LOGINตราคลื่นสามชั้นพาจือเหยากลับไปยังหีบเอกสารของมารดา
นางจำได้ว่าตรานี้เคยอยู่บนใบส่งผ้ากับธัญพืชทางเหนือหลายปีก่อน เป็นตราของห้างฉางซุ่นซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อกิจการ
“เปลี่ยนเป็นอะไร” เผยจิ่งเช่อถาม
“ต้องตรวจทะเบียนเก่า”
เขามองนางไล่รายชื่อจากความจำโดยมิเปิดสมุดหลายครั้ง แล้วถาม “เจ้าจำตราพ่อค้าหลายปีได้ทั้งหมด?”
“มิทั้งหมด สิ่งที่เกี่ยวกับสินเดิมมารดาข้าจำมากหน่อย”
“เพราะ?”
“ถ้าจำมิได้ คนอื่นก็จะบอกข้าได้ทุกอย่างว่าเคยเกิดขึ้น ทั้งที่อาจมิจริง”
คำตอบทำให้เขาเงียบ
ก่อนหน้านี้เขามองนางเป็นสตรีซึ่งราชโองการส่งเข้าจวนและอาจเป็นช่องทางของคนอื่น วันนี้เป็นครั้งแรกที่จือเหยารู้สึกว่าสายตาเขาเปลี่ยนจาก “ต้องระวัง” เป็น “อาจใช้เป็นคู่คิดได้จริง”
เขาเอาสำเนาบัญชีทหารอีกชุดออกมา
“ข้าคิดว่าเจ้าควรเห็น”
“อะไร”
“รายการจ่ายเงินพ่อค้าซึ่งส่งเสบียงช่วงก่อนหลงเหมิน”
จือเหยารับ “ท่านไว้ใจข้าขึ้น?”
“ข้าไว้ใจวิธีที่เจ้าตรวจสิ่งต่าง ๆ”
“ยังมิไว้ใจข้า?”
“คนสองอย่างนี้ต่าง”
“ตรงดี”
นางมิได้โกรธ
บนเอกสารมีตราคลื่นสามชั้นจริง ชื่อกิจการในสำเนาหลังคือ หย่งเซิ่ง แต่เลขทะเบียนเก่าตรงกับฉางซุ่น
“ห้างเดียวกัน?”
“น่าจะ”
จือเหยาวางบัญชีทหารข้างใบส่งของมารดา “ฉางซุ่นเคยขนของทั่วไปให้ร้านเรา มิเคยมีปัญหาใหญ่”
“ช่วงไหน”
“ก่อนปีหย่งเหอสิบห้า”
“หลังจากนั้น?”
“มารดาข้าเสียแล้ว คนดูแลบางส่วนเปลี่ยน ข้าต้องถามผู้จัดการเก่า”
เผยจิ่งเช่อกล่าว “อย่าพูดเรื่องทหาร”
จือเหยามอง “ข้ารู้”
“ข้าเพียง...”
“ถ้าข้าถามว่า ‘ห้างนี้ส่งเสบียงกองทัพหรือไม่’ คนทั้งตลาดก็รู้ว่าเรากำลังตามอะไร”
เขาหยุด
“เจ้ารู้จริง”
จือเหยายิ้มบาง “ท่านเริ่มรู้แล้วหรือ”
คืนนั้นฉินเฟิงถูกนำมาแนะนำต่อจือเหยาอย่างเป็นทางการในห้องลับ เขาเป็นบุรุษวัยยี่สิบแปด พูดน้อย สีหน้าเหมือนคนซึ่งเก็บข่าวร้ายได้โดยมิขยับคิ้ว
เผยจิ่งเช่อบอก “ต่อจากนี้ถ้าข้ามามิได้ ข่าวจำเป็นจะผ่านเขา”
จือเหยาถามฉินเฟิง “ถ้าท่านโหวสั่งสิ่งที่เกี่ยวกับทรัพย์ข้าโดยมิบอกข้า เจ้าจะทำหรือไม่”
ฉินเฟิงมองเจ้านายหนึ่งครั้ง
“ถ้าเป็นคำสั่งเพื่อชีวิตท่านโหว ข้าน้อยคงทำขอรับ”
“ตรงดี” นางตอบ “เช่นนั้นถ้ามีวันนั้น ข้าจะโกรธทั้งสองคน”
เผยจิ่งเช่อเกือบหัวเราะ
ก่อนแยก เขาทิ้งบัญชีทหารไว้กับนางมากกว่าครั้งก่อน มิมีคำชม แต่การมอบเอกสารซึ่งเขาเคยหวงคือคำตอบที่ชัดเจนกว่า
