Ano Ang Pagkakaiba Ng Epiko At Halimbawa Ng Panitikang Pilipino?

Isang mundo na puno ng mahika, himala, at mga kwento ng mga bayani ang bumabalot sa mga mitolohiyang kwento na talagang kilala sa mga bata. Halimbawa, ang kwento ni Hercules ay nakakuha ng atensyon ng mga bata sa buong mundo dahil sa kanyang mga nakatutuwang pakikipagsapalaran at paglalakbay sa paghahanap ng kanyang lugar sa mga diyos at tao. Sa mga kwento tungkol sa kanya, may mga halong drama at aksyon na talagang nakakaengganyo. Sa mga pelikulang gawa ng Disney at iba pang mga bersyon, ang kanyang nakatutuwang personalidad ay tila nagbibigay ng inspirasyon sa mga bata na maging matatag, determinado, at puno ng pag-asa. Bukod dito, lumalabas na ang mga kwento ng Griyegong mitolohiya ay talagang naging paborito ng mga bata dahil sa kanilang kakaibang mga karakter at masalimuot na mga kwento na puno ng aral. Tulad din ng kwento ng mga diyos mula sa mitolohiyang Norse, gaya ni Thor na kumakatawan sa lakas at kagitingan. Ang kanyang kwento kasama ang kanyang trusty na martilyo at mga laban sa mga higante ay tiyak na pumupukaw sa imahinasyon ng mga kabataan. Ngayon, sa mga comic books at superhero movies, ang mga elementong ito ay lumalabas upang muling pahusayin ang kanilang pananaw sa tradisyonal na mitolohiya. Ang mga kwento ng Thor at ng iba pang mitolohiyang karakter ay naglalaman din ng mahahalagang aral tungkol sa pagkakaibigan at pananampalataya. Huwag kalimutan ang mga kwento ng mitolohiya mula sa iba't ibang kultura, tulad ng kwento ni Maui sa mitolohiyang Maori. Ang kanyang mga pakikipagsapalaran sa paglikha ng mga isla at paglikha ng araw ay hindi lamang nagbibigay aliw, kundi nagtuturo rin ng mga pagpapahalaga sa paggalang sa kalikasan at pagtulong sa kapwa. Sa mga ganitong kwento, nagiging daan ito para sa mga bata na matutunan ang mga aral sa buhay habang nag-eenjoy sa mga tahanan na puno ng imahinasyon.

Teka, napaka-interesante ng tanong na ’to — tumutok agad ang isip ko sa kung paano ginagamit ng mga Pilipinong manunulat ang kartero bilang tulay sa kuwento, hindi palaging bilang pangunahing tauhan kundi bilang tsismoso, testigo, o simpleng tagapaghatid ng kapalaran. Madalas sa mga klasikong nobela ng Pilipinas, ang papel ng kartero ay simboliko: siya ang nagdadala ng liham na maaaring magbunyag ng lihim, magdugtong ng pag-ibig, o magpasimula ng suliranin. Halimbawa, sa mga akdang may temang kolonyal o pampolitika, ang simpleng mensahero ang nagiging daluyan ng impormasyon na nagbabago ng buhay ng mga pangunahing tauhan. Hindi laging binibigyan ng pangalan ang kartero—kung minsan siya’y isang anino lamang na nagpapaikot ng plot. Bilang isang mambabasa na mahilig sa detalye, naaalala ko ang dami ng eksenang napabago ng isang sulat: mula sa pagpapakilala ng lihim hanggang sa pagbagsak ng isang plano. Kaya kapag tinanong kung sino ang kartero sa isang “nobelang sikat ng mga Pilipino,” ang totoong sagot ko ay: depende sa nobela. May mga akda na may malinaw na kartero at may mga akdang mas pinagtutuunan ang epekto ng liham kaysa sa taong nagdala nito. Sa huli, para sa akin ang kartero sa panitikang Pilipino ay madalas na maliit ngunit makapangyarihang piraso ng mekanismo ng kuwento, isang pahiwatig na kahit ang pinaka-ordinaryong gawain ay may dalang kahulugan.

