It มันโผล่มาจากนรก

เราอยากเล่าให้ฟังแบบตั้งใจเลยว่าเพลงประกอบของ 'It' เวอร์ชั่นปี 2017 แต่งโดย Benjamin Wallfisch นักประพันธ์เพลงชาวอังกฤษคนนี้ทำให้หนังสยองขวัญเรื่องนี้มีอารมณ์ที่หนักแน่นและทันสมัยกว่าเดิมมาก

ผลงานของเขาโดดเด่นด้วยการใช้สตริงที่แหลมคมกับซินธิไซเซอร์สร้างบรรยากาศไม่สบายใจสลับกับเมโลดี้เรียบง่ายที่ติดหู เช่น ธีมที่เกี่ยวกับ Pennywise ซึ่งไม่ได้หวือหวาแต่ทำให้รู้สึกคลื่นไส้และคืบคลานเข้าไปในหัว เพลงในฉากเรือลอยกระดาษของ Georgie กับฉากฝนตกถูกคุมโทนอย่างละเอียด จังหวะและเสียงประสานช่วยขับอารมณ์ระหว่างความไร้เดียงสาและความสยองอย่างมีชั้นเชิง

ฉันชอบที่ Wallfischไม่ใช้แค่เสียงออร์เคสตร้าตามแบบคลาสสิก แต่ใส่เท็กซ์เจอร์สมัยใหม่ เหมือนจะขยี้ความไม่สบายใจด้วยเสียงที่ไม่ปกติ ทำให้ฉากที่ดูเหมือนธรรมดากลายเป็นน่ากลัวขึ้นมาก ผลลัพธ์คือเพลงประกอบที่ช่วยยกระดับการเล่าเรื่อง แถมยังทำให้ฉากบางฉากจำติดตาไปเลย

หนังเรื่อง 'It' เล่าเรื่องของกลุ่มเด็กที่ตั้งตัวเป็นกลุ่มเพื่อนชื่อกลุ่ม 'Losers' Club' ในเมืองเล็กๆ ชื่อเดอร์รี ที่ชีวิตของพวกเขาถูกล้อมรอบด้วยความหวาดกลัวเมื่อเด็กๆ เริ่มหายตัวไปอย่างลึกลับ

ความน่าสะพรึงของเรื่องไม่ได้มาจากเลือดสาดหรือฉากกระโดดหวาดเสียวเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการที่ตัวร้าย—ตัวตลกชื่อนั้น—กลายเป็นภาพสะท้อนความกลัวเฉพาะตัวของแต่ละคน ฉากเปิดที่เกี่ยวกับเรือกระดาษของน้องจอร์จี้กับลูกโป่งแดงคือหนึ่งในภาพที่ฝังแน่น เพราะมันจับความบริสุทธิ์ของวัยเด็กที่ถูกฉีกทิ้งในพริบตา ฉากในท่อระบายน้ำหรือช่วงที่เพื่อนๆ ต้องเผชิญหน้ากับความทรงจำเก่าๆ ทำให้หนังผสมระหว่างความสยองกับความอบอุ่นของมิตรภาพได้อย่างมีพลัง

ส่วนที่ฉันชอบที่สุดคือการเห็นมิตรภาพของเด็กกลุ่มนี้เติบโตเป็นเส้นชีวิตให้พวกเขามีแรงเผชิญหน้ากับความชั่วร้าย หนังยังพูดถึงการเผชิญหน้ากับความกลัว ไม่ใช่แค่การเอาตัวรอด แต่เป็นการยอมรับบาดแผลในใจด้วย ซึ่งทำให้เรื่องนี้ไม่ใช่แค่หนังสยอง แต่เป็นนิทานโตขึ้นที่กล้าพูดถึงบาดแผลวัยเยาว์อย่างตรงไปตรงมา

