อลิซ ในแดนมหัศจรรย์ 2 ดูที่ไหนได้บ้าง

การได้ดู 'อลิซในแดนมหัศจรรย์ 2' เหมือนนั่งรถไฟเหาะที่เต็มไปด้วยจินตนาการสุดเพี้ยน! ภาพสวยระดับ 4K ทุกฉากดูเหมือนภาพวาดที่เคลื่อนไหวได้ บทประพันธ์ของลินดา วูลเวอร์ตันยังคงรักษาความบ้าคลั่งแบบต้นฉบับไว้ได้ แต่เพิ่มมิติความสัมพันธ์ระหว่างอลิซกับแม่ของเธอที่ซับซ้อนขึ้น สิ่งที่ประทับใจคือการออกแบบตัวละครใหม่ๆ เช่น ไทม์ (Time) ที่แสดงโดยซasha บารอน ดูบวกความลึกลับเข้าไปอีก แม้บางคนจะรู้สึกว่าเรื่องดำเนินช้าไปหน่อยตอนกลางเรื่อง แต่ฉันชอบที่หนังไม่รีบเร่งและปล่อยให้เราได้ดื่มด่ำกับโลกใบนี้อย่างเต็มที่

รายชื่อนักแสดงหลักของ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์ 2' ที่ฉันชื่นชอบมีหลายคนที่ทำให้ฉากต่าง ๆ สดขึ้นด้วยบุคลิกชัดเจน นักแสดงนำสำคัญคือ Mia Wasikowska ที่รับบทเป็น Alice Kingsleigh—เธอให้ความเป็นผู้ใหญ่และความกล้าหาญแบบเงียบ ๆ แก่ตัวละครนี้ ขณะเดียวกัน Johnny Depp กลับมาสวมบท Tarrant Hightopp หรือ Mad Hatter ในเวอร์ชันที่ยังคงความเพี้ยนแต่ลุ่มลึกกว่าที่เคยเห็น Helena Bonham Carter และ Anne Hathaway เป็นคู่อริ-พี่น้องที่เด่นชัดโดย Helena เล่น Iracebeth หรือ Red Queen ด้วยคาแรกเตอร์ดุดัน ส่วน Anne ในบท Mirana หรือ White Queen มีความอบอุ่นเยือกเย็นที่เติมมิติให้โลกแห่งเทพนิยายนี้ อีกคนที่น่าสนใจคือ Sacha Baron Cohen ที่มารับบทเป็น Time ซึ่งเป็นตัวละครใหม่สำคัญที่ขยับโครงเรื่องและให้โทนของเรื่องแตกต่างไปจากภาคแรก ยังมี Rhys Ifans ที่รับบท Zanik Hightopp ซึ่งเชื่อมโยงกับประวัติของ Mad Hatter และ Matt Lucas ที่กลับมาเป็น Tweedledee/Tweedledum ตลอดจน Timothy Spall ที่มีบทสนับสนุนเชื่อมต่อโลกของสัตว์และมนุษย์ ฉันคิดว่านี่คือกลุ่มนักแสดงหลักที่ผลักดันทั้งอารมณ์และธีมของ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์ 2' ให้น่าสนใจขึ้นมากกว่าแค่ภาคต่อทั่วไป

โปสเตอร์แรกของ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์ 2' ทำให้ฉันตื่นเต้นอยากดูตั้งแต่เห็นครั้งแรก ฉันยังจำความตื่นเต้นที่เดินเข้ารอบสื่อในวันฉายได้ชัด — ภาพแฟนตาซีจัดเต็ม สีสันสด และการออกแบบฉากที่ดูอลังการจริง ๆ หนังเรื่องนี้เข้าฉายในไทยเมื่อ 27 พฤษภาคม 2016 ซึ่งเป็นช่วงปลายเดือนพฤษภาคมที่หลายคนรอคิวดูหนังบล็อกบัสเตอร์สุดสัปดาห์กันพอดี ในมุมมองของคนที่ชอบสเกลงานสร้าง ฉากที่เกี่ยวกับ 'Time' ทำให้รู้สึกว่าเขียนออกมาได้กลมกลืนกับโลกของอลิซ ถึงแม้โทนเรื่องจะต่างจากภาคแรก แต่การมาดูที่โรงหนังในวันเปิดก็ยังให้ความรู้สึกเหมือนได้หลุดเข้าไปในโลกอีกใบ แล้วก็จำได้ว่าผู้คนรอบ ๆ ฉันหัวเราะและซาบซึ้งในหลายฉาก — เป็นประสบการณ์ดูหนังที่น่าจดจำและเหมาะกับการนัดเพื่อนออกไปดูพร้อมกัน