Nakakaintriga talaga kapag pinag-iisipan mo ang maliit pero mahalagang pagkakaiba nito: para sa akin, ang pang-ukol at pangatnig ay parang magkaibang klase ng tagapagdala ng relasyon sa pangungusap. Ang pang-ukol (preposisyon) ang nagpapakita ng relasyon ng isang pangngalan o panghalip sa ibang salita — mga salitang tulad ng sa, ng, kay, para sa, tungkol sa, at ukol sa. Halimbawa, sasabihin ko: “Pumunta ako sa tindahan” — ang ‘sa’ ang nagtatakda ng destinasyon. O kaya: “Libro ng bata” — ang ‘ng’ ang nagpapakita ng pag-aari. Sa kabilang banda, ang pangatnig (konjunksiyon) naman ang nag-uugnay ng mga salita, parirala, o buong sugnay. Mga salitang tulad ng at, pero, dahil, sapagkat, kaya, kapag, bago, habang — sila ang naglilipat ng daloy ng ideya. Madalas kong gamitin ito kapag nagkukwento: “Pumunta ako sa tindahan at bumili ng tsokolate” — dito, ang ‘at’ ang nagdugtong ng dalawang kilos. Isa pa, may mga madalas na nakakalitong halimbawa: “Dahil umulan, hindi kami umalis” (pangatnig na nagsusumpa ng sanhi) kontra “Dahil sa ulan, hindi kami umalis” (pang-ukol na sinusundan ng pangngalan). Kapag sinusuri ko ang pangungusap, tinatanong ko: ‘Nag-uugnay ba ito ng dalawang ideya o nagpapakita lang ng relasyon ng isang pangalan?’ Kapag natugunan, mabilis akong nakakita ng tama. Sa wakas, mas masaya magbasa at magsulat kapag alam mo kung paano gumagana ang mga ito sa pangungusap.

Nakikita ko agad ang larawan na tipikal na nagpapakita ng pang-ukol kapag may malinaw na indikasyon ng relasyon ng espasyo o oras sa loob ng panel. Halimbawa, isang panel na may dalawang karakter — isa nasa ibabaw ng bubong at isa nasa ilalim ng hagdan — at may arrow o linya na nag-uugnay sa kanila kasama ng caption na nagsasabing 'nasa ibabaw ng' o 'sa ilalim ng' ay perfect example. Madalas may label o maliit na text na naglalaman ng mga salita tulad ng 'sa', 'kay', 'mula sa', 'tungo sa', o 'sa pagitan ng' para madaling makita ang pang-ukol. Bukod pa roon, mahilig akong maghanap ng mga panauhan na gumagalaw kung saan malinaw ang direksyon: tulad ng isang karakter na tumatalon 'papunta sa' isang pinto o naglalakad 'palabas ng' kwarto. Sa mga ganitong larawan, ang visual cue — arrows, motion lines, o ang framing ng background — ay nagpapalakas sa pang-ukol na nakasulat. Kapag sinusuri ko, tinututukan ko rin ang mga captions sa ibabaw o ilalim ng panel; madalas doon naglalagay ang artist ng prepositional phrases para bigyang emphasis ang lokasyon o oras. Mas masaya kapag may simple at malinis na komposisyon dahil agad kong nauunawaan kung anong pang-ukol ang ipinapakita. Kapag nag-eeducate ako ng iba, lagi kong pinapakita ang ganoong klaseng panel dahil madaling makita at i-explain.

Talagang nae-excite ako kapag napag-uusapan ang mga pangunahing lider ng Digmaang Pilipino-Amerikano — parang nagbubukas ka ng libro na puno ng tapang, intriga, at kontrobersya. Sa panig ng mga Pilipino, nangunguna siyempre si Emilio Aguinaldo bilang presidente at itinuturing na pinuno ng rebolusyon; kasabay niya ang konsehal at tagapayo na si Apolinario Mabini, na kilala bilang ‘Dakilang Lumpo’ at utak sa mga desisyon kahit siya’y may kapansanan. Hindi mawawala si Antonio Luna — taktikal, disiplinado, at napakatalino sa larangan ng digmaan — na pinaslang sa isang intriga na nagbago ng takbo ng laban. May mga tanyag ding heneral tulad nina Gregorio del Pilar, na sumikat sa Tirad Pass, at Miguel Malvar, na nagpatuloy ng paglaban matapos umalis ni Aguinaldo. Sa panig ng Estados Unidos, malaki ang papel ni Pangulong William McKinley sa polisiya at desisyon, habang mga komander tulad nina Maj. Gen. Elwell S. Otis at Maj. Gen. Arthur MacArthur Jr. ang nagpatakbo ng operasyon militar. Si Frederick Funston naman ang kilala sa pagdakip kay Aguinaldo. Hindi rin malilimutan ang mga militar na nagkaroon ng kontrobersyal na taktika tulad ni Jacob H. Smith na sangkot sa Samar campaigns, pati na ang pagkamatay ni Henry Lawton na nagbigay-diin sa panganib ng kampanya. Pagbabalik-tanaw ko rito lagi, naiisip ko kung gaano kahalaga ang mga individual na desisyon at karakter sa direksyon ng kasaysayan — nakakabighani at nakakabagabag sabay-sabay.

