로그인공유
เด็กนายใหญ่ ตอนที่ 3 อยู่ ๆ ก็มีเรื่องให้นอนไม่หลับ
게시일:
2026-11-08 16:38:53พวกมึงทำบ้าอะไรกัน !
เสียงนั้นตัดทุกอย่างในห้อง SVIP ราวกับใครกดปุ่มหยุดโลก ทุกการเคลื่อนไหวชะงักงัน หมัดที่ฟาดกันอย่างดุเดือดก่อนหน้านั้นค้างกลางอากาศ บอดี้การ์ดทั้งสี่ของปกป้องรีบถอยออกห่างจากอัคราโดยพลัน ประตูห้องเปิดค้างราวต้อนรับเจ้าของเสียงทรงอำนาจให้ย่างก้าวเข้ามาช้า ๆ รองเท้าหนังขัดมันปลาบสะท้อนแสงไฟสลัวในห้อง เขาไม่ได้มองใครเป็นพิเศษ แต่เหมือนทุกคนไม่มีใครกล้าสบตากับผู้ที่เป็นดั่งมัจจุราชที่กำลังจะกระชากวิญญาณสู่ขุมนรก
พุดพิชญาเงยหน้าขึ้นมอง ภาพที่เธอเห็นทำให้เอาลมหายใจสะดุด ผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้า ร่างสูงใหญ่ของเขาทะมึนข่มเธอให้เล็กจ้อย บ่าไหล่กว้าง หลังตรงในเสื้อเชิ้ตสีเข้มส่งให้เขาดูน่าเกรงขาม ท่าทางสงบนิ่งที่สยบความวุ่นวายก่อนหน้าได้ชะงัก ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
“กัดกันเป็นหมา ใครอนุญาตให้พวกมึงกัดกันในที่ของกู” เขาไม่ได้เจาะจงถามใคร แต่คนร้อนตัวคือปกป้อง ที่แม้จะเลือดอาบแต่กลับไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ
“ก็อีนั่นมัน”
“กูถามว่าใครอนุญาต ?” ปกป้องพูดไม่ทันจบ เสียงดุดันก็เอ่ยถามย้ำอีกรอบ สายตาของผู้มาใหม่เลื่อนมายังร่างบางของพุดพิชญา ชายหนุ่มพยักหน้าให้ PR สองสาวที่ยืนอยู่ข้างเธอ จากนั้นก็ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงโทนเดิม
“พาออกไปก่อน” พุดพิชญาเงยหน้ามองเขาเต็มตาเป็นครั้งแรก ทว่าดวงตาคมดุกลับเลื่อนผ่านแล้วหันกลับไปสั่งคนอื่นต่อ
“คนที่เหลือ เคลียร์กับกู”
พุดพิชญานอนพลิกตัวไปมา ตั้งแต่ตีสามจนถึงหกโมงเช้า เธอไม่สามารถข่มตาให้นอนหลับได้อย่างสบายใจเหมือนทุกวันที่เลิกงานมาแล้วพอหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย
ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังตราตรึงอยู่ในความคิด โดยเฉพาะร่างสูงใหญ่สง่าน่าเกรงขาม ดวงตาสีถ่านดุดัน และน้ำเสียงดุห้าวทรงอำนาจ ที่สามารถทำให้เหตุการณ์วุ่นวายหยุดชะงักราวกับนาฬิกาหยุดหมุนในพริบตา