งานแต่งครั้งที่สองของเจิ้นเป่ยโหวกับเสิ่นจือเหยามิได้จัดใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง แม้ทุกคนพร้อมทำให้ใหญ่ฮ่องเต้ตรัสว่าจะพระราชทานของฮูหยินผู้เฒ่าเผยบอกว่าครั้งแรกอัปมงคลเกิน ต้องจัดใหม่ให้สมเกียรติเผยจิ่นเหยียนเสนอว่าควรมีขบวนยาวสามถนนเพื่อให้คนรู้ว่าพี่ชายตน “ครั้งนี้มิตาย”เสิ่นจือเหยาปฏิเสธข้อสุดท้ายทันที“หนึ่งถนนพอ”จิ่นเหยียนประท้วง “พี่สะใภ้ นี่เป็นเรื่องศักดิ์ศรี”“ถ้ายาวสามถนน คนจะสาปเพราะรถติด”เผยจิ่งเช่อซึ่งนั่งข้างตอบ “ฟังนาง”“ท่านพี่เปลี่ยนฝ่ายเร็วเกิน”“ข้าอยู่ฝ่ายภรรยา”จือเหยาหัน “อย่าพูดเอาใจ”“เป็นข้อเท็จจริง”จิ่นเหยียนทำหน้าเหมือนอยากอาเจียนแล้วเดินหนีวันถูกเลือกหลังพิธีรำลึกหลงเหมินและคดีหลักสิ้นสุดพอสมควร มิเร็วเกินจนเหมือนฉลองทับคนตายเสิ่นเหวินชางได้รับอนุญาตกลับจวนชั่วคราวระหว่างรอพระราชวินิจฉัยตำแหน่ง เขามิได้กลับเป็นเสนาบดีทันทีและมิพยายามใช้ฐานะบิดากำหนดงานแต่ง“เจ้าต้องการให้ข้าส่งตัวหรือไม่” เขาถามบุตรีจือเหยามอง “ท่านถามแล้ว”เขายิ้มขม “กำลังเรียน”“ต้องการเจ้าค่ะ”คำตอบทำให้บิดาตาแดง ฟางซื่อมิได้มีบทใหญ่ในวันนี้ เรื่องสินเดิมถูกแยกบัญชีและคืนสิทธิ์ไป
สามวันตามที่เสิ่นจือเหยาขอ เผยจิ่งเช่อมิถามจริงวันแรก เขาไปกรมกลาโหมหารือระบบใหม่ กลับจวนแล้วอยู่เรือนตนวันที่สอง เขาเข้าพบครอบครัวทหารบางส่วนเรื่องเงินชดเชย มิส่งข้อความมาหานางวันที่สาม เขาอยู่จวน แต่แม้เดินผ่านเรือนตะวันออกก็มิเข้าชิงไต้เริ่มเป็นฝ่ายทนมิไหว “คุณหนู ท่านโหวเชื่อฟังเกินไปหรือไม่เจ้าคะ”จือเหยามอง “เจ้าอยากให้เขาฝ่าคำข้า?”“มิเจ้าค่ะ แต่…เงียบ”“ดีแล้ว”นางพูด แต่ตนเองรู้ว่าความเงียบทำให้คิดมากกว่าตอนถูกถามนางกลับไปอ่านหนังสือยินยอมแยกสมรสอีกครั้งถ้าออก นางมีทรัพย์สินของตน มีร้าน มีบ้านบิดาซึ่งแม้สถานะเปลี่ยนแต่ยังเป็นบ้าน นางมิต้องพึ่งจวนเผยนางสามารถเริ่มใหม่โดยมิเสียเกียรติ เพราะเขารับรองให้ถ้าอยู่ ก็มิใช่เพราะมิมีที่ไปนี่ทำให้คำตอบชัดอย่างน่าประหลาดช่วงเย็นวันที่สาม จือเหยาสั่งให้ชิงไต้ไปเรียกเผยจิ่งเช่อเขามาเร็วกว่าปกติ แต่พยายามเดินมิเร็วเกินจนดูรออยู่นางเห็นแล้วมิทัก“ครบสามวัน” เขากล่าว“ข้ารู้”“ข้ามิได้ถาม”“แต่สีหน้าถาม”เขาเงียบจือเหยาวางหนังสือบนโต๊ะเผยจิ่งเช่อมอง มิรู้ว่ามีลายมือเพิ่มหรือไม่ เพราะกระดาษพับ“ก่อนตอบ ข้ามีบัญชีต้องคิด” นางกล่าว