Nakakabilib talaga kapag nadarama mong parang treasure hunt ang paghahanap ng libreng panitikang Pilipino—at oo, madalas akong mag-explore ng ganito. Minsan nasa gabi ako nagba-browse at natagpuan ko ‘Noli Me Tangere’ sa Project Gutenberg at sinundan ko ng mga tula sa panitikan.com.ph; parang time travel ang dating. Para sa mga klasikong nobela at lumang isyu, laging magandang puntahan ang Project Gutenberg, Internet Archive, at Wikisource—madalas may mga scan o transkripsyon ng lumang akda na pampaaralan at pampasaya. Ngunit hindi lang klasiko ang meron online. Para sa kontemporaryong kwento at maiinit na kwentong fanfiction o orihinal na nobela sa Filipino, sobrang dami sa Wattpad at sa mga personal na blog ng manunulat. Mahalagang i-check ang lisensya—kung naka-Creative Commons ba o public domain—lalo na kung gagamitin sa proyekto o babasahin ng klase. May mga university repositories din (hal., mga digital collections ng mga unibersidad) at ilang local literary journals na naglalathala nang libre, kaya magandang mag-bookmark at sumubaybay sa feed ng mga ito. Tip ko pa: gumawa ng folder o bookmark list at i-save ang PDF/scan kapag legal at available; masarap balikan. Sa totoo lang, ang paghahanap ay bahagi ng saya—parang nag-iipon ng paboritong kanta sa playlist. Enjoy sa paglalakbay at sana may madiskubre ka ring bagong paborito.

Tuwing umuusbong ang tahimik na hapunan at nagkakasabay-sabay kami sa mesa, sumasagi sa ulo ko ang simpleng tula na ito na isinulat ko para sa pamilya namin. Ako ang hangin na dahan-dahang humahaplos, Ikaw ang tahanang kumukupas ngunit hindi nawawala, Tayo ang mga kwentong nagbubuklod sa gabi, Halakhak na naglilipat-lipat ng init. Hindi perpekto ang ating gabi—may luhang pumapatak, may salitang napupuno ng tanong—pero palaging may kumot na muling nagbabalot. Ginawa ko itong tula kasi minsan, ang pagpapakita ng pag-ibig ay hindi kailangan ng malalaking pangako; sapat na ang pag-upo at pakikinig, ang paghahati ng sariling pagkain, at ang pagdiriwang sa maliliit na tagumpay. Kapag binabasa ko ito, naaalala ko ang amoy ng sinangag tuwing Linggo at ang mga lumang kwento ng lola na paulit-ulit ngunit laging bago. Sana kapag binasa mo rin ito, mahawakan mo ang simpleng totoo: na sa bawat araw na magkakasama tayo, may panibagong linya ang tula ng ating buhay.

Tila ba nakakabit sa atin ang mga pamahiin tungkol sa patay, at hindi lang dahil gusto nating kakaiba—para sa pamilya ko, ito ay paraan ng paggalang at paghawak sa kawalan. Naobserbahan ko na halos lahat ng kultura sa Pilipinas ay may halong lumang paniniwala at bagong relihiyon; bago pa man dumating ang mga Kastila, may animism na ang mga ninuno natin—pinaniniwalaang may espiritu ang mga bagay at lugar—kaya't natural lang na magkaroon ng ritwal kapag may yumao. Habang lumaki, paulit-ulit kong narinig ang mga payo na parang checklist: huwag mag-pagpag para hindi madala ang kaluluwa sa bahay, huwag magbabaraka kapag may lamay sa gabi, at iwasan ang paglaro sa mga bagay na iniuuwi mula sa lamay. Sa paningin ko, nagbibigay ang mga ito ng kontrol sa isang bagay na napakalaki at nakatatakot—ang kamatayan. Para sa mga nagdadalamhati, ang konkretong hakbang ay nakakabawas ng kaguluhan ng damdamin; may ritual, may sinasabi, may gawain. Mayroon ding social function ang mga pamahiin: pinananatili nito ang respeto sa mga nakatatanda at pinapahalagahan ang kolektibong pag-iingat. Sa mga probinsya lalo na, ang pagsunod sa mga ito ay tanda ng pagiging mabuting kapitbahay at ng pakikilahok sa komunidad. Kahit na sceptical na ako minsan, nakikita ko pa rin kung paano nagbibigay ng aliw at kahulugan ang mga pamahiin kapag may yumao—hindi lang takot, kundi pagnanais ding alagaan ang alaala ng mahal sa buhay.