หลังจากที่ชายหนุ่มก้าวเข้ามา พุดพิชญาและพนักงานที่อยู่ในห้องนั้นก็ถูกสั่งให้ออกไปทันที จนถึงเวลาเลิกงานก็มีคำสั่งให้เธอสามารถกลับบ้านตามปกติ ไม่ได้ถูกเรียกพบเพื่อเคลียร์เรื่องราววีรกรรมตีหัวแขกซึ่งเป็นถึงพี่ชายของเมียนายใหญ่แต่อย่างใด
“พุด แกจะรีบไปไหน ?” อินทิราเพื่อนสนิท รีบวิ่งมาดักหน้า ทันทีที่เลิกคลาสวิชาสุดท้ายในเวลาบ่ายสามโมง
“ไปทำงานสิ”
“ปกติแกเข้างานช่วงเย็นไม่ใช่เหรอ หรือรับงานอื่นเพิ่มอีก”
“งานเดิมนั่นแหละ ว่าแต่แกมีอะไรกับฉันหรือเปล่า”
“วันนี้วันเกิดฉัน จะชวนแกไปกินสุกี้น่ะ ฉันเลี้ยงเอง”
“อ้าวเหรอ สุขสันต์วันเกิดนะแก ขอให้มีความสุขมาก ๆ นะ”
“ขอบใจ แต่จะดีมากถ้าแกไปกินสุกี้ฉลองวันเกิดกับฉัน”
“แต่”
“วันเกิดฉันนะเว้ย ห้ามปฏิเสธ”
สุดท้ายพุดพิชญาก็ขัดเพื่อนไม่ได้ อินทิราพาเธอมากิน สุกี้ที่ร้านในห้างสรรพสินค้าชื่อดังของจังหวัด เพื่อนสาวจัดแจงสั่งทั้งหมด เธอมีหน้าที่กินเป็นเพื่อนอีกฝ่ายเท่านั้น พอเห็นเพื่อนมีความสุขเธอก็พลอยลืมความกังวลเรื่องเมื่อคืนไปชั่วขณะ
หญิงสาวละสายตาจากใบหน้าของเพื่อนสาวมองผ่านกระจกใสของร้านออกไปยังด้านนอก จนสะดุดตากับหนุ่มสาวที่เดินเคียงคู่กันมา
พุดพิชญาจำฝ่ายชายได้ดีจากเหตุการณ์เมื่อคืน เพราะเขาคือ ‘คุณเพลิง’ ผู้ช่วยคนสนิทของนายใหญ่ ที่เข้าไปช่วยเธอไว้เป็นคนแรก
วันนี้ชายหนุ่มเดินควงมากับสาวสวยรูปร่างบอบบางแต่มีทรวดทรงชัดเจน หญิงสาวอยู่ในชุดเดรสเรียบหรูเหมาะสมกับเจ้าตัว ผมสีน้ำตาลเข้มยาวสยายเสริมให้ใบหน้าที่สวยอยู่แล้วดูละมุนละไมน่ามองไปหมด ส่งผลให้คุณเพลิงคนหน้าดุเหี้ยมเมื่อคืนหายไป เหลือเพียงชายหนุ่มที่ดูคลั่งรักยามทอดสายตามองหญิงสาวคนสวยที่เดินเคียงคู่มาด้วยกัน
“แฟนสวยชะมัด”
“ใครอ่ะแก รู้จักเขาเหรอ” อินทิราถาม มองตามสายตาเธอ
“ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว แต่รู้ว่าเขาเป็นคนสนิทของเจ้าของผับที่ฉันทำงานน่ะ”
“โห ! สวย หล่อ เหมาะสมกันมากเลยอ่ะ น่าอิจฉาชะมัด” อินทิราผสมโรง ทั้งคู่มองตามหนุ่มหล่อสาวสวยกันด้วยความชื่นชมกระทั่งลับจากสายตา พุดพิชญาพลิกข้อมือดูนาฬิกาก็เห็นว่าเหลืออีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงจะได้เวลาเข้างาน จึงเอ่ยถามเพื่อนอีกครั้ง
“อิ่มยังแก”
