหาเงิน ไม่อาจโต้เถียงกับหญิงชราผู้ใจร้าย แม้แต่จะกล่าวปลอบมารดาสักคำยังทำไม่ได้

แต่นางจะไม่เป็นทารกตลอดไป หนึ่งปี สองปี หรือห้าปี นางย่อมเติบโตขึ้น

เมื่อเดินได้ นางจะออกไปมองโลกภายนอก เมื่อพูดได้ นางจะเปิดโปงคำโกหก เมื่อมือของนางมีกำลังมากพอ นางจะดึงทุกสิ่งที่เป็นของครอบครัวกลับคืนมา

อันเป่าขยับนิ้วเล็ก ๆ จับปลายแขนเสื้อของมารดา ดวงตาซึ่งยังมองโลกได้ไม่ชัดค่อย ๆ หรี่ลง คนบ้านใหญ่ควรภาวนาให้นางเป็นเด็กโง่เขลาเสียตั้งแต่วันนี้

เพราะหากนางเติบโตขึ้นเมื่อใด

หนี้ไข่สองฟอง หนี้หยดเลือดทุกหยดและหนี้น้ำตาของคนที่นางรัก นางจะทวงคืนโดยไม่ขาดแม้แต่อีแปะเดียว