All Chapters of หยวนจื่อหมิง กำเนิดอันธพาลน้อย แห่งหยางโจว: Chapter 11 - Chapter 20

“มิใช่ว่าท่านเอง ก็อยากจะผูกสัมพันธ์กับหยวนเช่นกันหรือ เหอะ!” กระทั่งจินเป่าเองก็ยังอดมิได้ที่จะเอ่ยปากตำหนิอีกฝ่ายออกมาเสียงจินเป่าทำให้จื่อหมิงนึกถึงเรื่องห้าตระกูลที่เคยฟังจากท่านตา สกุลหยวนดูแลกิจการเกษตร ร้านผลผลิต โรงเตี๊ยม และเหลาอาหารน้อยใหญ่ตระกูลจ้าวล้วนสืบทอดฝีมือ เป็นหมอรักษาผู้คนมาหลายชั่วอายุ แม้จะมิอาจนับได้ว่าเป็นหนึ่งในเส้นทางของตนเอง แต่ก็ไม่เป็นสองรองผู้ใดเช่นกัน จ้าวครอบครองผลผลิตด้านสมุนไพรทุกชนิด จะนับว่าเป็นพืชก็ถูกยกเว้นไว้ในบทบัญญัติ รวมไปถึงการเปิดโรงหมอและค้าขายสมุนไพรท่านตาเคยกล่าวว่าคนตระกูลจ้าวส่วนใหญ่รักษาผู้คนโดยยึดคุณธรรม จื่อหมิงจึงจำคำนี้ได้ถึงอย่างนั้น ท่านตาก็ไม่เคยบอกให้เขาเชื่อใจคนเพียงเพราะแซ่ที่ใช้ ความบาดหมางกับสกุลเว่ยเป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่ยังไม่ลืมทุกครั้งที่มีคนเอ่ยถึงหยวนจื่ออิน น้องสาวของท่านตา จื่อหมิงมักเห็นสีหน้าของผู้ใหญ่เปลี่ยนไป เรื่องการเสียชีวิตของนางยังมีสิ่งที่เขาไม่รู้ส่วนตระกูลเว่ยครอบครองร้านอาภรณ์ ผ้าไหม และเครื่องประดับในเมือง ท่านตาเคยชี้ให้เขาดูตราร้านของตระกูลนี้มาก่อนตระกูลจินควบคุมท่าเรือ โรงค้าทาส และการขนส่งหลาย

กาลเวลาผันผ่านเนิ่นนาน มาจนวันที่ศาลาลืมกระหายทำทานครั้งใหญ่ในรอบ 3 ปี เพื่อเฉลิมฉลองให้แก่นายน้อยหยวนจื่อหมิงที่ครบรอบสามหนาวประกาศระบุว่าจื่อหมิงจะมาร่วมแจกทานให้ชาวเมืองได้พบอย่างเป็นทางการ ข่าวจึงแพร่ไปอย่างรวดเร็ว“ท่านแม่ หมิงหมิงไม่อยากใส่ชุดสีเขียว” จื่อฮวามองบุตรชายที่จับชายเสื้อไว้แน่น วันนี้เขาเลือกชุดอีกแล้วมารดาอย่างจื่อฮวา ปรายตามองอีกฝ่ายก่อนจะถอนหายใจออกมาหนึ่งรอบ ต้องบอกว่าตั้งแต่เจ้าตัวน้อยเลือกได้ ก็เลือกปฏิบัติเรื่อยมา แม้จะไม่เคยทำให้ผู้ใดเดือดร้อน แต่นางกลับรู้สึกว่าตนเองเป็นผู้รับรู้มากเกินไป“เช่นนั้นเจ้าจะใส่สีใดเล่า” ถามออกไปหนึ่งประโยคพร้อมกับยกมือกอดอกตนเองเอาไว้ครั้นนางถาม เด็กน้อยก็ฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี แล้วรีบชี้ไปยังชุดอีกสี“สีชมพูขอยับ วันดีๆ เช่นนี้ ย่อมต้องสีสันสดใส”“ขอรับ มิใช่ขอยับ”จื่อฮวายกชุดไว้ในมือ ถึงเจ้าตัวเล็กจะคิดอ่านเร็วเพียงใด ก็ยังต้องฝึกออกเสียงทีละคำอยู่ดี“ขอยับ”“มิใช่ พูดใหม่ ขอรับ” จื่อฮวานิ่วหน้า ก่อนจะพูดออกมาอีกครั้ง“ขอรับ”“อืม เก่งมาก เด็กดี”“ขอรับ”บุตรชายบ้านใดเป็นนี้กัน นอกจากจะเถียงผู้เป็นมารดาได้ฉะฉานแล้วยังมีนิสัยพ