“อิ่มมาก ท้องจะแตกแล้ว” เพื่อนสาวลูบท้อง วางแก้วน้ำที่ดูดจ๊วบสุดท้ายลงวางบนโต๊ะ พิงพนักเก้าอี้อย่างอ่อนแรง
“มากินหรือว่ามาออกรบเนี่ย โคตรเหนื่อยเลย”
“ก็เล่นสวาปามจัดชุดใหญ่มาขนาดนี้ ไม่อิ่มได้ไง”
“แหม ได้กินกับแกทั้งที ฉันก็ต้องเลี้ยงชุดใหญ่สิจ๊ะ”
“ขอบใจแกมากนะ ขอให้แกมีความสุขในวันเกิด วันนี้ฉันไม่มีของขวัญให้ ขอติดไว้ก่อนนะอิน”
“เฮ้ย ไม่ต้อง แค่แกยอมมากินด้วยก็ถือเป็นของขวัญที่ดีที่สุดของฉันแล้ว ใกล้เวลาเข้างานแล้วใช่ไหม งั้นเรียกคิดเงินเลยนะ” พุดพิชญาพยักหน้ายิ้มให้เพื่อนสนิทแสนดีของเธอ ไม่ว่าพุดพิชญาจะเจอกับเรื่องอะไร ก็มีแต่เพื่อนอย่างอินทิรานี่แหละที่คอยอยู่เป็นคู่คิดแล้วให้กำลังใจเคียงข้างกันมาเสมอ
เมื่อแยกจากเพื่อน พุดพิชญาก็รีบเข้าไปที่ผับทันที ด้วยความร้อนใจที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อคืน
최신 챕터
เด็กนายใหญ่ (Set รักไม่ผิด) เด็กนายใหญ่ ตอนที่ 6 งานแรก
“คุณเพลิงคะ ฉันเข้างานแล้วค่ะ วันนี้นายใหญ่จะให้ฉันทำงานอะไรเหรอคะ ?” พุดพิชญาเข้ามาทำงานตั้งแต่หนึ่งทุ่ม เธอไปช่วยเพื่อนร่วมงานเสิร์ฟเพื่อรอเวลาเข้าพบนายใหญ่ แม้จะถูกสั่งห้ามว่าไม่ให้ทำงานเสิร์ฟแล้วก็ตาม“ฉันก็ไม่รู้ เธอไปถามเอาเองก็แล้วกัน” อัคราเดินนำไปยังห้องทำงานเหมือนเมื่อวาน กระทั่งพาเธอมาส่งถึงในห้องแล้วเขาก็ออกไปรออยู่ข้างนอกเหมือนเดิม ภายในห้องทำงานจึงเหลือแค่เธอกับนายใหญ่“สวัสดีค่ะนายใหญ่” หญิงสาวยกมือไหว้ เอ่ยทักทายเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังนั่งอ่านเอกสารตรงหน้าไม่ได้เงยขึ้นมามองเธอเลย คิ้วเข้มย่นหากันทันที เหมือนชายหนุ่มรำคาญที่ถูกรบกวน พุดพิชญาหน้าเสียแต่ยังยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ไม่กล้าขยับตัวไปไหน เพราะกลัวจะถูกดุอีกกระทั่งได้ยินเสียงเขาถอนใจเฮือกใหญ่ พร้อมเสียงปิดแฟ้มดังปังจนสะดุ้ง จึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมดุของคนตรงหน้าอีกครั้ง“ทำอะไรได้บ้าง ?”“ทำได้ทุกอย่างค่ะ นายใหญ่สั่งมาได้เลย”“เรียกฉันว่าคราม”“คะ?”“ฉันชื่อคราม”“ค่ะ นะ เอ่อ คุณคราม”“ไปนั่งรอโซฟานั่นก่อน ถ้าฉันคิดออกว่าจะให้ทำงานอะไรจะบอก”“เมื่อวานคุณครามก็บอกอย่างนี้ ยังคิดไม่ออกอีกเหรอคะ จะให้พุดทำ
