วันนี้แก้วตารีบออกจากมหาวิทยาลัยเร็วกว่าปกติ เพราะนัดกับมารดาเอาไว้ ซึ่งแน่นอนว่ามันทำให้หล่อนไม่ต้องเผชิญหน้ากับพิพัฒน์ไปโดยปริยาย“แก้ว... มาแล้วเหรอลูก”แม่ของหล่อนยืนรออยู่ที่หน้าบ้านโดยข้างกายมีนิพลยืนอยู่ด้วยหล่อนยกมือไหว้นิพลและมารดา “สวัสดีค่ะคุณลุง สวัสดีค่ะแม่”“สวัสดีครับหนูแก้ว” นิพลมองแก้วตาด้วยความเอ็นดู “พร้อมไปอยู่กับลุงหรือยังครับ”แก้วตาตอบรับน้อยๆ ด้วยการผงกศีรษะ ก่อนที่จะอดกวาดตามองไปรอบๆ บ้านหลังเก่าของตัวเองไม่ได้ เพราะต่อจากนี้ไปบ้านหลังนี้ก็คงจะเหลือแค่ความทรงจำเท่านั้น“แล้วบ้านของเราล่ะคะแม่”“แม่จะเก็บเอาไว้จ้ะ แก้วอยากมาที่นี่ก็มาได้เสมอนะ” มารดาตอบออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม หล่อนอมยิ้มเศร้าๆ ตอบมารดา“ขอบคุณค่ะแม่”“งั้นเราไปกันเถอะ เดี๋ยวจะมืดเสียก่อน”นิพลกล่าวขึ้น ก่อนจะเดินพาหล่อนกับแม่ไปยังรถคันงามที่จอดรออยู่“ขึ้นมาสิแก้ว”แม่ของหล่อนเอ่ยซ้ำขึ้นอีกครั้ง หล่อนจึงจำต้องละสายตาจากบ้านหลังเก่า และรีบก้าวขึ้นรถ“ค่ะแม่”รถคันงามแล่นออกจากรั้วบ้าน พาหล่อนและแม่ห่างไกลจากความทรงจำในวัยเยาว์มากขึ้นเรื่อยๆ หล่อนรู้สึกใจหาย จนต้องหันมองไปด้านหลัง มองบ้านหลังเก่าจน
Dernière mise à jour : 2026-11-17 Read More