เด็กนายใหญ่ ตอนที่ 4 นายใหญ่

“พุด เป็นไงมั่ง ความจริงยังไม่ต้องรีบมาทำงานก็ได้นะ” พิเชษฐ์ผู้จัดการผับทักเธอทันทีที่หญิงสาวเข้ามาร้าน

“พุดไม่เป็นไรค่ะ ทำงานต่อได้สบายมาก ว่าแต่เรื่องเมื่อคืน พุดต้องถูกลงโทษยังไงบ้างคะ ?”

“ตามกฎมันก็ต้องมี แต่พี่ยังไม่สามารถบอกรายละเอียดได้ ถ้าคืนนี้นายใหญ่เข้ามาตรวจงาน พี่จะไปคุยให้ คงต้องแล้วแต่ท่านจะพิจารณา พี่ก็อยากจะช่วยพุดนะ แต่เคสนี้เป็นพี่ชายเมียของนายใหญ่ พี่เองก็ไม่แน่ใจว่าบทลงโทษมาจะออกมารูปแบบไหน”

“ค่ะ พุดเข้าใจ”

“ตอนนี้ก็ทำใจให้สบายตั้งใจทำงาน ไม่ต้องห่วงเรื่องสวัสดิการค่าจ้าง ถ้าถึงขั้นเลวร้ายสุด หรือพุดไม่ได้ทำงานที่นี่ต่อ แต่พี่รับรองว่าพุดจะได้รับผลประโยชน์ทุกอย่างที่ควรได้รับอย่างแน่นอน”

“ขอบคุณค่ะพี่เชษ” หญิงสาวใจหายกับคำตอบ ถ้าต้องตกงานขึ้นมาจริง ๆ แค่ถึงนึกพ่อกับน้องก็เหมือนว่าเธอจะปวดหัวปรี๊ดขึ้นมาทันที

ความกังวลนั้นส่งผลให้พุดพิชญาทำงานด้วยใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เฝ้าวนเวียนคิดล่วงหน้าไปไกลถึงขั้นต้องออกจากงาน และหางานใหม่อีกครั้ง

“พุดพิชญาใช่ไหม ?” เสียงดุ ๆ ดังอยู่ข้างหลัง พุดพิชญาหันกลับมามองเจ้าของเสียง ก็เห็นว่าเป็นชายหนุ่มที่เธอเพิ่งเห็นเขาเดินควงกับแฟนสาวคนสวยด้วยใบหน้าชื่นมื่น ผิดกับตอนนี้ที่ชายหนุ่มดูดุกร้าวจนใจสั่น รวมกับเรื่องที่ตนเพิ่งก่อไว้เมื่อคืน ทำให้พุดพิชญารู้สึกกริ่งเกรงอีกฝ่ายขึ้นมาทันที หญิงสาวฝืนยิ้มพร้อมกับยกมือไหว้อีกฝ่าย อัคราแค่พยักหน้าแล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงโทนเดิม

“นายใหญ่เรียก”

“คะ พุดเหรอคะ ?”

“อืม เธอนั่นแหละ ตามฉันมา” อัคราเอ่ยเสียงขรึม หันหลังเดินนำออกไปก่อน เธอทำตามอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย กระทั่งมาหยุดอยู่บริเวณชั้นบนสุดของผับ ซึ่งบริเวณนี้เธอไม่เคยขึ้นมาเลยสักครั้ง เนื่องจากเป็นพื้นที่หวงห้าม คนที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นถึงจะขึ้นมาได้

“นายครับ มาแล้ว” อัครายกมือเคาะประตูของห้องหนึ่ง พร้อมกับเอ่ยบอกเป็นเชิงขออนุญาต

“ให้เข้ามา” พุดพิชญาใจเต้นรัว มือบางบีบเข้ากันแน่น พร้อมทั้งสูดลมหายใจเข้าปอดหนัก ๆ ตอนสบตากับอัคราที่พยักหน้าให้เธอเข้าไปในห้องเพียงลำพัง กระทั่งสัมผัสกับแอร์เย็นจนหนาวสะท้าน ไม่ต่างกับมือเย็นเยียบของเธอที่เกาะกุมกันแน่น

เธอรวบรวมความกล้ามองเจ้าของห้องที่ยังยืนหันหลังมองทะลุกระจกใสของห้องทำงานแสนเคร่งขรึมดูบรรยากาศครึกครื้นของผับเบื้องล่าง ถ้าอยู่ในภาวะปกติ พุดพิชญาคงตื่นตะลึงกับความละลานตาเบื้องหน้านั้นแล้ว