เด็กนายใหญ่ (Set รักไม่ผิด) เด็กนายใหญ่ ตอนที่ 5 สาบานว่าไม่คิดอะไร
“เด็กนั่นเป็นลูกสาวจักรชัย” อัครานั่งเอกเขนกบนโซฟาตัวใหญ่ คิ้วเข้มขมวดน้อย ๆ คล้ายใช้ความคิด นึกย้อนไปยังสัปดาห์ก่อน ในตอนที่ตนไปตามหาชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ที่หายไป“อืม กูรู้” กษิดิศตอบเสียงเรียบ ถึงเขาจะไม่ได้ลงจากรถ แต่ก็เห็นหน้าลูกสาวของคนที่พวกตนกำลังตามหา เมื่อเจออีกครั้งตอนที่เด็กสาวทะเลาะกับปกป้อง เขาก็จำเธอได้ทันที “แล้วก็รู้สันดานไอ้ป้องดีว่าเป็นคนยังไง ว่าแต่ตอนนี้มันเป็นไงบ้าง” ปกป้องเป็นพี่ชายของปรางค์นลิน ซึ่งเป็นภรรยาของเขา ด้วยความที่เป็นลูกของนักการเมืองมีอิทธิพลบวกกับอำนาจบารมีที่สะสมมาอย่างยาวนาน ทำให้เจ้าตัวถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมตามใจ มีเงินใช้ไม่ขาดมือ มีลูกสมุนติดตามเป็นโขยง อยากได้อะไรก็ต้องได้ ถ้าไม่ได้ก็พร้อมมีเรื่องแบบไม่กลัวใคร เพราะมีพ่อซึ่ง ก็คือพ่อตาของเขาหนุนหลังอยู่ “กูว่าแผลเล็กไปหน่อย น่าจะฟาดให้สลบไปสักสามเดือน หรือความจำเสื่อมไปเลย” มุมปากกษิดิศยกโค้งตาม รู้ว่าคู่สนทนาก็ไม่ค่อยกินเส้นกับพี่เมียเขาสักเท่าไรนักความจริงแล้วกษิดิศและอัคราเป็นเพื่อนรักกัน ทั้งคู่ร่วมทุกข์สุขและคบกันมายาวนานตั้งแต่เรียนชั้นมัธยมศึกษา ถึงแม้ตอนนี้อัคราจะทำงานเป็
เด็กนายใหญ่ (Set รักไม่ผิด) เด็กนายใหญ่ ตอนที่ 4 นายใหญ่
“พุด เป็นไงมั่ง ความจริงยังไม่ต้องรีบมาทำงานก็ได้นะ” พิเชษฐ์ผู้จัดการผับทักเธอทันทีที่หญิงสาวเข้ามาร้าน“พุดไม่เป็นไรค่ะ ทำงานต่อได้สบายมาก ว่าแต่เรื่องเมื่อคืน พุดต้องถูกลงโทษยังไงบ้างคะ ?”“ตามกฎมันก็ต้องมี แต่พี่ยังไม่สามารถบอกรายละเอียดได้ ถ้าคืนนี้นายใหญ่เข้ามาตรวจงาน พี่จะไปคุยให้ คงต้องแล้วแต่ท่านจะพิจารณา พี่ก็อยากจะช่วยพุดนะ แต่เคสนี้เป็นพี่ชายเมียของนายใหญ่ พี่เองก็ไม่แน่ใจว่าบทลงโทษมาจะออกมารูปแบบไหน”“ค่ะ พุดเข้าใจ”“ตอนนี้ก็ทำใจให้สบายตั้งใจทำงาน ไม่ต้องห่วงเรื่องสวัสดิการค่าจ้าง ถ้าถึงขั้นเลวร้ายสุด หรือพุดไม่ได้ทำงานที่นี่ต่อ แต่พี่รับรองว่าพุดจะได้รับผลประโยชน์ทุกอย่างที่ควรได้รับอย่างแน่นอน”“ขอบคุณค่ะพี่เชษ” หญิงสาวใจหายกับคำตอบ ถ้าต้องตกงานขึ้นมาจริง ๆ แค่ถึงนึกพ่อกับน้องก็เหมือนว่าเธอจะปวดหัวปรี๊ดขึ้นมาทันทีความกังวลนั้นส่งผลให้พุดพิชญาทำงานด้วยใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เฝ้าวนเวียนคิดล่วงหน้าไปไกลถึงขั้นต้องออกจากงาน และหางานใหม่อีกครั้ง“พุดพิชญาใช่ไหม ?” เสียงดุ ๆ ดังอยู่ข้างหลัง พุดพิชญาหันกลับมามองเจ้าของเสียง ก็เห็นว่าเป็นชายหนุ่มที่เธอเพิ่งเห็นเขาเดินควงกับแ
เด็กนายใหญ่ (Set รักไม่ผิด) เด็กนายใหญ่ ตอนที่ 3 อยู่ ๆ ก็มีเรื่องให้นอนไม่หลับ
พวกมึงทำบ้าอะไรกัน !เสียงนั้นตัดทุกอย่างในห้อง SVIP ราวกับใครกดปุ่มหยุดโลก ทุกการเคลื่อนไหวชะงักงัน หมัดที่ฟาดกันอย่างดุเดือดก่อนหน้านั้นค้างกลางอากาศ บอดี้การ์ดทั้งสี่ของปกป้องรีบถอยออกห่างจากอัคราโดยพลัน ประตูห้องเปิดค้างราวต้อนรับเจ้าของเสียงทรงอำนาจให้ย่างก้าวเข้ามาช้า ๆ รองเท้าหนังขัดมันปลาบสะท้อนแสงไฟสลัวในห้อง เขาไม่ได้มองใครเป็นพิเศษ แต่เหมือนทุกคนไม่มีใครกล้าสบตากับผู้ที่เป็นดั่งมัจจุราชที่กำลังจะกระชากวิญญาณสู่ขุมนรก พุดพิชญาเงยหน้าขึ้นมอง ภาพที่เธอเห็นทำให้เอาลมหายใจสะดุด ผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้า ร่างสูงใหญ่ของเขาทะมึนข่มเธอให้เล็กจ้อย บ่าไหล่กว้าง หลังตรงในเสื้อเชิ้ตสีเข้มส่งให้เขาดูน่าเกรงขาม ท่าทางสงบนิ่งที่สยบความวุ่นวายก่อนหน้าได้ชะงัก ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น “กัดกันเป็นหมา ใครอนุญาตให้พวกมึงกัดกันในที่ของกู” เขาไม่ได้เจาะจงถามใคร แต่คนร้อนตัวคือปกป้อง ที่แม้จะเลือดอาบแต่กลับไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ “ก็อีนั่นมัน” “กูถามว่าใครอนุญาต ?” ปกป้องพูดไม่ทันจบ เสียงดุดันก็เอ่ยถามย้ำอีกรอบ สายตาของผู้มาใหม่เลื่อนมายังร่างบางของพุดพิชญา ชายหนุ่มพยัก
เด็กนายใหญ่ (Set รักไม่ผิด) เด็กนายใหญ่ ตอนที่ 2 งานเข้า
เพล้ง !โอ๊ย !