พอร์ตโฮปถูกแต่งแต้มให้กลายเป็นเมืองเดอร์รีบนจอใน 'It' เวอร์ชันปี 2017 และฉากที่เราจำกันว่าน่ากลัวสุด ๆ อย่างการโผล่จากท่อระบายน้ำก็ถูกถ่ายทำระหว่างถนนและชุดก่อสร้างในเมืองนี้กับสตูดิโอใกล้เคียง

ฉันรู้สึกว่าการเลือกพอร์ตโฮปเป็นตัวแทนของเมืองเดอร์รีทำให้ภาพรวมของเมืองเล็ก ๆ ดูคุ้นเคยแต่แปลกประหลาดไปพร้อมกัน ฉากที่เรือกระดาษของเด็กหายไปในท่อระบายน้ำ — ฉากอันโด่งดังที่ทำให้ทุกคนกลัวท่อน้ำฝน — ถูกถ่ายทั้งแบบถ่ายหน้าถนนจริงและแบบย้ายเข้ามาถ่ายในเซ็ตเพื่อควบคุมมุมกล้องและน้ำ ฉากป่าหรือ 'บาเรนส์' ที่เป็นเส้นทางลับของเด็ก ๆ ก็ถ่ายทำที่พื้นที่สีเขียวรอบเมืองที่ถูกปรับแต่งให้ดูป่าหนาทึบ ส่วนฉากสุดสยองใต้ดินในภาพยนตร์หลายครั้งสร้างบนสตูดิโอเพื่อให้ทีมงานทำเอฟเฟกต์และไฟได้ตามต้องการ

การดูเบื้องหลังถ่ายทำทำให้ฉันชอบการใช้โลเคชันมากขึ้น เพราะมันผสมผสานความจริงและการสร้างขึ้นมาใหม่ให้เกิดภาพที่น่ากลัวแบบมีมิติ — ไม่ใช่แค่ท่อระบายน้ำเดียว แต่เป็นระบบของมุมกล้อง เซ็ต และถนนเมืองเล็ก ๆ ที่ร่วมกันสร้างสิ่งที่เรารู้สึกว่า 'โผล่จากนรก' ได้อย่างสมจริง

ฉากสุดท้ายของ 'It' สำหรับฉันมันไม่ใช่การมาจากนรกในความหมายทางศาสนา แต่เป็นการเปิดหน้าต่างสู่สิ่งที่อยู่ลึกที่สุดในจิตใต้สำนึกของเมืองและตัวละครทั้งหลาย ฉากที่ดูเหมือนจะเป็นมิติอื่นหรือ 'Deadlights' ในต้นฉบับของสตีเฟน คิง ถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของพลังที่เกินกว่าจะเข้าใจได้ ซึ่งไม่ได้มาจากนรกแบบคนทำบาปตกนรก แต่มาจากแหล่งที่โบราณกว่าและไม่อิงกับศีลธรรมของมนุษย์เลย

ฉากสุดท้ายยังบอกเป็นนัยว่าความชั่วร้ายในเมือง 'Derry' เกิดจากการผสมของความทรงจำที่ถูกเก็บงำ ความเงียบของผู้ใหญ่ และบาดแผลในวัยเด็ก การที่สิ่งนั้นถูกพาออกมาจากที่มืดๆ เหมือนการให้ตัวละครเผชิญหน้ากับความกลัวเก่าๆ แบบที่ไม่ต้องหลบอีกต่อไป การต่อสู้ในมิติที่ประหนึ่งเป็นนรกหรือดินแดนเหนือจริง จึงเป็นการต่อสู้เชิงจิตวิทยาและสัญลักษณ์มากกว่าจะเป็นการต่อสู้เชิงศาสนา

ฉันรู้สึกว่าบทสรุปแบบนี้ให้ทั้งความสยองและการปลดปล่อยพร้อมกัน มันบอกเราว่าแม้จะเอาชนะปีศาจได้ แต่ร่องรอยของมันยังอยู่ และสิ่งที่สำคัญคือความร่วมมือของคนที่เคยเป็นเด็กร่วมกัน การจบแบบนี้ทำให้เรื่องยิ่งมีความลึกและกินใจมากกว่าแค่โชว์ภาพสยองอย่างเดียว