พุดพิชญารู้ดีว่าคนตรงหน้าเธอ คือ ‘นายใหญ่’ ผู้กุมบังเหียนของผับแห่งนี้และอีกหลายธุรกิจใหญ่โตของจังหวัด เรื่องวุ่นวายเมื่อคืน แค่นายใหญ่ก้าวเข้ามาในห้องที่กำลังชุลมุนเพียงเสี้ยววินาที ทุกอย่างก็สงบราบคาบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าคืนนี้คงเป็นวันที่คลื่นสงบใต้น้ำพร้อมถาโถมเข้าหาคนก่อเรื่องซึ่งก็คือเธอนั่นเอง

พุดพิชญาจำวินาทีที่เจ้าของดวงตาดุคมนิ่งสนิท แฝงด้วยอำนาจ สุขุมนุ่มลึก ทว่าคนรอบข้างกลับประหวั่นไปตาม  ๆ กัน ไม่เว้นแม้กระทั่งตัวเธอเอง 

เจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่กว่า 188 เซนติเมตร ละสายตาจากแสงสีและความวุ่นวายเบื้องล่างกลับมาสบตากับหญิงสาวที่ยืนตัวลีบอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่

พุดพิชญาเผลอกลืนน้ำลาย หญิงสาวรวบรวมความกล้าเงยหน้าเผชิญกับอีกฝ่าย ร่างสูงสง่าไหล่กว้างในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำเข้าคู่กับกางเกงสแล็คสีเดียวกัน ส่งให้ชายหนุ่มดูดุดัน ขัดกับใบหน้าหล่อเหลาภายใต้กรอบหน้าชัดลึก คิ้วเข้มได้รูป ดวงตาสีถ่านนิ่งสนิท รับกับสันจมูกโด่งสวยได้รูปเข้ากับใบหน้า ริมฝีปากได้รูปสีสดเม้มแน่นไร้รอยยิ้ม

 “ชื่ออะไร ?” เสียงดุห้าวคลายความดุดันลงเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ ลอยมาจากเรือนร่างสูงใหญ่ ยามชายหนุ่มละความสนใจจากเบื้องล่าง มาหยุดอิงสะโพกกับโต๊ะทำงานห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว หญิงสาวเผลอกลั้นลมหายใจ ความรู้สึกปั่นป่วนบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้ครอบงำความรู้สึก

“พะ พุดพิชญาค่ะ” คำตอบของเธอตะกุกตะกัก ร่างบางถอยหลังไปเล็กน้อย เมื่อรู้สึกถึงความใกล้ชิดที่มากเกินไป

“เก่งนี่ กล้าตีหัวพี่เมียฉัน” เสียงติดเย้ย ช่วยให้หญิงสาวได้สติ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้ง เชิดหน้าน้อย ๆ เอ่ยตอบอย่างมั่นใจ

“เขาลวนลามฉัน”

“เธอไม่ยอม ?”

“ค่ะ ไม่ยอม หน้าที่ของฉันคือการเสิร์ฟเท่านั้น”

“ซื่อตรงต่อหน้าที่ก็ดี ฉันชอบ แต่กฎก็คือกฎ”

“” พุดพิชญาเถียงไม่ออก ยืนนิ่งยอมรับผิด

“นี่บิลค่ารักษาพยาบาลที่ฉันสำรองจ่ายไปให้ทั้งหมด” ชายหนุ่มเอี้ยวตัวไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งส่งให้ หญิงสาวรับมาดู จากนั้นก็อุทานตาโตกับยอดสูงลิ่วที่โชว์หราตรงหน้า

“สามแสนเลยเหรอคะ ?”

“ยอดนั้นแค่ส่วนของเมื่อคืน เห็นว่าแอดมิดด้วย ไม่รู้ต้องอยู่โรงพยาบาลต่ออีกกี่วัน”

“ฉะ ฉันไม่มีเงินมาจ่ายหรอกค่ะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงเบาอย่างยอมจำนน ที่นายใหญ่เรียกเธอมาพบก็คงเป็นเรื่องค่าใช้จ่ายในมือเธอตอนนี้ล่ะมั้ง

“แล้วมีคำไหนที่ฉันบอกให้เธอจ่าย” กษิดิศกอดอก อิงสะโพกมองเด็กเสิร์ฟเจ้าปัญหาที่กล้าตีหัวแขกระดับ VVIP ของผับ ซึ่งมีศักดิ์เป็นถึงพี่เมียของเขาเสียด้วย

ความจริงแล้วกษิดิศไม่ควรสนใจเรื่องหยุมหยิมในผับ แค่ให้พิเชษฐ์หรืออัคราจัดการก็น่าจะจบ แต่ทำไมตอนนี้เขาถึงอยากจัดการเรื่องนี้เองก็ไม่รู้

