Harry Potter Character ใครถูกแสดงโดยนักแสดงคนไหนในหนัง?

แค่เห็นโปสเตอร์ของ 'Harry Potter' ก็ยังยิ้มได้ทุกที — ชื่อพระเอกคือ Harry Potter และบทนี้ถูกแสดงโดย แดเนียล แรดคลิฟฟ์ ผมรู้สึกว่าการเติบโตของเขาตลอดซีรีส์มันชัดเจนมาก การที่เด็กคนหนึ่งกลายเป็นผู้ใหญ่ต่อหน้ากล้อง ดูได้ทั้งจากการแสดงที่ค่อย ๆ ซับซ้อนขึ้นและมุมมองต่อบทบาทที่เปลี่ยนไป ผมชอบมุมที่เขานำความเปราะบางของตัวละครออกมาให้เห็น โดยไม่ทำให้ฮีโร่กลายเป็นคนไร้ข้อผิดพลาด นอกเหนือจากงานใน 'Harry Potter' แดเนียลยังเลือกบทที่ท้าทายอย่างในละครเวที 'Equus' และหนังระทึกขวัญอย่าง 'The Woman in Black' ซึ่งทำให้ผมเข้าใจได้ว่าการแสดงของเขาไม่ใช่แค่ชื่อเสียงจากแฟรนไชส์ แต่เป็นความตั้งใจที่จะขยายขอบเขตของตัวเองไปเรื่อย ๆ — นี่แหละเหตุผลที่ผมยังติดตามผลงานของเขาอยู่เสมอ

ฉากเปิดและบรรยากาศใน 'Harry Potter and the Chamber of Secrets' ยังคงทำให้ผู้ชมย้อนกลับไปคิดถึงนักแสดงชุดเก่าๆ ได้เสมอ รายชื่อหลักที่เด่นชัดในภาคนี้ได้แก่ Daniel Radcliffe รับบทเป็น Harry Potter, Rupert Grint เป็น Ron Weasley และ Emma Watson เป็น Hermione Granger — สามคนนี้ยังคงเป็นแกนกลางของเรื่องและการแสดงของพวกเขาเติบโตขึ้นจากภาคแรกอย่างชัดเจน นักแสดงรุ่นใหญ่อีกหลายคนก็กลับมาสร้างสีสัน เช่น Richard Harris ในบท Albus Dumbledore, Maggie Smith ในบท Minerva McGonagall, Robbie Coltrane ในบท Rubeus Hagrid และ Alan Rickman ในบท Severus Snape ส่วนตัวละครใหม่ที่สอดแทรกเข้ามาได้แก่ Kenneth Branagh ที่รับบทเป็น Gilderoy Lockhart กับ Bonnie Wright ในบท Ginny Weasley ซึ่งทั้งสองคนเพิ่มมิติใหม่ให้เรื่องได้อย่างมาก ความสมดุลระหว่างนักแสดงรุ่นเยาว์กับรุ่นเก่าทำให้ภาคสองมีอารมณ์ทั้งน่าขำ น่ากลัว และอบอุ่นไปพร้อมกัน

เราเผลอยิ้มทุกครั้งที่เห็น Gary Oldman ปรากฏตัวในฉากแรก ๆ ของ 'Harry Potter and the Prisoner of Azkaban' — เขาเป็นคนที่ยกระดับหนังให้มีมิติของความลึกลับและความปวดร้าวพร้อมกัน ในมุมมองของคนชอบวิเคราะห์การแสดง ผมชอบวิธีที่เขาเล่นตัวละครสองด้าน คือทั้งความสับสนและความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่หลังภาพลักษณ์ของผู้ต้องหา Oldman ทำให้การเปิดเผยตัวตนของ Sirius Black ในฉากกับ Harry และฉากที่พบใน Shrieking Shack มีน้ำหนักทางอารมณ์มากกว่าแค่การเล่าเรื่อง เขาใช้สายตา ท่าทางเล็ก ๆ และจังหวะหายใจเป็นเครื่องมือในการสื่อสารความผิดหวัง ความโหยหา และความรักที่มีต่อน้องชาย/เพื่อนเก่า ซึ่งฉันคิดว่านี่แหละคือสิ่งที่ทำให้บทนี้ยังคงตราตรึง คนดูรู้สึกเชื่อมโยงมากกว่าแค่การเป็นตัวร้ายหรือฮีโร่ ฉากที่เขาระบายความเป็นมนุษย์ออกมาหลังการหนีจากความอยุติธรรม นั่นแหละที่ทำให้ผมเห็นว่า Oldman ไม่ได้เล่นแค่บทใหญ่ แต่กำลังเล่าเรื่องชีวิตของคน ๆ หนึ่งอยู่ — ทิ้งอิมแพ็คที่ยาวนานหลังจากเครดิตขึ้น

รายชื่อดาราหลักในหนัง 'Harry Potter' ที่แฟนๆ ทั่วโลกจดจำได้ชัดเจนมีหลายคน โดยภาพรวมจะเริ่มจากนักแสดงเด็กที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของซีรีส์และกลุ่มตัวละครรอบตัวเขา Daniel Radcliffe รับบทเป็น 'Harry Potter' ตั้งแต่เด็กจนโต เป็นแกนกลางของเรื่องที่เราติดตามการเติบโตของเขาอย่างใกล้ชิด Rupert Grint รับบทเป็น 'Ron Weasley' ที่ให้ความเป็นมิตรและอารมณ์ขัน Emma Watson ในบท 'Hermione Granger' ทำให้บทนี้มีความเฉียบคมและหนักแน่น ส่วน Tom Felton ในบท 'Draco Malfoy' ทำหน้าที่เป็นคู่แข่งที่ซับซ้อน จากผู้ใหญ่ที่สำคัญยังมี Alan Rickman เป็น 'Severus Snape' ผู้ที่ฝากการแสดงแบบมีชั้นเชิง Maggie Smith ในบท 'Minerva McGonagall' ให้ความเฉียบขรึมและอบอุ่น Ralph Fiennes รับบท 'Voldemort' ในฐานะศัตรูสำคัญ และ Robbie Coltrane เป็น Hagrid ที่กลายเป็นหนึ่งในหน้าตาของจักรวาลนี้ ฉันชอบว่าสมดุลของนักแสดงเด็กและผู้ใหญ่ทำให้ซีรีส์ทั้งทางอารมณ์และภาพลักษณ์ลงตัว

