บททั้งหมดของ ทะลุมิติไปพลิกชะตาครอบครัวตัวร้าย (ยุค80): บทที่ 1 - บทที่ 7

คำโปรยอุบัติเหตุรถพลิกคว่ำในครั้งนั้นเปลี่ยนชะตาชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล จากครอบครัวมหาเศรษฐีปี 2026 สู่ครอบครัวชาวบ้านยากจนในชนบทยุค80 แล้วไหนยังต้องหาทางเอาตัวรอดจากบทนิยายน้ำเน่าที่ต้องตายตอนจบอีกต่างหาก!---------------แนะนำเรื่องจะว่าไป... ก็ช่างเหมือนโชคชะตาเล่นตลก...สมาชิกครอบครัวตระกูลลู่ใช้ชีวิตสุขสบายในคราบของมหาเศรษฐีลำดับต้น ๆ ของเซี่ยงไฮ้มานานหลายปี แต่แล้ว... อยู่ดีไม่ว่าดีดันเกิดเหตุไม่คาดฝัน เป็นจุดเริ่มต้นทำให้ครอบครัวมหาเศรษฐีต้องกลายเป็นครอบครัวตกอับ ที่ไม่มีแม้กระทั่งข้าวสารกรอกหม้อ เพราะฉะนั้นอย่าได้ถามถึงอุปกรณ์อำนวยความสะดวก!เอาล่ะสิ...บ้านที่ใช้ซุกหัวนอน ก็เก่ากรังเหมือนจะถล่มลงมาทับหัวเครื่องปรับอากาศรุ่นไฮเทคก็ไม่มีแถมห้องน้ำหลังบ้านก็ยังเป็นส้วมนั่งยองแบบหลุมอีกต่างหากโอ๊ยยยย!!! แล้วแบบนี้ เหล่านายท่าน คุณนาย คุณหนู และคุณชายจากปี 2026 จะใช้ชีวิตอยู่กันได้ยังไง?'บัดซบเอ๊ย!! ได้มาอยู่ในนิยายน้ำเน่าเป็นคนยากจนไม่พอ ยังต้องมาอยู่ในร่างของครอบครัวตัวร้ายที่ต้องตายตอนจบอีกเหรอเนี่ย สวรรค์กลั่นแกล้งกันชัด ๆ'---------------ข้อมูลเรื่องเรื่อง : ทะลุมิติไ

บทที่ 1 ครอบครัวตระกูลลู่ (2/3) เมื่อลูก ๆ ทั้งสามคนเดินทางมาถึง กว่างฮั่วก็ขับเสียงกระแอมในลำคอ แล้วเริ่มพูดขึ้นมาว่า "ทุกคนมาครบแล้ว วันนี้พวกเราจะไปเปิดกิจการภัตตาคารอาหารสาขาที่สิบ พ่อเชิญสื่อมวลชนและคนดังมาเพียบ งานนี้ต้องจัดให้สมเกียรติมหาเศรษฐีอย่างตระกูลลู่ จะให้น้อยหน้าไม่ได้เด็ดขาด"เหยาซิ่วอิง ผู้เป็นนายหญิงของบ้าน วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังตึง "สมเกียรติอะไรของคุณ! คุณใช้เงินฟุ่มเฟือยเกินไปแล้วนะ แค่ค่าดอกไม้จัดซุ้มหน้างานก็ปาเข้าไปสามหมื่นหยวนแล้ว ไหนจะค่าจ้างนักดนตรีอีก ฉันคุมบัญชีอยู่ ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว เมื่อไหร่คุณจะเลิกเอาเงินไปผลาญกับเรื่องไม่เป็นเรื่องซะที!""ปัดโถ่เอ๊ย! คุณอย่ามาจับผิดเรื่องเล็กน้อยได้ไหมซิ่วอิง!" กว่างฮั่วขึ้นเสียงใส่ภรรยา "ระดับตระกูลลู่เปิดภัตตาคารอาหารหรู จะให้จัดงานเล็ก ๆ เหมือนร้านอาหารริมทางได้ยังไง มันต้องมีหน้ามีตา คนถึงจะเชื่อมั่นในแอปพลิเคชันส่งอาหารของเรา คุณเป็นเชฟก็ดูแลเรื่องอาหารไปเถอะ เรื่องการตลาดและเรื่องหน้าตาชื่อเสียงปล่อยเป็นหน้าที่ผมเถอะน่า""เงินสามหมื่นหยวนเอาไปซื้อวัตถุดิบเกรดพรีเมียม ทำอาหารได้ตั้งหลายโต๊ะ กว่างฮั่

