ใครแต่งเพลงประกอบให้ It มันโผล่มาจากนรก

เพลงประกอบของหนัง 'It' ภาคแรกเน้นเป็นสกอร์ต้นฉบับที่แต่งโดย Benjamin Wallfisch เป็นหลัก ฉันชอบวิธีที่สกอร์พาอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ตั้งแต่ความหวานแบบบันทึกความทรงจำของเด็กๆ จนถึงความหวาดกลัวแบบแหลมคม โดยเพลงที่เด่นๆ ในอัลบั้มอย่างเป็นทางการที่ฉันจำได้มีชื่อเช่น 'Pennywise' ซึ่งเป็นธีมสั่นๆ ของตัวร้าย และอีกชิ้นที่ให้ความอบอุ่นแบบเหงาๆ อย่าง 'Losers Club' ที่ใช้ตอนฉากกลุ่มเพื่อนรวมตัวกัน นอกจากนี้ยังมีธีมตัวละครอย่าง 'Beverly' ที่อ่อนโยนแต่มีเส้นความตึงเครียดซ่อนอยู่ กับชิ้นที่พาไปยังพื้นที่สยองอย่าง 'The Barrens' หรือ 'Sewers' ที่ใช้ในฉากตามล่ากัน เพลงพวกนี้ช่วยสร้างบรรยากาศและขับเคลื่อนอารมณ์ในฉากสำคัญๆ ได้ดีมาก เหมือนเป็นอีกหนึ่งตัวละครในหนังเลยครับ

มีเพลงหลายชิ้นที่แค่ได้ยินก็ทำให้หนังจางไม่กลับเหมือนเดิม และถ้าจะให้ฉาก 'It' ที่โผล่จากท่อ/โผล่จากนรกน่ากลัวขึ้น ผมมองว่าเสียงประสานที่ไม่เป็นฮาร์โมนีกับคอร์ดที่แตกเป็นชิ้น ๆ จะได้ผลเยอะ ผมชอบเอา 'Threnody for the Victims of Hiroshima' ของ Krysztof Penderecki มาจินตนาการในบริบทนี้ เพราะการเขียนสายไวโอลินแบบ dissonant ที่เหมือนเสียงกรีด จะทำให้เส้นขอบของความหวาดกลัวคมขึ้นมาก เวลาปะทะกับภาพหน้าตาไม่ชัดของสิ่งมีชีวิตก็ยิ่งทำให้สมองจับคู่กันเองจนกลายเป็นความน่าขนลุก อีกชิ้นที่ควรพิจารณาคือ 'Tubular Bells' ของ Mike Oldfield — เมโลดี้เรียบง่ายแต่มีความเยือกและซ้ำซาก ทำให้ความคุ้นเคยกลายเป็นความไม่สบายใจได้ ส่วนถ้าอยากได้โทน 70s สยองแบบดิบ ๆ เสียงกลองแปลก ๆ และซินธ์แหวกจาก 'Suspiria' ของ Goblin สามารถเติมชั้นของความประหลาดและพลังโบราณให้กับฉากโผล่จากนรกได้ ฉันมักจะคิดภาพฉากค่อย ๆ เปิดเผยในความมืด แล้วดนตรีพวกนี้ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ จาคงอยู่ในหัวผู้ชมต่อไปอีกนาน

รู้ไหมว่าคนที่แต่งเพลงประกอบให้ 'It: Chapter Two' คือ Benjamin Wallfisch และผลงานของเขาในเรื่องนี้ชัดเจนมากจนแทบจะกลายเป็นตัวพากย์อารมณ์ของหนังไปเลย ผมชอบการเล่นธีมหลักที่ผสมความเศร้าเข้ากับความระทึก — โดยเฉพาะเพลงที่ใช้กับฉากรวมตัวของกลุ่ม Losers เมื่อพวกเขากลับมาพบกันในเมือง เด็กๆ ที่โตขึ้นถูกถ่ายทอดด้วยเมโลดี้ที่ละมุนแต่เต็มไปด้วยแอมเบียนต์ ซึ่งทำให้ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมาแบบเจ็บปวดและอบอุ่นพร้อมกัน เสียงสายไวโอลินต่ำกับซินธิไซเซอร์เบลนด์กันอย่างเนียน จนฉากนั้นกลายเป็นหนึ่งในโมเมนต์ที่จับใจที่สุดของหนัง ตอนที่ฟังอัลบั้มเดี่ยวๆ ก็ยังรู้สึกได้ว่า Wallfisch ให้ความสำคัญกับรายละเอียดเล็กๆ เช่นการใช้เสียงเด็กฮัมเล็กน้อยหรือคอรัสบางๆ เพื่อเชื่อมโยงกับเพนนีไวส์ ทำให้เพลงบางท่อนน่ากลัวโดยไม่ต้องพึ่งเสียงดังตบจังหวะเยอะๆ — นี่แหละที่ทำให้ผมคิดว่าเพลงประกอบชิ้นนี้โดดเด่นและน่าจดจำอย่างแท้จริง

