บทที่ 2 ทะลุมิติ (2/2) 

บทที่ 2 ทะลุมิติ (2/2) 

ลู่กว่างฮั่วใช้มือลูบคาง ทักษะการวิเคราะห์ของประธานบริหารบริษัททำงานทันที "ถ้าปล่อยให้เหตุการณ์ดำเนินต่อไป พวกเราตายแน่ ครอบครัวเราเป็นครอบครัวนักธุรกิจ ต้องประเมินความเสี่ยงและพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส"

"ใช่ค่ะพ่อ เราต้องพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส พวกเราทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของครอบครัวตัวร้ายที่มีจุดจบสุดอนาถแล้วมันยังไง ในเมื่อเรารู้เนื้อเรื่องทั้งหมดแล้ว งั้นก็เปลี่ยนเนื้อเรื่องซะสิคะ แค่นี้ตอนจบก็จะไม่เหมือนเดิมแล้วล่ะ" ลู่เมิ่งอวี่เอ่ยเสนอเพื่อหาทางออกให้กับครอบครัว "สิ่งที่เราควรทำอย่างเร่งด่วนก็คือ!! ทำดีกับลู่หลิวฟางก่อนที่ความแค้นจะฝังลึกลงไปมากกว่านี้ และหาทางสลายความบาดหมางเก่าที่พวกตัวละครเดิมเคยทำเอาไว้ในอดีต!"

ลู่กว่างฮั่วพยักหน้าเห็นด้วย และดีดนิ้วเสียงดังเป๊าะ!! "เยี่ยมมาก!! งั้นตกลงตามนี้ ปัญญาชนจากโลกอนาคตอย่างพวกเราต้องแท็กทีมกันปฏิวัติเส้นเรื่องใหม่ ทุกคนเปลี่ยนท่าทีให้โอบอ้อมอารี แสร้งทำเป็นยินดีกับการแต่งงาน ซิ่วอิง... คุณรับบทแม่ที่แสนดีนะ ส่วนมู่หยาง ทำตัวเป็นพี่ชายที่ห่วงใยน้องสาว เมี่ยวเมี่ยวก็ยิ้มเข้าไว้"

ทุกคนพยักหน้ารับคำสั่งอย่างพร้อมเพรียง ลู่เมิ่งอวี่เดินนำหน้าครอบครัวออกจากห้องโถง ตรงไปยังลานบ้านดินที่เฉอะแฉะไปด้วยดินโคลน

ลู่หลิวฟาง ยืนตัวสั่นสะท้านอยู่ในชุดเสื้อคลุมฝ้ายสีฟ้าซีดบางเฉียบ ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตากลมโตของหญิงสาวมองมาทางครอบครัวลู่ด้วยความหวาดระแวงและชิงชังอย่างปิดไม่มิด ด้านข้างของหล่อนคือ โจวเจิ้งเยี่ยน ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่นั่งอยู่บนรถเข็นไม้ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเต็มไปด้วยความเฉยชาและดุดัน

"พวกคุณจะเอายังไงต่อ" โจวเจิ้งเยี่ยนเอ่ยปากเสียงเรียบ "เงินสินสอดสามร้อยหยวนก็จ่ายให้ไปหมดแล้ว จะส่งตัวลู่หลิวฟางมาให้ผมได้หรือยัง อย่าคิดเล่นแง่เชียวนะ"

ลู่กว่างฮั่วรีบปรับสีหน้า ก้าวเท้าเข้าไปหาชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มกว้างขวาง ยื่นมือออกไปจับมือของเขา แล้วเขย่าเบา ๆ อย่างคนช่างประจบประแจง "โถ่เอ้ยพ่อหนุ่มโจว... นายพูดอะไรแบบนั้น การแต่งงานครั้งนี้ เป็นความปรารถนาดีของพวกเราอย่างแท้จริง ไม่มีทางเล่นแง่เด็ดขาด"

โจวเจิ้งเยี่ยนขมวดคิ้วนิ่วหน้า ดึงมือกลับอย่างรวดเร็ว ส่วนลู่หลิวฟางถอยหลังไปหลายก้าว ทั้งเหลียวมองพ่อเลี้ยงด้วยสายตาตกตะลึงปนประหลาดใจ

