Semua Bab เด็กนายใหญ่ (Set รักไม่ผิด): Bab 1 - Bab 5

เสียงเบสของดนตรีกระหึ่มแรงทะลุโสตจนฟอร์สะเทือน นักท่องราตรีเบียดกันแน่นขนัดในคืนสุดสัปดาห์ แสงไฟหลากสีไหลวนวูบวาบไปทั่วผับหรูของจังหวัดท่องเที่ยวชายทะเลชื่อดัง เสียงหัวเราะ เสียงชนแก้ว ความสนุกสนานรายล้อมรอบตัว กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งปะปนจนแยกชนิดยี่ห้อไม่ออกพุดพิชญาเด็กสาววัย 19 ปี อยู่ในชุดเสื้อยืดโปโลสีดำเก็บชายเสื้อเรียบร้อยเข้าคู่กับกางเกงผ้าสีเดียวกัน ร่างบางเดินถือถาดตัวลีบ หลบนักท่องเที่ยวเพื่อไปยังหลังร้าน หลังจากนำเหล้าไปเสิร์ฟที่โต๊ะตามคำสั่งเสร็จเรียบร้อย เสียงเพลงจังหวะสนุกสนานยังลอยตามเข้ามา แม้จะเบาลงไปบ้างพอให้โล่งหู และคลายจังหวะการเต้นของหัวใจลงเล็กน้อย ทว่ายังไม่ทันได้วางถาด เสียงของนุจรี หัวหน้างานเสิร์ฟของร้านก็จัดแจงสั่งงานต่อ“พุด ขึ้นไปประจำห้อง svip แทนจุ๊บแจ้งให้พี่หน่อย” เจ้าของชื่อก้มหน้ารับคำสั่งอย่างว่าง่าย เพราะตนเป็นแค่ลูกจ้าง ต้องทำงานตามหน้าที่อย่างไม่มีข้อโต้แย้งพุดพิชญากำลังเรียนชั้นปีที่สองในมหาวิทยาลัยประจำจังหวัด แต่เธอไม่เคยใช้ชีวิตเหมือนวัยรุ่นคนอื่น ๆ เพราะต้องเจียดเวลามาทำงานหารายได้พิเศษเลี้ยงครอบครัวที่ตัวเองรับหน้าที่เป็นเสาหลัก หลังจากก

พวกมึงทำบ้าอะไรกัน !เสียงนั้นตัดทุกอย่างในห้อง SVIP ราวกับใครกดปุ่มหยุดโลก ทุกการเคลื่อนไหวชะงักงัน หมัดที่ฟาดกันอย่างดุเดือดก่อนหน้านั้นค้างกลางอากาศ บอดี้การ์ดทั้งสี่ของปกป้องรีบถอยออกห่างจากอัคราโดยพลัน ประตูห้องเปิดค้างราวต้อนรับเจ้าของเสียงทรงอำนาจให้ย่างก้าวเข้ามาช้า ๆ รองเท้าหนังขัดมันปลาบสะท้อนแสงไฟสลัวในห้อง เขาไม่ได้มองใครเป็นพิเศษ แต่เหมือนทุกคนไม่มีใครกล้าสบตากับผู้ที่เป็นดั่งมัจจุราชที่กำลังจะกระชากวิญญาณสู่ขุมนรก พุดพิชญาเงยหน้าขึ้นมอง ภาพที่เธอเห็นทำให้เอาลมหายใจสะดุด ผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้า ร่างสูงใหญ่ของเขาทะมึนข่มเธอให้เล็กจ้อย บ่าไหล่กว้าง หลังตรงในเสื้อเชิ้ตสีเข้มส่งให้เขาดูน่าเกรงขาม ท่าทางสงบนิ่งที่สยบความวุ่นวายก่อนหน้าได้ชะงัก ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น “กัดกันเป็นหมา ใครอนุญาตให้พวกมึงกัดกันในที่ของกู” เขาไม่ได้เจาะจงถามใคร แต่คนร้อนตัวคือปกป้อง ที่แม้จะเลือดอาบแต่กลับไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ “ก็อีนั่นมัน” “กูถามว่าใครอนุญาต ?” ปกป้องพูดไม่ทันจบ เสียงดุดันก็เอ่ยถามย้ำอีกรอบ สายตาของผู้มาใหม่เลื่อนมายังร่างบางของพุดพิชญา ชายหนุ่มพยั

“เด็กนั่นเป็นลูกสาวจักรชัย” อัครานั่งเอกเขนกบนโซฟาตัวใหญ่ คิ้วเข้มขมวดน้อย ๆ คล้ายใช้ความคิด นึกย้อนไปยังสัปดาห์ก่อน ในตอนที่ตนไปตามหาชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ที่หายไป“อืม กูรู้” กษิดิศตอบเสียงเรียบ ถึงเขาจะไม่ได้ลงจากรถ แต่ก็เห็นหน้าลูกสาวของคนที่พวกตนกำลังตามหา เมื่อเจออีกครั้งตอนที่เด็กสาวทะเลาะกับปกป้อง เขาก็จำเธอได้ทันที “แล้วก็รู้สันดานไอ้ป้องดีว่าเป็นคนยังไง ว่าแต่ตอนนี้มันเป็นไงบ้าง” ปกป้องเป็นพี่ชายของปรางค์นลิน ซึ่งเป็นภรรยาของเขา ด้วยความที่เป็นลูกของนักการเมืองมีอิทธิพลบวกกับอำนาจบารมีที่สะสมมาอย่างยาวนาน ทำให้เจ้าตัวถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมตามใจ มีเงินใช้ไม่ขาดมือ มีลูกสมุนติดตามเป็นโขยง อยากได้อะไรก็ต้องได้ ถ้าไม่ได้ก็พร้อมมีเรื่องแบบไม่กลัวใคร เพราะมีพ่อซึ่ง ก็คือพ่อตาของเขาหนุนหลังอยู่ “กูว่าแผลเล็กไปหน่อย น่าจะฟาดให้สลบไปสักสามเดือน หรือความจำเสื่อมไปเลย” มุมปากกษิดิศยกโค้งตาม รู้ว่าคู่สนทนาก็ไม่ค่อยกินเส้นกับพี่เมียเขาสักเท่าไรนักความจริงแล้วกษิดิศและอัคราเป็นเพื่อนรักกัน ทั้งคู่ร่วมทุกข์สุขและคบกันมายาวนานตั้งแต่เรียนชั้นมัธยมศึกษา ถึงแม้ตอนนี้อัคราจะทำงานเป็