ไม่บ่อยนักที่จะเจอหนังสยองขวัญที่ผูกคนดูไว้ตั้งแต่ซีนแรก และ 'It: มันโผล่มาจากนรก' ก็เป็นหนึ่งในนั้น — ผู้กำกับของหนังคือ Andy Muschietti (นามจริง Andrés Muschietti) ซึ่งชื่อเขาเริ่มเป็นที่พูดถึงหลังจากผลงานก่อนหน้านั้น ผมรู้สึกว่าพลังของงานกำกับของเขามาจากการจับจังหวะความกลัวแบบค่อยเป็นค่อยไป ผสมกับการใส่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ให้ฉากดูมีชีวิต เช่นเดียวกับวิธีที่เขาทำในหนังสยองขวัญเรื่องก่อนหน้า 'Mama' ซึ่งทำให้เห็นลายเซ็นการกำกับที่เน้นบรรยากาศและความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร ไม่ใช่แค่แสวงหาช็อตช็อคเพียงอย่างเดียว มุมมองแฟนหนังแบบผมคือ Andy มอบความเคารพต่อวรรณกรรมต้นฉบับพร้อมใส่ไอเดียภาพยนตร์ของตัวเองเข้าไป ทำให้ฉากที่น่ากลัวหลายฉากยังคงอยู่ในความทรงจำของคนดูได้อีกนาน

หลายคนจดจำตัวตลกจากภาพยนตร์เรื่อง 'It' รุ่นใหม่ด้วยหน้าตาที่บิดเบี้ยวและการขยับศีรษะแปลก ๆ ซึ่งเป็นผลงานของ Bill Skarsgård ในเวอร์ชันปี 2017 และตอนจบปี 2019 เขาสร้างตัวละครให้ต่างจากความเป็นคลาสสิกด้วยการใช้ภาษากายที่ผิดธรรมชาติ เช่น การเอียงศีรษะแบบไม่มีสัญญาณเตือนและปากที่ขยายกว้างจนดูไม่เหมือนมนุษย์ ฉากที่เขาเปิดเผยใบหน้าใต้แสงไฟไหม้หรือโผล่ออกมาจากมุมมืดของบ้านนั้นทำให้รู้สึกว่าไม่ได้เจอแค่ตัวละครที่น่ากลัว แต่เป็นสิ่งที่ละเมียดกับความกลัวของเด็ก ๆ อย่างตั้งใจ ผมชอบวิธีที่ Bill เล่นความไม่แน่นอนมากกว่าการตะโกนโฆษณาความน่ากลัวตรง ๆ เขาใช้เสียงต่ำขึ้นมาสูง แทรกด้วยเสียงกระซิบและท่าทางอันไม่เป็นมนุษย์ ฉากหนึ่งที่ติดตาคือช่วงที่ตัวตลกปรากฏตัวต่อหน้ากลุ่มเด็กในความฝัน โดยไม่ได้พูดอะไรยาว ๆ แต่แค่สายตา ท่าทาง และการขยับริมฝีปากก็เพียงพอให้คนดูรู้สึกหวาดกลัวได้ลึกกว่าการใช้เลือดสาดเต็มจอ ทั้งนี้สไตล์ของ Bill ทำให้ตัวตลกในยุคใหม่มีมิติเชิงจิตวิทยามากขึ้น เป็นความน่ากลัวที่ซ่อนตัวในรายละเอียดมากกว่าจะพึ่งแค่ภาพโหดร้ายอย่างเดียว