รายชื่อตัวละครในจักรวาลของ 'Harry Potter' เยอะจนบางทีรู้สึกเหมือนกำลังพยายามนับดอกไม้ในทุ่งกว้าง — แต่พอคิดแบบแฟนจริงจัง ฉันชอบแบ่งกลุ่มและไล่ชื่อทีละก้อนมากกว่า เพื่อให้เห็นภาพกว้าง ๆ ก่อน: กลุ่มหลักประกอบด้วย Harry Potter, Hermione Granger, Ron Weasley, ด้านผู้ใหญ่มี Albus Dumbledore, Minerva McGonagall, Rubeus Hagrid; ฝ่ายมืดเด่น ๆ มี Tom Marvolo Riddle/'Voldemort', Bellatrix Lestrange, Lucius Malfoy, Severus Snape (ที่ทั้งซับซ้อนและสำคัญ) และกลุ่มผู้ต่อต้านอย่าง Sirius Black, Remus Lupin, Molly และ Arthur Weasley รายชื่อขยายออกไปอีกเป็นร้อยชื่อตั้งแต่สมาชิกบ้านต่าง ๆ: Gryffindor (เช่น Neville Longbottom, Ginny Weasley), Slytherin (Draco Malfoy, Pansy Parkinson), Hufflepuff (Cedric Diggory, Nymphadora Tonks — แม้จะมีการย้ายบ้านบ้าง) และ Ravenclaw (Luna Lovegood, Cho Chang) รวมถึงคณาจารย์ เช่น Severus Snape, Sybill Trelawney, Filius Flitwick และบุคลากรอย่าง Argus Filch กับ Madam Pomfrey อีกทั้งผู้เล่นสมทบที่น่าจดจำอย่าง Fred & George Weasley, Dolores Umbridge, Kingsley Shacklebolt, Alastor 'Mad-Eye' Moody ยังมีตัวละครที่แฟน ๆ ชอบพูดถึงในฐานะตัวประกอบสำคัญ: Dobby, Kreacher, Newt Scamander (เชื่อมโยงกับจักรวาลขยาย), Gilderoy Lockhart, Rita Skeeter, Viktor Krum, Fleur Delacour, Percy Weasley และคนทั่วไปอย่าง Colin Creevey, Lee Jordan, Marge Dursley, Vernon & Petunia Dursley ที่ทำให้โลกพวกเขามีมิติ รายชื่อนี้ยังไม่ครอบคลุมตัวละครในนิยายขยาย บทละคร และคอนเทนต์เสริม แต่รายการหลัก ๆ ที่แฟน ๆ มักอ้างถึงจะรวมตัวละครข้างต้นไว้หมดแล้ว การจะเขียนรายชื่อทั้งหมดแบบสมบูรณ์ต้องอาศัยพื้นที่มากและมีการแยกหมวดหมู่ย่อย ๆ (เช่น สมาชิกกระทรวง, นักเรียนตามปี, ตระกูลต่าง ๆ, ผีและสิ่งมีชีวิตในโลกเวทมนตร์) แต่ในฐานะคนที่คุ้นกับเรื่องราว ฉันยินดีบอกว่าชื่อที่ยกมาข้างต้นคือแกนหลักที่ถ้าเก็บครบจะช่วยให้เข้าใจโครงเรื่องและความสัมพันธ์ของโลก 'Harry Potter' ได้ดี — และเมื่อไหร่ที่อยากคุยลึกถึงตระกูลหรือเหตุการณ์พิเศษ ฉันมีมุมโปรดที่จะเล่าให้ฟังเพิ่มเติมด้วยความตื่นเต้น

บอกเลยว่า ใครเล่นเป็นแฮร์รี่ในภาคแรกนั้นชัดเจนและค่อนข้างเป็นสัญลักษณ์ของยุคหนึ่ง — ฉันนึกภาพเด็กผู้ชายที่มีแววตาใสและปอยผมตามหนังสือได้ทันที ฉันพูดถึงแดเนี่ยล แรดคลิฟฟ์ (Daniel Radcliffe) ซึ่งรับบทแฮร์รี่ พอตเตอร์ในภาพยนตร์ 'Harry Potter and the Philosopher's Stone' เขาเป็นวัยรุ่นตอนต้นเมื่อเริ่มถ่าย ท่าทางอายๆ ผสมกับสายตาที่มีความกล้าบางอย่าง ทำให้ตัวละครจากหน้ากระดาษกลายเป็นคนที่คนดูเชื่อจริง ๆ การที่เขาเริ่มต้นบทบาทนี้ตั้งแต่ยังเด็กทำให้ภาพของแฮร์รี่ในใจแฟน ๆ ติดตาไปตลอด และการแสดงในภาคแรกกลายเป็นรากฐานสำคัญที่พาแฟรนไชส์ไปต่อได้หนักแน่น พอเห็นฉากแรกๆ ที่เขาเดินเข้ามาในโลกเวทมนตร์ ฉันก็รู้เลยว่าเคมีระหว่างนักแสดงกับโลกที่สร้างขึ้นมันลงตัวแบบหายห่วง