บทที่ 2 ทะลุมิติ (1/2)ลมหนาวพัดกรีดร้องผ่านช่องว่างของผนังบ้านผุพัง ความเย็นยะเยือกเสียดแทงทะลุเสื้อผ้าฝ้ายหยาบกระด้างเข้ามาถึงกระดูก ลู่เมิ่งอวี่เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก กลิ่นเหม็นอับของดินโคลนผสมฟางเปียกชื้นลอยแตะจมูก อาการปวดแปลบแล่นไปทั่วแผ่นหลัง ไม้กระดานใต้ร่างแข็งกระด้าง แตกต่างจากเตียงหนานุ่มในคฤหาสน์อย่างสิ้นเชิงแสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องให้เห็นผนังดินเหนียวสีหม่นหลุดร่อน หลังคาที่มุงด้วยหญ้าคาแห้งมีรอยรั่วซึม ลู่เมิ่งอวี่ยกมือขึ้นนวดขมับเบา ๆ ความทรงจำสองสายไหลหลอมรวมกันตีวนวุ่นวายอยู่ในหัวความทรงจำสายที่หนึ่งคือ ภาพอุบัติเหตุรถตู้พลิกคว่ำในปี 2026 ความทรงจำสายที่สองคือ ความทรงจำของเด็กสาวชาวนาวัยสิบเจ็ดปี ผู้มีนิสัยร้ายกาจในหมู่บ้านซานเหอ แห่งปี 1980หญิงสาวพยายามตั้งสติ แล้วผละร่างลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเท้าลงจากเตียงไม้ ปลายเท้าของเธอสัมผัสเข้ากับความเย็นเยียบของพื้นดินอัดแน่นภายในตัวบ้าน ผิดไปจากสิ่งที่เธอคุ้นเคยราวฟ้ากับเหว แต่เดิมพื้นบ้านของเธอจะต้องปูด้วยหินอ่อนนำเข้า และจะต้องมีรองเท้าขนสัตว์นุ่ม ๆ เอาไว้ใส่เดินในบ้านเพื่อถนอมฝ่าเท้าเจ้าตัวเดินตรง

บทที่ 3 ทำไมถึงเป็นแบบนี้ (1/2)ห้องครัวของบ้านตระกูลลู่มีขนาดเล็กแคบ เตาฟืนดินเหนียวแบบดั้งเดิมตั้งอยู่มุมห้อง คราบเขม่าควันสีดำเกาะกรังติดเต็มผนัง หม้อเหล็กก้นดำปี๋วางคว่ำอยู่บนเตา กลิ่นของเถ้าถ่านและกลิ่นเหม็นหืนของน้ำมันหมูเก่า ๆ ลอยอบอวลจนลู่เมิ่งอวี่เผลอย่นจมูกลู่หลิวฟางที่เห็นอีกฝ่ายดึงห่อผ้าปริศนาออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม ก็มิวายคิดประมวลผลไปในแง่ร้าย สัญชาตญาณความเคยชินสั่งให้เธอขยับเท้าถอยห่าง กระทั่งแผ่นหลังเคลื่อนไปชิดติดผนังดิน สายตาของลู่หลิวฟางมองจดจ่ออยู่ที่ห่อผ้าสีแดงในมือของน้องสาวต่างสายเลือด "นะ นั่นอะไร...""นี่คือเงินค่าสินสอดสามร้อยหยวน" ลู่เมิ่งอวี่ยัดห่อผ้าสีแดงลงในมือที่เต็มไปด้วยรอยแตกแห้งของลู่หลิวฟาง หญิงสาวสัมผัสได้ถึงความสากกระด้างของมือที่ต้องทำงานหนักมาตลอดหลายปีลู่หลิวฟางเบิกตากว้าง มองห่อผ้าในมือสลับกับมองใบหน้าของลู่เมิ่งอวี่ มือของหล่อนสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ "เธอ... นี่เธอเอามาให้ฉันทำไม... พ่อกับแม่ต้องการเอาเงินก้อนนี้ไปซื้อเนื้อหมูกินไม่ใช่เหรอ...""ไม่ใช่แบบนั้นหรอก" ลู่