หลายคนจดจำตัวตลกจากภาพยนตร์เรื่อง 'It' รุ่นใหม่ด้วยหน้าตาที่บิดเบี้ยวและการขยับศีรษะแปลก ๆ ซึ่งเป็นผลงานของ Bill Skarsgård ในเวอร์ชันปี 2017 และตอนจบปี 2019 เขาสร้างตัวละครให้ต่างจากความเป็นคลาสสิกด้วยการใช้ภาษากายที่ผิดธรรมชาติ เช่น การเอียงศีรษะแบบไม่มีสัญญาณเตือนและปากที่ขยายกว้างจนดูไม่เหมือนมนุษย์ ฉากที่เขาเปิดเผยใบหน้าใต้แสงไฟไหม้หรือโผล่ออกมาจากมุมมืดของบ้านนั้นทำให้รู้สึกว่าไม่ได้เจอแค่ตัวละครที่น่ากลัว แต่เป็นสิ่งที่ละเมียดกับความกลัวของเด็ก ๆ อย่างตั้งใจ

ผมชอบวิธีที่ Bill เล่นความไม่แน่นอนมากกว่าการตะโกนโฆษณาความน่ากลัวตรง ๆ เขาใช้เสียงต่ำขึ้นมาสูง แทรกด้วยเสียงกระซิบและท่าทางอันไม่เป็นมนุษย์ ฉากหนึ่งที่ติดตาคือช่วงที่ตัวตลกปรากฏตัวต่อหน้ากลุ่มเด็กในความฝัน โดยไม่ได้พูดอะไรยาว ๆ แต่แค่สายตา ท่าทาง และการขยับริมฝีปากก็เพียงพอให้คนดูรู้สึกหวาดกลัวได้ลึกกว่าการใช้เลือดสาดเต็มจอ ทั้งนี้สไตล์ของ Bill ทำให้ตัวตลกในยุคใหม่มีมิติเชิงจิตวิทยามากขึ้น เป็นความน่ากลัวที่ซ่อนตัวในรายละเอียดมากกว่าจะพึ่งแค่ภาพโหดร้ายอย่างเดียว

นี่คือรายชื่อตัวละครหลักใน 'It' มันโผล่มาจากนรก ภาคแรก ที่ฉันอยากชวนให้คิดถึงมากที่สุด: บิล เดนโบรห์, เบเวอร์ลี มาร์ช, เบ็น แฮนส์คอม, ริชชี่ ทอซิเยร์, เอ็ดดี้ แคสเบรค, ไมค์ แฮนลอน และสแตนลีย์ ยูริส — กลุ่มเด็กที่รวมตัวกันเป็น 'Losers' Club' และต่อสู้กับสิ่งที่เรียกตัวเองว่าเพนนีไวส์

บิลเป็นแกนนำเชิงอารมณ์ เพราะการสูญเสียจอร์จี้เป็นชนวนให้เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้น เบเวอร์ลีมีความซับซ้อนด้านครอบครัวและการเผชิญหน้ากับความกลัวของตัวเอง เบ็นรับบทคนที่รู้สึกด้อยค่าแต่มีพลังในการคิดสร้างสรรค์ ริชชี่คอยคลายความตึงเครียดด้วยมุขและเสียงพากย์ เอ็ดดี้กลัวสุขภาพและติดยาดมซึ่งเป็นลักษณะเด่นที่เพื่อนๆ ต้องช่วยกัน ไมค์ทำหน้าที่เหมือนผู้เก็บความทรงจำของชุมชน ส่วนสแตนลีย์เป็นคนที่กลัวที่สุดแต่ก็มีเหตุผลของตัวเอง

