All Chapters of หยวนจื่อหมิง กำเนิดอันธพาลน้อย แห่งหยางโจว: Chapter 1 - Chapter 10

ใช่แล้ว! สำหรับจื่อฮวา บิดาของเด็กในครรภ์ได้ตายจากชีวิตนางไปนับแต่วันที่รู้ว่าตนตั้งครรภ์ นางเลือกจะถือเสียว่าเขาตายแล้ว“พวกเจ้านี่นะ! เลอะเลือนเสียจริง หากใครมาได้ยินเข้า บิดาคงฟาดพวกเจ้าเป็นแน่” น้ำเสียงที่เอ่ยตักเตือนออกมาอย่างไม่จริงจังนั้น มิได้ทำให้บทสนทนาระหว่างผู้เป็นนายทั้งสามเคร่งเครียด กลับกันยังมีเสียงขำขันออกมาเป็นระยะๆ“ฮ่า ๆ ท่านพ่อนะหรือจะกล้าทุบตีข้า ออดอ้อนเพียงนิด มิแคล้วจะใจอ่อนกระมัง หากไม่ใจอ่อน ข้าจะแล่นไปฟ้องมารดาที่โถงบรรพบุรุษ เช่นตอนเด็กๆ แล้วลงกลอนประตูเสีย คอยดูว่าบิดาจะว่าอย่างไร ฮี่ ๆ” คุณหนูรองหยวนจื่อหลิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ“หลิงเออร์ ข้าจะฟ้องท่านพ่อให้” นิ้วเรียวสวยชี้ไปยังพี่รองของตนเองอย่างเอาเรื่องจื่อฮวามองน้องทั้งสอง จื่อหลิงมิได้โกรธ กลับคลานเข่าเข้าไปหา จื่อหลินถอยตัวเล็กน้อย จับตามือของพี่รองอย่างระมัดระวังแต่จื่อหลิงก็พุ่งเข้ากอดน้องสาวเสียก่อน แล้วใช้นิ้วทั้งสิบจี้เอวจนอีกฝ่ายดิ้นหนี“ฮ่า ๆ” ฉับพลันเสียงหัวเราะร่าก็ดังออกมาทั่วเรือนสร้างบรรยากาศแสนสุข ให้แก่คนภายในเรือนยิ่งนัก!เรียกได้ว่าสตรีทั้งสาม ต่างมิเกรงกลัวนายท่านหยวนผู

ก่อนยามจื่อเพียงไม่กี่เค่อ เสียงร้องของทารกดังลอดออกมาถึงหน้าเรือน หยวนจื่อเซี่ยหยุดนิ่งอยู่กับที่ ก่อนเสียงยินดีของบ่าวรอบตัวจะตามมา‘หยวนจื่อหมิง’เด็กคนนี้จะใช้แซ่หยวนตามมารดา สำหรับหยวนจื่อเซี่ย นั่นคือการรับหลานเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลอย่างเต็มภาคภูมิส่วนคำว่าหมิง เขาหวังให้เป็นดั่งแสงสว่างแก่ชีวิตของเด็กน้อย มิให้ต้องหม่นหมองไปกับสิ่งที่มารดาเผชิญชื่อที่เขาตั้งจึงบรรจุความหวังไว้เต็มเปี่ยม ขอเพียงหลานเติบโตอย่างมีที่ยืนในบ้านหลังนี้นั้นคือนามของเสี่ยวจูน้อยผู้ที่กำลังหลับใหลหยวนจื่อเซี่ยทวนชื่อหลานในใจ แล้วขยับเข้าใกล้ประตูอีกก้าวเพื่อรอรับเด็กน้อยเมื่อบุตรสาวฝาแฝดทั้งสองอุ้มทารกออกมา เขาก็ได้รู้ว่าจื่อฮวาหลับไปด้วยความอ่อนเพลียหลังคลอด ทั้งคู่ประคองเด็กส่งให้เขาอย่างระมัดระวังทารกลืมตาแล้วชูกำปั้นเล็กๆ ขึ้น นิ้วหนึ่งเหยียดค้างอยู่ตรงหน้า หยวนจื่อเซี่ยมองท่าทางนั้นแล้วก็อดขบฟันมิได้ผู้เป็นตาถึงกับกำหมัดแน่น และท่องไว้ในใจเพียงว่า หลานข้าเป็นหลานของข้าและยิ้มรับหลานมาไว้ในอ้อมแขนทว่าไม่ทันที่หยวนจื่อเซี่ยจะได้ชื่นชมหลานชายเต็มตา หลานคนแรกก็ได้ฝากรอยรักไว้ที่ชุดของเขาเ