การกลับมาของ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์ 2' พาฉันกลับเข้าไปในโลกที่คุ้นเคย แต่คราวนี้โทนเรื่องเน้นความคิดถึงและการแก้แค้นของหัวใจมากขึ้น ฉากเปิดแสดงให้เห็นว่าอลิซเติบโตขึ้น กลายเป็นกัปตันเรือที่มีหน้าที่และความฝันของตัวเอง ยามที่เธอกลับสู่แดนมหัศจรรย์เพื่อช่วยเพื่อนเก่าอย่างฮัทเตอร์ เรื่องราวเลยกลายเป็นการเดินทางของเวลา — ไม่ใช่แค่การผจญภัยแบบเดิม แต่เป็นการย้อนดูอดีตผ่านสิ่งที่เรียกว่าโครโนสเฟียร์ (Chronosphere) แล้วลองเปลี่ยนแปลงอดีตเพื่อแก้ไขบาดแผลในใจ ฉันชอบว่าภาพรวมของหนังไม่ได้มุ่งแต่การต่อสู้หรือฉากตะลุมบอน แต่ยอมถอยมาสำรวจความสูญเสีย การยอมรับ และการเติบโตของตัวละครหลัก แม้เรื่องจะมีความแฟนตาซีจัดเต็ม แต่แก่นคือบทเรียนเรื่องการปล่อยวางและการยอมรับชะตากรรม ซึ่งทำให้ฉากสุดท้ายดูมีน้ำหนักขึ้นกว่าภาคแรกอย่างชัดเจน

กลับมาที่ 'Alice Through the Looking Glass' ฉบับปี 2016 ตัวละครใหม่ที่โดดเด่นที่สุดคือ 'Time' (ยักษ์เวลา) ที่แสดงโดย Sacha Baron Cohen ตัวละครนี้เป็นผู้ควบคุมเวลาทั้งหมดในแดนมหัศจรรย์ มีบุคลิกหวงแหนอำนาจแต่ก็ขี้เล่นในแบบแปลกๆ นอกจากนี้ยังมี 'Mirana' ราชินีขาววัยเด็กที่เราได้เห็นเบื้องหลังความสัมพันธ์กับพี่สาวอย่าง 'Iracebeth' ราชินีแดง ก่อนจะกลายมาเป็นศัตรูกัน รวมถึงฉากแฟลชแบ็คที่แสดงให้เห็น 'Zanik Hightopp' ตัวละครใหม่ที่เป็นพ่อของ Mad Hatter ซึ่งช่วยอธิบายที่มาของครอบครัวฮัตเตอร์มากขึ้น

ฉันมองว่าภาคสองเลือกเดินทางทางอารมณ์ที่ต่างจากภาคแรกอย่างชัดเจน ภาคแรกของ 'อลิซผจญภัยในแดนมหัศจรรย์' ให้ความรู้สึกเหมือนงานแฟนตาซีฉับไว เต็มไปด้วยการออกแบบโลกที่ฉูดฉาดและภาพนิ่งๆ ที่ทำให้เราหลงใหล ส่วนภาคสองกลับค่อยๆ คลายความแปลกประหลาดนั้นออก แล้วหันมาจับประเด็นเรื่องเวลา ความเสียใจ และการไถ่บาปของตัวละครบางคนมากขึ้น ฉากในภาคสองที่เป็นการย้อนอดีตหรือการพบกับตัวเองในวัยก่อน ๆ ทำให้โทนภาพและจังหวะเปลี่ยนจากความสนุกแบบฉับพลันมาเป็นสิ่งที่ต้องใช้ความรู้สึกดู ในแง่โครงเรื่อง ภาคแรกวางตัวเป็นการผจญภัยชิ้นต่อชิ้น อาศัยความรู้สึกอัศจรรย์และตัวละครสีสันสดใสเป็นแรงขับ แต่ภาคสองเอาโครงเรื่องมาเป็นตัวกำหนดความเคลื่อนไหวของตัวละคร สำคัญที่การแก้ไขอดีตหรือการเดินทางข้ามเวลา ซึ่งทำให้ตัวละครอย่างหมวกใบใหญ่มีมิติและจุดเปลี่ยนทางใจมากขึ้น นั่นทำให้ฉันรู้สึกว่าภาคสองเป็นงานที่โตขึ้นและกล้าเจาะลึกความเจ็บปวดมากกว่าแค่โชว์โลกแฟนตาซีอย่างเดียว