นอกเหนือจากเด็กๆ ยังมีตัวร้ายชัดเจนอย่างเพนนีไวส์ ซึ่งโผล่มาในหลายรูปแบบ และเฮนรี บาวเวอร์ส ที่เป็นหัวหน้ากลุ่มคนรังแก สถานที่เด่นอย่างท่อระบายน้ำและบ้านว่างที่ชื่อ Neibolt House ก็เป็นฉากสำคัญที่แสดงออกถึงความหวาดกลัวในหนัง ฉันชอบที่เด็กๆ ไม่ได้เป็นฮีโร่แบบสมบูรณ์ พวกเขาเปราะบางและต้องพึ่งกันและกัน ซึ่งทำให้เรื่องมันจับใจและน่ากลัวไปพร้อมกัน

ฉากสุดท้ายของ 'It' เวอร์ชันหนังแสดงความหมายเชิงอารมณ์มากกว่าจะเป็นการอธิบายเหตุการณ์แบบตรงไปตรงมา ฉากที่เพนนีไวซ์โผล่ออกมาจากท่อหรือมีแววว่าจะไม่ตายขาดเป็นการเตือนว่าความกลัวไม่ได้หายไปเฉพาะแค่เราเอาชนะมันในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งเท่านั้น

ผมมองว่าฉากแบบนี้ทำหน้าที่สองอย่างพร้อมกัน: หนึ่งคือให้ความคืบหน้าแก่เรื่องว่าตัวร้ายถูกทำให้ร่วงโรยหรือพ่ายแพ้ในระดับหนึ่ง สองคือทิ้งร่องรอยว่าความเลวร้ายแบบนี้เป็นสิ่งที่ฝังลึกและอาจกลับมาเมื่อเงื่อนไขเอื้ออำนวย ฉากจบจึงทำให้รู้สึกไม่สบายใจแบบที่หนังสยองขวัญควรจะทำ — ไม่ได้ปิดประเด็นอย่างเด็ดขาด แต่เปิดให้ผู้ชมคิดต่อเกี่ยวกับผลกระทบระยะยาวของความกลัวและการสูญเสียวัยเด็ก

ในฐานะคนอ่านรุ่นเก่า ผมยังชอบลงลึกกับรายละเอียดเล็กๆ ใน 'It' เวอร์ชันนิยายมากกว่า เพราะนิยายให้ต้นกำเนิดที่ซับซ้อนและเปี่ยมด้วยมิติทางจักรวาล ซึ่งแตกต่างจากที่บทหนังมักเลือกนำเสนอ

ในหนังสือ สตีเฟน คิงวางรากของสิ่งมีชีวิตตัวนี้ไว้ในแง่ของสิ่งมีชีวิตนอกมิติ—มีความเชื่อมโยงกับสิ่งที่เรียกแบบกว้างๆ ว่า 'Other Place' และยังมีตัวละคร/เอกภาพที่เปรียบเสมือนภูมิปัญญาโบราณ เช่นเต่าใหญ่ที่ถูกหยิบมาเป็นตัวต้านความชั่วร้าย ความขัดแย้งสุดท้ายระหว่างเด็กๆ กับมันไม่ได้จบลงด้วยแค่การต่อสู้ทางกาย แต่เป็นการปะทะในเชิงจิตวิญญาณผ่านพิธีกรรมที่มีชื่อเสียงอย่างพิธีกรรมของชัด (Ritual of Chüd) ซึ่งยาวและแปลกประหลาดมาก