จื่อหมิงแม้จะเติบโตมาอย่างไข่ในหิน แต่ก็ใช่ว่าจะไร้ความคิด ความเฉลียวฉลาดที่เด่นชัดมาตั้งแต่เยาว์วัย ย่อมมิใช่สิ่งที่จะดูถูกได้ เขาหันมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเวทนาเพียงชั่วครู่ก่อนจะชักกลับมา“เจ้าตามข้ามา” เขาเอ่ยเพียงเบาๆ และหันหลังให้ทันทีเขารออยู่ครู่หนึ่ง แต่เด็กผู้นั้นยังไม่ลุก จื่อหมิงจึงหันกลับไปมองแล้วกวักมือเรียกอีกครั้ง“ขะ…ขอรับ” อีกฝ่ายตอบเสียงสั่น แล้วลุกตามโดยก้มหน้าตลอดทางคนข้างทางถอยให้ จื่อหมิงเห็นบางคนมองเด็กที่เดินตามมาด้วยสีหน้าไม่สบายใจ แต่ไม่มีผู้ใดเอ่ยห้ามการแจกทานของศาลาลืมกระหายในมื้อนี้จบลงด้วยดี ไม่มีของเหลือและไร้ผู้ขาดแคลน เหล่าข้ารับใช้ที่เห็นเช่นนั้นก็แยกย้ายกันไปเก็บของเหล่าคนยากไร้ เมื่อได้อาหารเพียงพอแล้ว ก็มีแต่คำสรรเสริญออกมาไม่ขาดสาย พร้อมกับข่าวใหม่และคำล่ำลืออีกหลายเรื่องเมื่อการแจกทานสิ้นสุด ท่านตาก็เดินมาหา จื่อหมิงยังนั่งมองเด็กที่พากลับมา ไม่รู้จะเริ่มพูดเช่นไรดี“หมิงเออร์ เหตุใดเจ้าจึงนำเด็กคนนี้มาไว้ข้างกายเล่า” ท่านตานั่งลงใกล้ๆ แล้วรอฟังจื่อหมิงขยับตัวบนเก้าอี้ เขาพาคนมาแล้ว แต่ยังไม่ได้คิดให้ครบว่าจะบอกผู้ใหญ่เช่นไร“อือ เปล่านี่ขอรับ

จื่อหมิงชูมือทั้งสองขึ้นยืนยันว่าตนยังไหว แต่มารดามองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ“แต่มารดายังปวดขาเล็กน้อย รอได้หรือไม่” จื่อฮวาถามพลางจับมือเขาไว้ จื่อหมิงเหลือบไปทางท่านน้าทั้งสองทันที“เช่นนั้นท่านแม่รอที่นี่ดีหรือไม่ ลูกไปกับท่านน้าทั้งสองย่อมปลอดภัย”“แต่แม่ว่า...”คล้ายว่าจะเห็นมารดาอึกอักไม่วางใจ จื่อหมิงจึงหันไปหาตัวช่วยอย่างท่านน้าทั้งสองทันที“มิเป็นไรเจ้าค่ะท่านพี่ พวกข้ายังไหว มิได้ปวดขา อีกทั้งจะรีบไปรีบกลับ” จื่อหลิงเสนอตัวแล้วลูบศีรษะเขาเบาๆ“แน่ใจหรือ” สายตาแห่งความกังวลฉายชัดออกไป“เจ้าค่ะ เดี๋ยวให้องครักษ์ไปกับพวกข้าอีกสองคน ย่อมปลอดภัย” จื่อหลินเอ่ยยืนยันออกมาอีกคน“เช่นนั้น รีบไปรีบกลับเล่า”“ขอรับท่านแม่ ข้าจะซื้อเจ้าตัวพิลึกมาฝากท่านเยอะๆ”เมื่อมารดาอนุญาตจื่อหมิงจึงรีบยื่นมือน้อยๆ ไปจับจูงมือของท่านน้าทั้งสองและเดินออกไปทันทีเขาหันกลับไปโบกมือให้มารดาที่นั่งมองอยู่ ก่อนเดินตามแรงจูงของท่านน้าอย่างร่าเริงที่ผ่านมาเขาได้ออกจากจวนเพียงบางคราว ส่วนใหญ่จึงได้แต่มองพ้นกำแพงและฟังผู้อื่นเล่าเรื่องด้านนอกให้ฟังวันนี้เขาได้เดินมองร้านรวงนานกว่าทุกที ทั้งยังมีท่านน้าสองคนต

“ยะ…อย่านะ ท่านจะทำอันใดกันแน่” หญิงชราถอยไปชิดแผง ดวงตากวาดหาคนรอบข้าง แต่ไม่มีใครขยับเข้ามาจื่อหลินสาวเท้าเข้าไปใกล้ๆ นางก่อนจะยิ้มและหันไปเอ่ยกับหลานชายตัวน้อยที่กำลังตาแดงก่ำ จากการร้องไห้อย่างน่าเวทนา“หมิงหมิงเจ็บตัวเช่นนี้ ท่านน้าย่อมจัดการให้” จื่อหลินหันมาเอ่ยกับหลานชายตอนนี้ผู้คนรอบข้าง กำลังจดจ้องมายังพวกเขาเจ้าตัวน้อยที่ได้ฟังว่าท่านน้าจะจัดการอีกฝ่ายให้ ก็ถามออกมาอย่างสงสัย"จาดการคืออันใดขอยับ อึก หมิงหมิงไม่เข้าจาย" เสียงที่ดังออกมา อู้อี้ ยิ่งนัก นั้นเพราะเจ้าตัวน้อยฟุบหัวกับไหล่ของจื่อหลิงอยู่หญิงที่คนรอบข้างเรียกว่าเว่ยซื่อเบ้ปากมาทางเขา จื่อหมิงจึงยิ่งซบไหล่ท่านน้าแน่น“จัดการ เอาไว้ใช้กับสิ่งที่เจ้าต้องการทำให้สำเร็จลุล่วง ดังเช่นตอนนี้ มีเวลามีผู้ใดมารังแกเจ้า เจ้าย่อมต้องจัดการ” จื่อหลินค่อยๆ อธิบายให้เด็กชายตัวน้อยฟังช้าๆคนรอบข้างเริ่มซุบซิบ จื่อหมิงมองใบหน้าเหล่านั้น บางคนส่ายหน้าแล้วหมุนตัวจากไปคนที่ยังอยู่ขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม เขาไม่ชอบสายตาที่จ้องราวกับรอชมเรื่องสนุก จึงกอดคอท่านน้าไว้“หือ จาดการอันใดก็ได้เหรอขอยับ หมิงหมิงคิดไม่ออกเลยน้า” ทว่าเสี