นี่คือเรื่องที่ทำให้แฟนๆ ของ 'Harry Potter' ทะเลาะกันได้บ่อยๆ: Peeves ถูกตัดออกจากฉบับภาพยนตร์โดยสิ้นเชิง ซึ่งสำหรับฉันเป็นการสูญเสียมุกตลกสุดแสบและพลังความป่วนของฮอกวอตส์ไปมาก Peeves นั้นเป็นตัวละครที่คอยฉุดความโกลาหลและความสดของโลกเวทมนตร์ไว้ในหนังสือ แต่ในภาพยนตร์ผู้กำกับเลือกตัดเพราะเวลาจำกัดและโทนหนังที่จริงจังกว่าในบางภาค การตัดจุดนี้ทำให้บรรยากาศในปราสาทดูจริงจังขึ้นแต่ก็ขาดสัมผัสฮาๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ นอกจาก Peeves แล้วยังมีตัวละครหลายคนที่ถูกลดบทหรือไม่ปรากฏเลย เช่น Ludo Bagman ซึ่งเป็นตัวละครที่เชื่อมโยงกับการแข่งขันและการเมืองของวงการควิดดิช ถูกตัดเพราะเรื่องราวยิบย่อยนี้ยืดเนื้อหาได้มาก ส่วน Winky คนรับใช้แคระที่มีโครงเรื่องเกี่ยวกับการเสพติดและปัญหาสังคมก็ไม่ได้รับการขยายให้เห็นมิติเท่าหนังสือ แม้ฉากบางฉากจะเห็นเงาของตัวละครเหล่านี้ แต่ความลึกถูกตัดทอนอย่างเห็นได้ชัด มุมมองส่วนตัวคือเข้าใจเหตุผลเรื่องเวลาและโฟกัสของภาพยนตร์ แต่อารมณ์และสีสันบางอย่างจากหนังสือหายไปจริงๆ และมันทำให้รายละเอียดเล็กๆ อย่างความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครกับสังคมเวทมนตร์ไม่เข้มข้นเท่าเดิม

พอคิดถึงฉากเปิดของ 'Harry Potter and the Philosopher's Stone' ในหัวจะโผล่มาเลยว่าตัวเรื่องหมุนรอบเด็กหนุ่มคนนั้นมากที่สุด — นั่นทำให้ฉันมองว่า Daniel Radcliffe ในบท Harry เป็นคนที่เล่นบทสำคัญที่สุดของภาคนี้ ฉันชอบว่าการแสดงของ Daniel ไม่ได้ต้องการทักษะการแสดงฉูดฉาด เขาทำให้คนดูเชื่อได้ว่าเป็นเด็กกำพร้าผู้อ่อนล้าแต่กล้าหาญ เมื่อเขาได้เจอโลกเวทมนตร์ครั้งแรก หลายฉากสำคัญทั้งหมดพุ่งมาเกี่ยวกับมุมมองของ Harry—จากฉากที่ได้รับจดหมายเข้าโรงเรียน จนถึงการเผชิญหน้าที่กระทบใจอย่างกระจกแห่งความปรารถนา (Mirror of Erised) และฉากในห้องใต้บันไดก่อนจะค้นพบความจริงเกี่ยวกับตัวเอง อีกอย่างคือโครงเรื่องของหนังวางตัวละครหลักไว้ชัดเจน ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งใจให้สะท้อนความเปลี่ยนแปลงของ Harry ทำให้การกระทำของคนอื่น ๆ แม้จะทรงพลัง—อย่าง Hagrid หรือ Dumbledore—ก็ทำงานเป็นเงาของการเติบโตของเขา สรุปคือในมุมเล่าเรื่องและอารมณ์ หนังภาคแรกวาง Harry เป็นแกนกลางชัดเจน และ Daniel Radcliffe คือคนที่แบกแกนนี้ไว้จนทำให้หนังรู้สึกลงตัวและน่าจดจำ