เราเป็นแฟนหนังแฟนตาซีที่ชอบดูรายละเอียดตัวละครเล็กๆ น้อยๆ ในฉากมากกว่าฉากบู๊ใหญ่ ๆ และเมื่อพูดถึง 'Alice in Wonderland' ฉบับภาพยนตร์ของผู้กำกับที่มีสไตล์เฉพาะ ตัวรายชื่อนักแสดงหลักที่โดดเด่นสำหรับฉันคือ: มียา วาซิโควสกา (Mia Wasikowska) รับบทเป็นอลิซ, จอห์นนี เดปป์ (Johnny Depp) ในบทมาดแฮตเทอร์, เฮเลนา บอนแฮม คาร์เตอร์ (Helena Bonham Carter) เป็นราชินีแดง, แอนน์ แฮทธาเวย์ (Anne Hathaway) เป็นราชินีขาว, และคริสปิน โกลเวอร์ (Crispin Glover) ที่เล่นเป็นตัวละครสำคัญอีกคนหนึ่ง ภาพรวมของการแคสต์ยังรวมถึงนักแสดงที่ทำหน้าที่พากย์หรือรับบทสนับสนุนที่เติมชีวิตให้โลกแฟนตาซีนี้ เช่น สตีเฟน ไฟร์ (Stephen Fry) ในเสียงของเจตซ์เชอร์แคท, ไมเคิล เชน (Michael Sheen) ในบทกระต่ายขาว, อลัน ริกแมน (Alan Rickman) ที่ให้เสียงตัวหนอนอับโซเล็ม, และคริสโตเฟอร์ ลี (Christopher Lee) ที่มีบทพากย์สำคัญอีกบทหนึ่ง การจัดทีมนักแสดงแบบผสมระหว่างนักแสดงเด็กหน้าใหม่กับคนที่มีประสบการณ์ด้านการพากย์ ทำให้ฉากแปลกประหลาดทั้งหลายมีมิติและน้ำหนัก การดูชื่อเหล่านี้แล้วจะเข้าใจว่าทำไมหนังถึงให้ความรู้สึกทั้งสวยงามและประหลาดไปพร้อมกัน — การแสดงของแต่ละคนเติมเต็มโลกที่มีทั้งความขบขันและความลึกลับได้อย่างลงตัว ทำให้ฉากอย่างงานน้ำชาของมาดแฮตเทอร์หรือฉากการเผชิญหน้ากับราชินีแดงมีพลังมากกว่าคำพูดลอยๆ เท่านั้น

ความทรงจำเกี่ยวกับ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์' มักจะพาฉันกลับไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยความประหลาดและตัวละครที่ต่างคนต่างมีคาแรกเตอร์ชัดเจน ฉันมองว่า 'อลิซ' คือแกนกลางของเรื่อง เธอเป็นเด็กสาวที่ตกลงไปในโพรงกระต่ายแล้วพบว่าตัวเองโต-เล็กไปมา ทำให้ฉากเปลี่ยนสัดส่วนกลายเป็นเครื่องมือสำคัญในการสำรวจตัวตนและความอยากรู้อยากเห็น ต่อมาที่ฉันมักนึกถึงคือ 'กระต่ายขาว' ตัวรีบร้อนกับนาฬิกาในมือ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ผลักดันให้อลิซออกผจญภัยอย่างไม่ตั้งใจ โต๊ะน้ำชาของ 'เจ้าชายหมวกบ้า' กับ 'มาร์ช แฮร์' และ 'ดอร์มอซ' ก็เป็นอีกมุมที่ฉันหลงรัก ทั้งบทสนทนาที่ไม่มีตรรกะและความรู้สึกของเวลาแปลก ๆ ที่ทำให้ฉากนั้นทั้งน่าขำและน่าสะเทือนใจในคราวเดียว สุดท้าย 'ราชินีแห่งหัวใจ' กับคำสั่งสุดโหดว่า "ตัดหัวพวกมัน!" สะท้อนความไม่ยุติธรรมและความบ้าคลั่งของอำนาจได้อย่างเฉียบคม ฉากการเล่นครอกเก็ตที่ใช้นกฟลามิงโกเป็นไม้ตีเป็นหนึ่งในภาพที่ติดตาฉันมาก เพราะมันรวมความลึกลับ ความฮา และความรุนแรงแบบเย้ยหยันเอาไว้ในฉากเดียว มุมมองส่วนตัวคือเรื่องนี้ไม่ได้มีแค่ตัวละครหลักเพียงไม่กี่คน แต่เป็นการออกแบบตัวละครที่ทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ต่าง ๆ ซึ่งทำให้ทุกครั้งที่อ่านฉันค้นพบแง่มุมใหม่ ๆ ของเรื่องเสมอ