ログインเฉิงเข่อซิง เติบโตมาในครอบครัวของฝ่ายมารดา เธอถูกเลี้ยงดูโดยมารดาและท่านลุงท่านน้าทั้งหลายเป็นคนคอยเลี้ยงดูและสั่งสอน เธอเคยถามถึงพ่อผู้ให้กำเนิดของตนเองจากมารดาครั้งหนึ่ง จนสามารถล่วงรู้ว่าบิดาของตนเองคือใครและอยู่ที่ใด นางจึงตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า จะเดินทางไปพบหน้าบิดาของตนเองสักครั้ง!!!
もっと見るตอนพิเศษ 18 เนี่ยหงเฉินประคองเนี่ยอิงก้าวผ่านธรณีประตูของโรงเตี๊ยมอย่างเงียบงัน แสงตะเกียงภายในสาดแสงอบอุ่นตัดกับความมืดเย็นภายนอก ยามไฮ่ได้ล่วงเลยไปนานแล้ว เมื่อทั้งสองก้าวขึ้นสู่ชั้นสอง ประตูห้องพักห้องหนึ่งกลับเปิดออกก่อนจะถึงห้องของพวกเขาเสียอีกเนี่ยฉีเย่าเป็นคนแรกที่ก้าวออกมายืนพิงกรอบประตู
หรือข้าตามรอยผิด? หรือว่านาง…รู้ตัวว่าถูกตาม?แต่ก่อนที่เขาจะถอยเท้ากลับ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในความเงียบ เบามากจนแทบกลืนไปกับเสียงสายลมเสียงหายใจเนี่ยหงเฉินหันขวับ ดวงตาคมปลาบกวาดมองไปทางผนังไม้ด้านหนึ่งที่ดูหนากว่าจุดอื่นเพียงเล็กน้อยเขาก้าวเข้าไปใกล้อย่างเงียบเชียบ ยกมือแตะบนผิวไม้ แล้วออกแรงผลั
ตอนพิเศษ 17ช่วงบ่ายคล้อยเวลาผ่านไปหลายชั่วยามแล้ว แต่ศิษย์ที่ออกไปตามหาเนี่ยอิงกลับยังไม่กลับมารายงาน บรรยากาศที่ท่าเรือแม้จะเต็มไปด้วยผู้คนและความคึกคักตามประสาเมืองท่า ทว่าในสายตาของกลุ่มคนจากหุบเขาหมื่นบุปผา กลับมีเพียงความเงียบวังเวงที่แผ่คลุมเนี่ยหงเฉินยืนมองแม่น้ำหลงเหอที่ทอดไกลออกไปสุดสายต
“เหตุใดเจ้ามาอยู่ที่นี่?” เนี่ยอิงมองคนตรงหน้าด้วยสายตาไม่เข้าใจ เนี่ยฉีเย่าหันกลับมามองเนี่ยอิง พร้อมกับยกยิ้มมุมปากแต่เนี่ยอิงกลับไม่เข้าใจ ก่อนจะหันไปมองคนของตนที่มาส่งข่าว สายข่าวที่ไปรายงานเนี่ยอิงเมื่อครู่ต่างก้มหน้าลงกันเป็นแถวๆ เป็นเพราะนี่คือคำสั่งของท่านอาวุโสสาม พวกเขาจึงขัดคำสั่งไม่ได
ตอนพิเศษ 8รุ่งเช้าวันใหม่ แสงอ่อนของอรุณแรกลอดผ่านหน้าต่างไม้ไผ่บางๆ เข้ามาภายในห้องนอน แสงแดดยามเช้าทาบทอไปบนพื้นไม้และเบาะผ้านุ่ม สะท้อนเงาของม่านขาวไหวเบาๆ ตามแรงลมอ่อนที่พัดลอดเข้ามาเสียงนกร้องจากยอดไม้ดังแว่วประสานกันในลานกว้างที่ห่างออกไป ทำให้ทั่วทั้งเรือนใหญ่เริ่มตื่นตัวอย่างช้าๆอู่เยียนส
ตอนพิเศษ 10ไม่รู้เพราะเนี่ยฉีเย่ามัวแต่สนใจหญิงสาวข้างกายหรือไม่? ทำให้เขาไม่รู้ว่าหากออกมาจากที่พวกเขายืนอยู่เมื่อครู่เล็กน้อย มีหญิงสาวในชุดแดงเพลิงในมือกำลังถือร่มมองดูพวกเขาจากไปด้วยใบหน้ามีรอยยิ้มอย่างชอบใจด้านหลังของหญิงสาวมีสัตว์หน้าขนตัวใหญ่เกือบเท่าตัวนางกำลังนอนหมอบอยู่ข้างเท้านางอย่างเช
เนี่ยฉีเย่าผละออกจากเรือนอย่างไม่รีรอ ร่างสูงสะบัดชายเสื้อยาวแล้วใช้วิชาตัวเบากระโจนขึ้นหลังคาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะพุ่งทะยานข้ามแนวต้นไม้ตรงสู่เส้นทางขึ้นเขาทางด้านหลังสายลมเย็นปะทะใบหน้า ทิวไม้ร่นผ่านสองข้างทางราวกับม่านภาพเลื่อนผ่านสายตา แต่เนี่ยฉีเย่าไม่มีแม้แต่รอยลังเลนัยน์ตาของเขานิ่งเฉียบ เ
เป็นจูบที่แฝงทั้งความอาทร ความหวงแหน และความรู้สึกที่ไม่มีใครในโลกเคยได้รับจากเขา“ต่อไปนี้ เจ้าคือคนของข้า…”เสียงกระซิบของเขาเหมือนหยาดฝนที่หยดลงในใจของกู้ฟ่านถานนางหลับตาลงช้าๆ เอื้อมมือขึ้นแตะแผ่นอกของเขาอย่างแผ่วเบา ปล่อยให้ความใกล้ชิดนั้นทอดคลุมพวกเขาอย่างไม่ต้องใช้ถ้อยคำใดเพิ่มเติมแสงไฟเริ่
レビュー