เสียงแก้วแตกดังบาดหูผสานเสียงร้องครวญครางและเสียงตื่นตระหนกของทุกคนที่อยู่ในห้อง SVIP ก่อนที่ความโกลาหลจะเริ่มขึ้นพุดพิชญาไม่รอดูผลงาน หญิงสาวผลักร่างหนาหนักที่ทรุดฮวบลงบนตัวเธอออก ดีดตัวเองขึ้นจากโซฟาอย่างรวดเร็ว ตั้งท่าจะวิ่งออกจากห้อง แต่ยังช้ากว่าบอดี้การ์ดของอีกฝ่าย“จับมันไว้ อย่าให้มันหนีไปได้” เสียงเจ็บปวดที่แปรเปลี่ยนเป็นโมโหตวาดลั่นห้อง บอดี้การ์ดทั้งในห้องและนอกห้องต่างกรูกันเข้ามาหาพุดพิชญาที่กำลังหันรีหันขวางหาทางออกจากห้อง หญิงสาวยืนหอบมือไม้สั่นไม่ต่างกับแววตาตื่นตระหนกยามเห็นเลือดแดงฉาดไหลหยดมาตามข้อมือของอีกฝ่ายที่พยายามพยุงตัวเองขึ้นมาช้า ๆ ดวงตาเปี่ยมไปด้วยเพลิงโทสะจ้องเขม็งมาที่เธอ“มึงกล้ามาก รู้ไหมว่ากูเป็นใคร”“จะเป็นใครก็ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับคนที่ไม่ได้เต็มใจ”“มึงเอาตัวมาทำงานแบบนี้ ก็กะหรี่ดี ๆ นี่แหละว้า จะเล่นตัวอัพราคาเหรอ ถุย ! กูไม่จ่าย แล้วกูนี่แหละจะเป็นคนทำให้มึงจดจำให้ขึ้นใจว่าอย่าสะเออะมามีเรื่องกับคนอย่างกู พวกมึงจับมันมาให้กู” พุดพิชญาดิ้นเต็มแรง ทิ้งตัวลงกับพื้น ไม่ให้บอดี้การ์ดทั้งคู่หิ้วปีกเธอไปได้ เมื่อไม่ได้ผลเลยก้มกัดไปบนแ
เด็กนายใหญ่ (Set รักไม่ผิด) เด็กนายใหญ่ ตอนที่ 1 ชีวิตเด็กเสิร์ฟ
เสียงเบสของดนตรีกระหึ่มแรงทะลุโสตจนฟอร์สะเทือน นักท่องราตรีเบียดกันแน่นขนัดในคืนสุดสัปดาห์ แสงไฟหลากสีไหลวนวูบวาบไปทั่วผับหรูของจังหวัดท่องเที่ยวชายทะเลชื่อดัง เสียงหัวเราะ เสียงชนแก้ว ความสนุกสนานรายล้อมรอบตัว กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งปะปนจนแยกชนิดยี่ห้อไม่ออกพุดพิชญาเด็กสาววัย 19 ปี อยู่ในชุดเสื้อยืดโปโลสีดำเก็บชายเสื้อเรียบร้อยเข้าคู่กับกางเกงผ้าสีเดียวกัน ร่างบางเดินถือถาดตัวลีบ หลบนักท่องเที่ยวเพื่อไปยังหลังร้าน หลังจากนำเหล้าไปเสิร์ฟที่โต๊ะตามคำสั่งเสร็จเรียบร้อย เสียงเพลงจังหวะสนุกสนานยังลอยตามเข้ามา แม้จะเบาลงไปบ้างพอให้โล่งหู และคลายจังหวะการเต้นของหัวใจลงเล็กน้อย ทว่ายังไม่ทันได้วางถาด เสียงของนุจรี หัวหน้างานเสิร์ฟของร้านก็จัดแจงสั่งงานต่อ“พุด ขึ้นไปประจำห้อง svip แทนจุ๊บแจ้งให้พี่หน่อย” เจ้าของชื่อก้มหน้ารับคำสั่งอย่างว่าง่าย เพราะตนเป็นแค่ลูกจ้าง ต้องทำงานตามหน้าที่อย่างไม่มีข้อโต้แย้งพุดพิชญากำลังเรียนชั้นปีที่สองในมหาวิทยาลัยประจำจังหวัด แต่เธอไม่เคยใช้ชีวิตเหมือนวัยรุ่นคนอื่น ๆ เพราะต้องเจียดเวลามาทำงานหารายได้พิเศษเลี้ยงครอบครัวที่ตัวเองรับหน้าที่เป็นเสาหลัก หลังจากกำ