เหยาซิ่วอิงเดินเข้ามาสมทบ หล่อนดึงผ้าพันคอสีเทาหม่นของตัวเองออก นำไปพันรอบคอของลู่หลิวฟางอย่างเบามือ "ใช่แล้ว การแต่งงานครั้งนี้ เป็นความปรารถนาดีของพวกเรา หลิวฟาง ลูกเป็นเด็กดี สมควรได้แต่งกับคนดี ๆ พ่อหนุ่มโจวก็เป็นถึงวีรบุรุษน่ายกย่อง ครอบครัวเราเห็นว่าเขาเป็นคนดี มีความรับผิดชอบ ถึงได้วางใจฝากฝังลูกให้เขาดูแล ตัวลูกเองก็ต้องดูแลเขาให้ดีนะ ไม่ต้องร้องไห้แล้ว"

ลู่หลิวฟางเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นสะท้านยิ่งกว่าเดิม หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น สมองน้อย ๆ ของหล่อนพยายามประมวลผลอย่างรวดเร็ว เพื่อมองหาแผนร้ายที่ซ่อนอยู่ ปกติแล้วแม่เลี้ยงคนนี้มีแต่เอ่ยวาจาด่าทอและทุบตี ไม่เคยพูดจาดี ๆ ด้วยซ้ำ แล้วตอนนี้กลับมาพูดจาอ่อนนุ่มใช้เสียงสองเสียงสาม ทั้งยังมอบผ้าพันคอให้ มันผิดปกติเกินไป...

‘นี่มันอะไรกัน!! พวกเขาต้องมีแผนร้ายแน่ ๆ’

ลู่มู่หยางเดินเข้ามาตบไหล่ลู่หลิวฟางเบา ๆ "ไปเถอะน้องสาว อายุของเธอไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว สมควรต้องแต่งงานได้แล้ว พี่ชายคนนี้ขอให้เธอมีความสุขมาก ๆ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น จำเอาไว้ หากมีใครรังแกเธอ หรือทำให้เธอลำบากใจ ก็จงบอกให้พี่รู้ อย่าเก็บไว้คนเดียวเด็ดขาด"

คำพูดของพี่ชายที่แต่เดิมมักทำตัวห่างเหินและไม่สนโลก ช่างอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน...

ลู่เมี่ยวเมี่ยวเดินเข้าไปหาลู่หลิวฟาง พร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง "ต่อให้แต่งงานออกไปแล้ว แต่พี่หลิวฟาง ก็ยังจะเป็นคนในครอบครัวของพวกเราเสมอ"

สถานการณ์รอบด้านเต็มไปด้วยความสับสน งุนงง และเคลือบแคลงสงสัย โจวเจิ้งเยี่ยนมองสมาชิกครอบครัวลู่สลับกับมองสีหน้าของลู่หลิวฟาง เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่หาเหตุผลใดมาอธิบายไม่ได้ แต่ก็ช่างเถอะ... เขาไม่ได้อยากรู้เรื่องอะไรของคนในครอบครัวนี้มากนัก แค่พาตัวลู่หลิวฟางไปได้ก็พอแล้ว

“งั้นก็ตามผมมาเถอะ หลิวฟาง...” โจวเจิ้งเยี่ยนเอ่ยเสียงราบเรียบ แล้วปรายตามองไปทางลู่หลิวฟาง เธอพยักหน้าให้เขาหนึ่งที เพื่อเป็นสัญญาณว่าเธอพร้อมไปกับเขาแล้ว

ชายหนุ่มใช้สองมือหมุนล้อรถเข็นเตรียมจะพาหญิงสาวเดินทางกลับ ทว่าเสียงตะโกนของหญิงสาวขี้อิจฉาประจำบ้านกลับดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ

"เดี๋ยวก่อนพี่หลิวฟาง" ลู่เมิ่งอวี่ส่งเสียงเรียก เธอเดินเข้าไปจับแขนเสื้อของพี่สาวต่างสายเลือดอย่างเป็นมิตร "พี่ตามฉันมาทางนี้หน่อย ฉันมีของจะให้"

ลู่หลิวฟางสะดุ้งสุดตัว พยายามดึงแขนกลับ แววตาตื่นตระหนกหวาดกลัวสุดขีด เพราะแต่เดิมคนที่กลั่นแกล้งรังแกเธอมากที่สุดรองจากแม่เลี้ยงก็คือลู่เมิ่งอวี่คนนี้ "เธอ... เธอจะทำอะไรฉันอีก ลู่เมิ่งอวี่"

"มาเถอะน่า ไม่ทำร้ายพี่หรอก"

ลู่เมิ่งอวี่ออกแรงดึงเบา ๆ พาลู่หลิวฟางเดินหลบมุมเข้าไปในห้องครัวดินเหนียว ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างคนทั้งสองชั่วอึดใจ ก่อนที่ลู่เมิ่งอวี่จะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุม ดึงห่อผ้าสีแดงออกมา