เปลไกวและเตียงนอนสำหรับจื่อหมิง ที่นายท่านหยวนสั่งให้ช่างที่มีชื่อเสียงด้านงานไม้ที่โด่งดังที่สุดในหยางโจว เป็นผู้แกะสลักลวดลายพยัคฆ์และฝังมุกลงไป ทั้งยังให้เพิ่มสีสันที่สามารถบรรจงลงได้“บิดา ท่านมิจำเป็นต้องใช้จ่ายมากมายเช่นนี้ อาหมิงยังเล็กนัก เขาอาจไม่รับรู้ได้ว่ามันมีคุณค่าเพียงใด” จื่อฮวาเอ่ยบอกบิดาออกมา นางเกรงว่าคนภายนอกรู้เข้า จะกล่าวหาว่าบิดาฟุ่มเฟือย นั่นเพราะสีสันที่บรรจงแต้มลงไปล้วนมีราคาเกินกว่าชาวบ้านทั่วไปจะนำมาใช้ได้แต่เขากลับนำมาแต่งแต้มบนเตียงนอนของหลานชายอย่างไม่ยี่หระ“อาหมิงมิอาจรับรู้ แต่เจ้าสามารถรับรู้ได้ มิว่าใครจะว่าเช่นไร แต่บิดาเองก็อยากให้เจ้าเชื่อมั่นว่า ข้ารักเจ้าและรักอาหมิงมากมายนัก นั่นมิใช่เรื่องเท็จ” หยวนจื่อเซี่ยอธิบายออกมาอีกทั้งเครื่องนอนที่ทำจากผ้าไหมชั้นดี ประดับด้วยลูกปัดทองคำหรืองานปักขึ้นชื่อ รวมไปถึงม่านต่างๆ ที่ประดับประดาในห้องนี้และแน่นอนว่าเป็นสีแดงสีแห่งความมงคลทั้งสิ้นยังมีของเล่นสำหรับเด็กทารกแรกเกิด ที่เจ้าตัวน้อยทำเพียงมองด้วยสายตาอีกมากมาย แม้คนอื่น ๆ จะสงสัยว่าเหตุใดนายท่านจึงนำหยกแกะสลักรูปพยัคฆ์ มากมายขนาดต่างกันไปมาไว้

หลังหยวนจื่อเซี่ยประกาศข่าวด้วยตนเอง ของรับขวัญจากอีกสี่ตระกูลก็ทยอยมาถึงจวน เขาให้พ่อบ้านบันทึกไว้ทุกชิ้นตระกูลเว่ยนั้นครอบครองกิจการเกี่ยวกับร้านอาภรณ์ต่างๆ รวมไปถึงเครื่องประดับ จึงส่งจี้หยกเนื้อดีให้กับหลานตัวน้อย พร้อมทั้งผ้าไหมชั้นดีให้กับคุณหนูทั้งสามในบรรดาของเหล่านั้นมีจี้หยกเนื้อดีจากตระกูลเว่ย ต่อมาเมื่อจื่อหมิงอายุได้สามเดือน เขาเห็นหลานปล่อยจี้ที่ได้รับลงกับพื้นจนบิ่น เด็กน้อยยังแบมืออยู่ราวกับไม่รู้ว่าของชิ้นนั้นมีค่าเพียงใดตระกูลจ้าวครอบครองกิจการร้านขายยาและสมุนไพร จึงส่งท่านหมอมาตรวจดูอาการคุณหนูใหญ่พร้อมทั้งบุตรชาย ทั้งยังส่งเห็ดหลินจือแดง มากมูลค่ามาให้ถึงสองดอก เพื่อใช้บำรุงร่างกายของนางส่วนของจากตระกูลจ้าวกลับต้องเก็บไว้ เพราะจื่อฮวามีอาการแพ้เห็ดหลินจือแดง พ่อบ้านจ้าวจึงขอตัวกลับด้วยสีหน้าหมองลงแต่อย่างไรนายท่านหยวนก็ฝากคำไปถึงนายท่านจ้าว ว่าขอบคุณสำหรับความหวังดี ไว้คราหลังจะตอบแทนกลับไปตระกูลซ่งและจิน ร่วมมือกันจัดหาของหายาก ที่เตรียมไว้สำหรับการประมูล เพื่อนำมาเป็นของต้อนรับหลานชายตัวน้อย เป็นกล่องดนตรีชนิดหนึ่งมาจากแดนไกลเขาลองไขกล่องดนตรีให้หลานฟัง เด

จวนตระกูลหยวน วันปักปิ่น ยามเหม่าโคมไฟในจวนเริ่มสว่างไสว คุณหนูใหญ่จื่อฮวาตื่นขึ้นมา เพื่อเตรียมตัวดูแลคุณหนูจื่อหลิงและคุณหนูจื่อหลิน เมื่อไร้มารดาและสตรีอื่นหลังเรือน นางจึงต้องเป็นผู้ดูแลงานเหล่านี้แทน ภายใต้คำแนะนำจากท่านพ่อและแม่นมข้างกาย“หลิงเออร์ หลินเออร์ ตื่นเถิด ได้เวลาแล้ว” จื่อฮวาอุ้มบุตรชายตัวน้อยเข้ามาพร้อมกันก่อนหน้าที่นางจะมายังห้องของน้องสาว ปรากฏว่าบุตรชายก็ตื่นแล้ว ยามที่เห็นหน้านางก็ร้องไห้โยเยจะมาด้วย นางเองก็มิอยากทิ้งเขาไว้ จะอย่างไรก็อยากให้มาอยู่ด้วยตลอดเวลามิรู้ว่าระหว่างมารดากับบุตร ผู้ใดติดใครกันแน่!“อือ ง่วง อีกหนึ่งเค่อได้หรือไม่เจ้าคะ” จื่อหลิงพึมพำแล้วพลิกตัวพาดแขนบนตัวน้องสาว จื่อฮวาหยุดยืนข้างเตียง มองทั้งคู่ที่ยังไม่ยอมลุกคุณหนูใหญ่จื่อฮวาส่ายหัวให้ด้วยความระอา น้องสาวทั้งสองของนางไม่ว่าเรื่องอันใดก็ดี แม้จะไม่ได้ดีเลิศเช่นผู้อื่นทว่าเรื่องเอาแต่ใจเรียกได้ว่าล้ำเลิศ ยามที่ตนเองมิพร้อมก็ทำให้นางระอาได้ทุกเมื่อไป และเหตุที่ทั้งสองนอนเรือนเดียวกันเตียงเดียวกัน นั่นก็เป็นเพราะว่าบิดาไม่อยากให้พวกนางต้องแยกจากกันเช่นเดียวกับที่ต้องแยกจากมารดาทั้งแต