กษิดิศมองใบหน้าเรียว ดวงตากลมโตใสแจ๋วที่ซ่อนความดื้อดึงไว้อย่างมิดชิด แต่แปลกที่เขาสัมผัสมันได้ ขนตาที่ทอดยาวทาบแก้มอิ่มเต็มของวัยสาวยามที่เจ้าตัวก้มหน้า ริมฝีปากอิ่มขึ้นสีชมพูเรื่อตามธรรมชาติเม้มแน่นเหมือนกำลังกลั้นบางอย่างไว้ ถ้าไม่ติดว่าเขาเป็นเจ้าของที่นี่ และมีอำนาจชี้ขาดทุกอย่าง บางทีเขาเองก็อาจจะโดนตีหัวเหมือนพี่เมียก็เป็นไปได้

ผิวของหญิงสาวสะอาดเนียนและขาวจัดไปทั้งตัวแตกต่างจากเด็กสาวในพื้นที่ริมทะเลจนน่าแปลกใจ ทุกองค์ประกอบของคนตรงหน้าลงตัว จัดได้ว่าเป็นคนที่สวยมาก แม้จะอยู่ในชุดพนักงานเรียบร้อยมิดชิด มิน่าล่ะ !  พี่เมียเขาถึงอยากเคลมให้ได้

“ไม่ต้องจ่ายจริง ๆ เหรอคะ ?”

“หรืออยากจ่าย ?”

“มะ ไม่ค่ะ ถ้านายไม่ให้จ่าย พุดก็ไม่ขัด ขอบคุณนายใหญ่มากนะคะที่เมตตาพนักงานตัวเล็ก ๆ อย่างพุด”  พุดพิชญาดีใจจนตัวลอยแทบเก็บอาการไม่ไหว

“ไม่ต้องจ่าย แต่เธอต้องมาทำงานอื่นใช้หนี้ให้ฉันแทน”

“ได้สิคะ พุดจะตั้งใจทำงานให้นายอย่างดีที่สุดเลยค่ะ”

“รู้แล้วเหรอว่าจะให้ทำงานอะไร ?”

“ละ แล้วไม่ใช่งานเสิร์ฟเหมือนเดิมเหรอคะ” หญิงสาวเอียงคอถาม แต่ท่าทางนั้นกลับน่ารักจนกษิดิศเผลอยกยิ้มมุมปาก ชายหนุ่มเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงโทนเดิม กลบความรู้สึกบางอย่างไว้อย่างแนบเนียน

“เงินเดือนเด็กเสิร์ฟอย่างเธอ ต้องทำงานอีกกี่ปีถึงจะจ่ายบิลนี้ให้ฉันหมด รวมถึงบิลอื่น ๆ ที่ยังไม่แจ้งยอดมา”

“งั้นคงต้องแล้วแต่นายใหญ่แล้วค่ะ ว่าจะให้พุดทำงานอะไร แต่ขออย่าเป็นงาน PR ได้ไหมคะ พุดไม่ค่อยชอบ” เธอเอ่ยเสียงอ่อย ความยินดีก่อนหน้าก็จางหายไปในพริบตา

“เธอมีสิทธิ์ต่อรอง ?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วเข้มถาม เห็นหน้าจ๋อย ๆ ก็นึกสงสาร

“พุดไม่กล้าหรอกค่ะ”

“เห็นว่าเพิ่งมาทำงานไม่นาน เอาเป็นว่าฉันจะปราณีเธอก็แล้วกัน ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เธอไม่ต้องไปเสิร์ฟ ถ้ามาทำงานให้ไปหาเพลิง เดี๋ยวเพลิงจะพาขึ้นมาหาฉันเหมือนวันนี้ ส่วนงานที่จะให้ทำค่อยคิดวันต่อวันก็แล้วกัน” ชายหนุ่มถอยกลับไปนั่งเก้าอี้ตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงาน ใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมเหมือนเดิม

ส่วนพุดพิชญาถึงจะใจชื้นขึ้นมาหน่อยที่ไม่ต้องออกจากงานและไม่ต้องโดนหักเงินเดือน กระนั้นเธอก็ยังเคลือบแคลงใจกับงานที่นายใหญ่จะให้ทำ แต่ก็ไม่กล้าถาม

“เธอยังเรียนอยู่ใช่ไหม ?”

“ค่ะ”

“ปีไหนแล้ว”

“ปีสะ เอ่อ ปีสามแล้วค่ะ” เกือบบอกไปตามตรง แต่นึกได้ว่าเธอกรอกประวัติไว้ไม่ตรงกับความเป็นจริงอยู่หน่อยหนึ่ง

“อืม วันนี้ฉันไม่มีอะไรแล้ว เธอออกไปได้ พรุ่งนี้ก็ทำตามที่ฉันสั่ง”

“ค่ะ”

“เพลิง” ชายหนุ่มเรียกคนสนิท ชั่วอึดใจประตูห้องทำงานก็เปิดเข้ามา เจ้าตัวคงวนเวียนรอคำสั่งของคนเป็นเจ้านายอยู่แถวนี้

“พากลับไปส่งบ้าน วันนี้ไม่ต้องทำงานแล้ว ค่อยเริ่มงานพรุ่งนี้ก็แล้วกัน”

“ครับนาย”