All Chapters of หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย: Chapter 11 - Chapter 17

งานเลี้ยงของฮูหยินเสนาบดีกรมโยธาจัดในสวนซึ่งมีบึงบัวกลางเรือน แขกสตรีมาจากหลายตระกูล ข่าวเรื่องจือเหยาถอนหมั้นแล้วแต่งกับคนตายทำให้นางกลายเป็นหัวข้อที่มิมีผู้ใดพูดต่อหน้าเต็มคำ แต่สายตากลับถามแทนจือเหยาแต่งชุดสีม่วงหม่น มิไว้ทุกข์เต็มเพราะพิธีศพผ่านแล้ว แต่มิใช้สีสดเกินฐานะหญิงเพิ่งแต่งกับผู้ล่วงลับนางคารวะเจ้าภาพตามมารยาท จากนั้นถูกเชิญนั่งกับฮูหยินตระกูลขุนนางระดับใกล้กัน“ฮูหยินเผยดูสบายดี” สตรีผู้หนึ่งเอ่ย “ข้านึกว่าจะพักจวนอีกหลายเดือน”“ท่านย่าบอกว่าคนเป็นยังต้องออกจากประตูเจ้าค่ะ” จือเหยาตอบประโยคมิแข็ง แต่ปิดทางสงสารมินานซูหว่านโหรวปรากฏพร้อมสตรีจากบ้านญาติ นางยังมิมีฐานะในจวนหลู่ เพราะตระกูลหลู่ยังมิยอมรับตามที่หลู่ฉางเยี่ยนต้องการเต็มที่สายตาหลายคู่ยิ่งสนใจหว่านโหรวเข้ามาคารวะ “ฮูหยินเจิ้นเป่ยโหว”จือเหยาพยักหน้าสตรีอีกคนหัวเราะเบา “เมื่อก่อนทั้งสองเกือบเป็น…คนกันเอง วันนี้ฐานะเปลี่ยนเสียแล้ว”จือเหยามิรับเหยื่อ “ฐานะคนย่อมเปลี่ยนตามเอกสารและพิธีเจ้าค่ะ”ซูหว่านโหรวเม้มริมฝีปาก

ตราคลื่นสามชั้นพาจือเหยากลับไปยังหีบเอกสารของมารดานางจำได้ว่าตรานี้เคยอยู่บนใบส่งผ้ากับธัญพืชทางเหนือหลายปีก่อน เป็นตราของห้างฉางซุ่นซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อกิจการ“เปลี่ยนเป็นอะไร” เผยจิ่งเช่อถาม“ต้องตรวจทะเบียนเก่า”เขามองนางไล่รายชื่อจากความจำโดยมิเปิดสมุดหลายครั้ง แล้วถาม “เจ้าจำตราพ่อค้าหลายปีได้ทั้งหมด?”“มิทั้งหมด สิ่งที่เกี่ยวกับสินเดิมมารดาข้าจำมากหน่อย”“เพราะ?”“ถ้าจำมิได้ คนอื่นก็จะบอกข้าได้ทุกอย่างว่าเคยเกิดขึ้น ทั้งที่อาจมิจริง”คำตอบทำให้เขาเงียบก่อนหน้านี้เขามองนางเป็นสตรีซึ่งราชโองการส่งเข้าจวนและอาจเป็นช่องทางของคนอื่น วันนี้เป็นครั้งแรกที่จือเหยารู้สึกว่าสายตาเขาเปลี่ยนจาก “ต้องระวัง” เป็น “อาจใช้เป็นคู่คิดได้จริง”เขาเอาสำเนาบัญชีทหารอีกชุดออกมา“ข้าคิดว่าเจ้าควรเห็น”“อะไร”“รายการจ่ายเงินพ่อค้าซึ่งส่งเสบียงช่วงก่อนหลงเหมิน”จือเหยารับ “ท่านไว้ใจข้าขึ้น?”“ข้าไว้ใจวิธีที่เจ้าตรวจสิ่งต่าง ๆ”“ยังมิไว้ใจข้า?”“คนสองอย่างนี้ต่าง”“ตรงดี”

หลู่ฉางเยี่ยนรออยู่ในห้องรับรองด้านนอก เขามิได้เข้าลึกถึงเรือนในตามฐานะเดิมอีกแล้วจือเหยาเห็นสิ่งนี้ก่อนอย่างอื่น“คุณชายหลู่”คำเรียกทำให้เขาขมวดคิ้ว “ต้องห่างถึงเพียงนี้?”“เราถอนหมั้นแล้ว”เขาเงียบ ก่อนกล่าว “ข้าได้ยินว่าคนจวนเผยกดดันเจ้าเรื่องทรัพย์”“จัดการแล้ว”“กรมกลาโหมเข้าตรวจ?”จือเหยามอง “ข่าวเร็ว”“เรื่องจวนโหว คนจับตา”“แล้ว?”“ถ้าเจ้าอยู่ลำบาก ข้าช่วยได้”นางรอ“การแต่งครั้งนี้เกิดเพราะราชโองการกับคนตาย หากเจ้าต้องการออกจากจวนในอนาคต ข้าสามารถให้บิดาหาทาง...”จือเหยายกมือ“ท่านคิดว่าข้าแต่งเพราะประชดท่านจริง?”หลู่ฉางเยี่ยนหน้าแข็ง “มิทั้งหมด แต่เจ้ามิรู้จักเผยจิ่งเช่อด้วยซ้ำ”“ท่านก็มิรู้จักชีวิตข้าหลังถอนหมั้น”“จือเหยา เรารู้จักกันสิบสองปี”“สิบสองปีมิทำให้คำว่าเราอยู่ตลอดไป”เขาหยุดนางกล่าวชัด “มิมีคำว่าเราแล้ว”“ข้ามิได้บอกให้เจ้ากลับมาเป็นคู่หมั้นทันที ข้าเพียง...”“เพียงคิดว่าท่านควรช่วยจัดทางออกให้ข้า”คำนี้ทำให้เขาเงียบจือเหยานึกถึงสิ่งที่ตนเพิ่งเถียงกับเผยจิ่งเช่อหลายครั้ง คนสองคนต่างกันมาก แต่มีนิสัยคล้ายอย่างหนึ่ง...คิดว่าถ้าตนเห็นทางที่ดีกว่า ก็สมควรเสน