เช้าวันถัดมา เสิ่นจือเหยาพลิกกระดาษซึ่งเผยจิ่งเช่อวางไว้ บรรทัดแรกทำให้นางนิ่ง หนังสือยินยอมแยกสมรส มิใช่หนังสือหย่าสตรีเพราะความผิด มิกล่าวว่านางมีมลทิน มิเรียกคืนสินเดิม มิเรียกร้องทรัพย์จวนเผยเขียนเพียงว่า การแต่งงานครั้งแรกเกิดจากราชโองการภายใต้ข้อมูลว่าฝ่ายชายเสียชีวิตแล้ว เมื่อความจริงเปลี่ยน ทั้งสองฝ่ายควรมีสิทธิ์ยืนยันใหม่ว่าจะอยู่ในสมรสต่อหรือไม่ หากเสิ่นจือเหยามิประสงค์ เผยจิ่งเช่อยินยอมถวายคำร้องขอพระราชอนุญาตให้แยกโดยมิมีความผิดของฝ่ายหญิงด้านล่างมีลายมือเขา ยังมิมีตรานาง จือเหยาอ่านสองรอบชิงไต้ซึ่งอยู่ไกลเห็นสีหน้าแต่มิกล้าเข้า“เรียกท่านโหว” จือเหยากล่าวมินานเผยจิ่งเช่อมาถึงนางชูกระดาษ “นี่คืออะไร”“เห็นอยู่”“ข้าถามว่าทำไม”เขานั่งตรงข้าม “เพราะคำตอบที่ข้าถามก่อนขึ้นเหนือมิควรมีราชโองการเดิมบังคับอยู่ข้างหลัง”“ถ้าข้าเซ็น?”“ข้าจะถวายคำร้อง”“ฮ่องเต้อาจมิอนุญาต”“ข้าจะขอจนอนุญาต”“ถ้าครอบครัวท่านค้าน?”“เป็นเรื่องของข้ากับเจ้า”“ฮูหยินผู้เฒ่า?”“รู้ว่าข้าจะให้ทางเลือก”จือเหยาชะงัก “ท่านบอก?”“บอกเพียงว่าจะมิใช้ราชโองการผูกเจ้า มิได้ให้ท่านย่าตัดสิน”ตรงนางวางกระด
รุ่งเช้าเผยจิ่งเช่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้พร้อมคำร้องสั้นหนึ่งฉบับ จ้าวหย่งเฉิงอ่านแล้วเงียบ“เจ้าขอคืนสิทธิ์ถือกองทัพเหนือถาวร?”“กระหม่อมขอคืนสิทธิ์ถือกำลังส่วนใหญ่พ่ะย่ะค่ะ”“ต่างกัน”“กระหม่อมยังยินดีรับหน้าที่ทหารหากบ้านเมืองต้องการ แต่มิขอถืออำนาจรวมเหมือนก่อนหลงเหมิน”ฮ่องเต้มอง “กลัวเรา?”“มิใช่”“กลัวทหาร?”“ไม่”“แล้ว?”เผยจิ่งเช่อตอบ “คดีนี้เกิดได้ส่วนหนึ่งเพราะทุกฝ่ายเห็นว่ากองทัพเหนือผูกกับคนคนเดียวมากเกิน คนที่อยากตัดอำนาจจึงเลือกฆ่าคนทั้งกองเพื่อดึงข้าลง หากข้ากลับไปถือเหมือนเดิม เราแก้คนผิด แต่มิแก้โครงที่ทำให้คนกลัว”ฮ่องเต้นิ่ง คำนี้อาจฟังเหมือนวิจารณ์บัลลังก์ แต่พระองค์มิโกรธทันที“เจ้าคิดว่าควรแบ่งอย่างไร”เผยจิ่งเช่อเสนอให้กองทัพเหนือมีผู้บัญชาการภาคสนามแยกจากผู้ดูแลเสบียงและคำสั่งเมืองหลวง ตราพยัคฆ์สำคัญเก็บที่ราชสำนัก การเคลื่อนกำลังใหญ่ต้องใช้ส่วนประกบตามกฎและตัวเขารับตำแหน่งที่ปรึกษาชายแดนกับสิทธิ์บัญชาการเฉพาะเมื่อมีพระบัญชาชัด“จากแม่ทัพใหญ่เป็นคนถือแผนที่?” ฮ่องเต้ถาม“ถ้าจำเป็น”“มิเสียดาย?”“เคยคิดว่าอำนาจช่วยให้ปกป้องคนได้มากขึ้น”“ตอนนี้?”“อำนาจที่มากเกินก็ทำใ