เมื่อเปรียบกับบทหนัง ส่วนใหญ่จะย่อและเปลี่ยนหลายส่วนที่สำคัญลงไป ทำให้ต้นกำเนิดดูเป็นเรื่องของสิ่งชั่วร้ายโบราณที่ดูเหมือนมาจากนรกหรือมิติอื่นอย่างง่ายๆ แทนที่จะเป็นโครงสร้างจักรวาลที่สวมหน้ากากหลากหลายแบบ ผลลัพธ์คือภาพยนตร์เน้นความสยองเชิงภาพและอารมณ์ของเด็กในเมืองเล็กๆ มากกว่าการสำรวจความเป็นสากลและตำนานที่กว้างขวางของนิยาย ซึ่งก็มีทั้งข้อดีตรงที่เข้าถึงคนดูได้ไวและข้อเสียตรงที่ความลึกบางอย่างหายไป พูดสั้นๆ คือบทหนังทำให้ 'It' ดูชัดเชิงภาพขึ้น แต่สูญเสียความลี้ลับแบบจักรวาลที่นิยายตั้งใจสร้างไว้

บรรยากาศหนังสยองแบบคลาสสิกของ 'It' ทำให้ผมอยากแนะนำวิธีหาเวอร์ชันที่ดูได้ในไทยอย่างละเอียดหน่อย

ผมมักจะเริ่มจากบริการสตรีมมิ่งและแพลตฟอร์มให้เช่าดิจิทัลก่อน โดยทั่วไป 'It' (เวอร์ชันปี 2017 ที่บางคนเรียกเป็น 'It: Chapter One') มักโผล่บนแพลตฟอร์มเช่า/ซื้อแบบดิจิทัลอย่าง Google Play Movies, Apple TV (iTunes) และ YouTube Movies ซึ่งสะดวกถ้าต้องการเช่าชมชั่วคราวหรือซื้อเก็บไว้ สำหรับผู้ที่มีบริการสตรีมผมเคยเห็นมันหมุนเข้ารายการของ Netflix และบางครั้งบน Prime Video ในไทย แต่ความเปลี่ยนแปลงของลิขสิทธิ์ทำให้ต้องเช็กสถานะอยู่เสมอ

ถ้าชอบของสะสม ผมก็แนะนำหาแผ่น Blu-ray หรือ DVD ผ่านร้านออนไลน์ในไทย เช่น Lazada หรือร้านขายหนังต่างประเทศ ที่มักจะมีแผ่นนำเข้าและคอมเมนทารี รวมทั้งอาจได้ภาพ-เสียงที่ดีกว่าแบบสตรีม ถ้าต้องการประสบการณ์แบบนั่งดูเป็นกลุ่ม เริ่มจากเช็กบริการเช่าหนังของผู้ให้บริการท้องถิ่นหรือค้นชื่อ 'It มันโผล่มาจากนรก' กับ 'It: Chapter One' เพื่อความชัวร์ก่อนเปิดดู — การดูแบบมีซับไทยหรือเสียงไทยขึ้นกับเวอร์ชันที่เลือกด้วยนะ

ไม่บ่อยนักที่จะเจอหนังสยองขวัญที่ผูกคนดูไว้ตั้งแต่ซีนแรก และ 'It: มันโผล่มาจากนรก' ก็เป็นหนึ่งในนั้น — ผู้กำกับของหนังคือ Andy Muschietti (นามจริง Andrés Muschietti) ซึ่งชื่อเขาเริ่มเป็นที่พูดถึงหลังจากผลงานก่อนหน้านั้น

ผมรู้สึกว่าพลังของงานกำกับของเขามาจากการจับจังหวะความกลัวแบบค่อยเป็นค่อยไป ผสมกับการใส่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ให้ฉากดูมีชีวิต เช่นเดียวกับวิธีที่เขาทำในหนังสยองขวัญเรื่องก่อนหน้า 'Mama' ซึ่งทำให้เห็นลายเซ็นการกำกับที่เน้นบรรยากาศและความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร ไม่ใช่แค่แสวงหาช็อตช็อคเพียงอย่างเดียว

มุมมองแฟนหนังแบบผมคือ Andy มอบความเคารพต่อวรรณกรรมต้นฉบับพร้อมใส่ไอเดียภาพยนตร์ของตัวเองเข้าไป ทำให้ฉากที่น่ากลัวหลายฉากยังคงอยู่ในความทรงจำของคนดูได้อีกนาน