Ano Ang Mga Pamahiin Tungkol Sa Buntis Na Babae?

Aba, napakarami pala ng pamahiin kapag may buntis sa bahay — at parang may kanya-kanyang panuntunan ang bawat lola at tita na dumadaan sa life stage na 'to!

Ako talaga, kapag buntis ang kapitbahay namin nagiging parang repository kami ng mga payo: huwag pumunta sa lamay, huwag magpapakulot o magpagupit ng buhok dahil baka 'maputol' din daw ang sinulid ng buhay, at huwag kumain ng hilaw o kakaibang prutas gaya ng pawpaw dahil sinasabing puwedeng magdulot ng aborto. Minsan nakakatawa pero minsan seryoso rin — may nagsasabing huwag magtanim ng mga matutulis na bagay sa paligid ng bahay para hindi sumiklab ang sakit, at huwag maglabas ng buntis sa gabi dahil baka makaakit ng masasamang espiritu.

May iba pang maliliit na gawi na nakikita ko: paglalagay ng asin sa gilid ng kama para 'daki' ang masamang tingin, pag-iwas sa nakakalungkot na palabas o eksena para daw hindi tumulad ang anak sa emosyon, at hindi pagbangga sa buntis sa pintuan o poste dahil baka magdulot ng kumplikasyon sa pagbubuntis. Personal, kinikilala ko na ang mga ito ay bahagi ng comfort at pagkakakilanlan ng pamilya — kahit hindi lahat ay may scientific basis, nakikita ko kung paano nakakaaliw at nakakapagbigay ng sense of control sa mga magulang sa panahong puno ng pag-aalala. Sa huli, tip ko na lang: pakinggan ang nanay, respetuhin ang tradisyon, pero kumonsulta rin sa doktor kung may alinlangan — at siyempre, dagdagan ng pagmamahal at konting humor ang lahat ng paalala.

Grabe ang dami ng maliit na 'don’ts' na napapakinggan ko kapag may buntis na kapitbahay — kaya heto ang concise version ng mga pinakapopular na pamahiin na lagi kong naririnig:

Ako, palaging pinakinggan ang payo ng matatanda: huwag kumain ng papaya at ibang prutas na 'raw', huwag magpagupit ng buhok o magpapakulot habang buntis, iwas sa lamay at madidilim na lugar, huwag maglaba sa gabi o magpagupit ng sinulid (ito ay simboliko), at huwag ding magkwento agad ng pagbubuntis para hindi ma-tingnan o masiraan ng loob.

Personal na ginagawa ko rin ang simpleng proteksyon tulad ng paglalagay ng asin o bawang sa pintuan kapag nararamdaman naming may 'masamang tingin' — hindi dahil naghahangad ako ng mahika, kundi dahil nagbibigay ito ng kapanatagan sa pamilya. Para sa akin, ang maganda rito ay ang pagkakaisa: ang mga pamahiin ay paraan ng pag-aalaga at pagpapaalala sa nagdadalang-tao, at kahit hindi lahat ay makatwiran, nagiging ritual na nagbibigay-lakas at comfort hanggang dumating ang araw ng pagsilang.

Makulay ang mga kwento tungkol sa buntis sa aming barangay, lalo na kapag nagdi-debate ang mga nasa kanto tungkol sa pinagmulan ng mga pamahiin.

Ako, medyo curious at kahit hindi mahilig maniwala sa lahat, sinubukan kong alamin kung bakit umiiral ang mga ito. Halimbawa, ang pag-iwas sa lamay at multo — baka tumubo ito mula sa takot ng komunidad na mareklamo ang buntis sa mga delikadong sitwasyon tulad ng pagkakasakit o trauma; ang pagbabawal sa pagputol ng buhok ay maaaring simpleng cultural marker ng pag-iingat dahil sa lumang paniniwala na ang katawan ng babae ay 'sagrado' habang nagdadala. May mga pamahiin na may bakas ng practical origin din: bawal daw kumain ng papaya dahil maaring mas mabilis ang uterine contractions — isang misinformed warning pero may hangarin na protektahan ang ina at sanggol.

Ngayon, nakikita ko ring nag-i-evolve ang mga paniniwala: may mga millennial na nagme-merge ng modern advice at tradisyon — gumagamit ng prenatal care pero sinusunod pa rin ang ilang ritwal para sa peace of mind. Nakakatawang isipin, pero effective sa emosyon: minsan ang ritual lang ng paglalagay ng amulet o pagsasabi ng dasal ay nakakapagpakalma — at sa dulo, ang mahalaga para sa akin ay kaligtasan at emotional support ng nagdadalang-tao.