หลังคำพิพากษาหลงเหมิน ราชสำนักออกประกาศแก้เกียรติประวัติกองทัพเหนือทั่วเมืองหลวงและส่งสำเนาไปทุกหัวเมืองที่มีครอบครัวทหารมิมีคำว่า “พระราชทานความเมตตา” ในประกาศฉบับแรกเพราะสิ่งที่ครอบครัวเหล่านั้นต้องการมิใช่ความเมตตาต่อความผิดที่มิได้ทำเป็นการยอมรับว่าคนของพวกเขาถูกทำให้ตายภายใต้ระบบซึ่งถูกบิดรายชื่อผู้เสียชีวิตถูกตรวจใหม่จากทะเบียนกองทัพ เอกสารครอบครัวและรายงานสนามรบ รายชื่อซึ่งเคยถูกทำเครื่องหมายว่า “หายเพราะละทิ้งหน่วย” หลายสิบคนถูกแก้ เมื่อพบว่าพวกเขาถูกส่งไปเส้นถอยผิดและมิเคยกลับครอบครัวได้รับเงินชดเชยย้อนหลังตามฐานะและจำนวนผู้พึ่งพิง มิใช่ก้อนเท่ากันทั้งหมด จือเหยามิได้เข้าไปกำหนดทหาร แต่ช่วยกรมคลังกับหอการค้าจัดวิธีจ่ายให้ถึงหัวเมืองโดยมิผ่านคนกลางเดิมซึ่งเคยสร้างปัญหา“ท่านกำลังเอาพ่อค้ามาทำงานราชการอีกแล้ว” เผยจิ่งเช่อกล่าวเมื่อเห็นรายการกองเรือ“พ่อค้าเพียงขนเงินและเอกสารตามสัญญา เจ้าหน้าที่ราชการเป็นผู้ตรวจรับ”“ต่าง?”“มาก ถ้าท่านยังถาม ข้าจะคิดค่าคำปรึกษา”เขาหัวเราะช่วงหลายวันที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กลับมาสงบ แต่คำถามก่อนจากยังมิได้ถูกยกขึ้นอีก เพราะพวกเขา
การสอบคดีหลงเหมินมิได้เกิดในวันเดียว แม้องค์ชายรุ่ยถูกจับแล้ว ราชสำนักยังใช้เวลาหลายวันตรวจความแท้ของเอกสารจากจวน เปรียบตรา ลายมือ วันที่และพยาน เพราะถ้าจะตัดสินคดีซึ่งเกี่ยวกับพระญาติ ฮ่องเต้ยิ่งต้องมิเปิดช่องให้คนภายหลังเรียกว่าล้างแค้นเสิ่นจือเหยาเข้าร่วมเฉพาะส่วนเส้นการค้าเผยจิ่งเช่อเข้าร่วมเฉพาะส่วนทหารมิมีผู้ใดถูกให้เป็นผู้ตัดสินคดีตนเองหลักฐานหลักถูกแบ่งสี่สายสายแรก...เสบียงบัญชีเลือด รายการรับจริงกับยอดรับรอง ใบชำระเต็มจำนวน เส้นฉางซุ่น–หย่งเซิ่ง คลังฉางเหอ เรือนอวิ๋นซานและเงินซึ่งถูกแยกไปตามสำนักงานหลายชั้นสายสอง...คำสั่ง ร่างคำสั่งจากจวนรุ่ย เวลาส่งผิดธรรมชาติ สำเนาซึ่งถูกเตรียมก่อนเหตุและคำให้การคนส่งสารสายสาม...แผนที่แผนที่หลงเหมินฉบับผิดในมือกองทัพ เทียบกับฉบับกลางและฉบับจากหีบจวนรุ่ยพร้อมบันทึกเซียวเฉิงสายสี่...การปิดปากเผิงซื่อเหวินตายพร้อมจดหมายลาตายภาษาผิดวิชาชีพ ฟ่านจงตายหลังโกดังไหม้ หีบเสิ่นหาย พยานถูกทำร้ายและหลัวเจิ้งหายก่อนถูกพบในเครือข่ายหนีของจวนรุ่ยบางคดีมิมีหลักฐานพอจะบอกว่าผู้ใดลงมือฆ่าโดยตรง จึงมิถูกยัดรวมนี่สำคัญศาลตัดเฉพาะสิ่งที่พิสูจน์ได้