รายชื่อศิลปินที่เกี่ยวข้องกับเพลงประกอบ 'ให้มันจบที่นรก' มักจะขึ้นกับเวอร์ชันของงานและการจัดจำหน่าย ซึ่งทำให้รายการศิลปินเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา ในฐานะแฟนเพลงที่ติดตามซาวด์แทร็กไทยมานาน ผมมักเจอรายชื่อศิลปินใหญ่ ๆ ที่ถูกดึงมาทำเพลงบรรยากาศเข้ม ๆ เช่น 'Bodyslam' ที่คาแรกเตอร์เสียงดุดัน, 'Slot Machine' ที่ส่งพลังดนตรีร็อกแบบมีชั้นเชิง, 'Getsunova' ที่ถนัดเมโลดี้เศร้า ๆ แต่หนักอารมณ์, 'The TOYS' ซึ่งเหมาะกับฉากอินทีนซิตี้ และ 'Palmy' ที่เสียงเธอเติมความหวานชวนสะเทือนใจให้กับซีนเศร้า ๆ ได้ดี เหล่านี้เป็นชื่อที่ผมเห็นบ่อยในซาวด์แทร็กแนวดาร์กของหนัง-ซีรีส์ไทย ถ้าใครอยากตรวจสอบแบบชัวร์ ให้ลองดูเครดิตท้ายเรื่องหรือข้อมูลอัลบั้มบนบริการสตรีมมิ่งหรือหน้าออฟฟิเชียลของโปรดักชันนั่นแหละ — สิ่งที่ผมชอบคือการได้เห็นรายชื่อคอมโพเซอร์และโปรดิวเซอร์ด้วย เพราะบางทีศิลปินหลักอาจร้องแค่เพลงธีม แต่เพลงประกอบฉากเป็นผลงานของคนแต่งเพลงและวงออเคสตราที่เราไม่ค่อยรู้จัก การได้อ่านเครดิตทำให้ผมยิ่งอินกับหนังนั้น ๆ มากขึ้น

เสียงสกอร์ของ 'อิ ท โผล่จากนรก' ภาคแรกมีมิติที่ทำให้ฉันสะดุดตั้งแต่ฉากแรก เพราะมันไม่ใช่แค่เพิ่มความน่ากลัว แต่ยังสร้างความรู้สึกย้อนวัยควบคู่ไปด้วย Benjamin Wallfisch คือคนทำเพลงให้หนังเรื่องนี้ และงานของเขาได้แรงบันดาลใจจากหลายอย่างผสมกันอย่างชัดเจน — ทั้งการอ้างอิงถึงบรรยากาศของหนังวัยรุ่นยุค 80 ที่ให้ความอบอุ่นและความเป็นมิตร กับองค์ประกอบฮอรร์ที่เยียบเย็นและไม่คาดคิด เขาใช้เมโลดี้เรียบง่ายที่บรรเลงด้วยเปียโนและเครื่องสายเพื่อสื่อถึงมิตรภาพและความไร้เดียงสาของกลุ่ม Losers' Club แล้วในขณะเดียวกันก็สอดแทรกเสียงระยิบระยับของกล่องดนตรี เสียงประสานของเด็กร้องประสาน และการเล่นคอร์ดที่มีความคลุมเครือเพื่อสร้างความไม่สบายใจเมื่อ Pennywise ปรากฏ ในเชิงเทคนิคงานนี้ฉันชอบวิธีที่ Wallfischเล่นกับไดนามิก — เวลาที่หนังอยากให้เรารู้สึกอุ่นใจ ดนตรีจะเปิดกว้าง แนวทำนองชัดเจน แต่พอเตือนว่ามีอันตรายใกล้เข้ามา เสียงจะหดตัว ใช้เสียงสั้น ๆ ซ้ำ ๆ หรืออินเตอร์วัลที่ขัดกันจนรู้สึกแปลก ๆ นั่นทำให้ความตึงเครียดยิ่งเพิ่มขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งเสียงดังตลอดเวลา ความร่วมมือระหว่างผู้กำกับและคอมโปสเซอร์ยังทำให้ธีมเพลงกับภาพมีการตอบโต้กันอย่างละเอียด — เหมือนดนตรีเป็นตัวบอกความลับของหนังบางส่วนที่ภาพยังไม่ยอมบอกทั้งหมด โดยรวมแล้วสกอร์ของ 'อิ ท โผล่จากนรก' ภาคแรกทำให้ฉันนึกถึงการผสมผสานของความคิดถึงวัยเด็กกับความน่ากลัวแบบสมัยใหม่ มันไม่ใช่แค่พื้นหลังประกอบฉาก แต่วางตัวเป็นตัวละครอีกตัวหนึ่งที่คอยกระตุ้นอารมณ์และความทรงจำของตัวละครในหนัง ซึ่งทำให้การดูหนังมีความลึกขึ้นมากกว่าการสะดุ้งเพียงชั่วคราว

นี่คือรายชื่อตัวละครหลักใน 'It' มันโผล่มาจากนรก ภาคแรก ที่ฉันอยากชวนให้คิดถึงมากที่สุด: บิล เดนโบรห์, เบเวอร์ลี มาร์ช, เบ็น แฮนส์คอม, ริชชี่ ทอซิเยร์, เอ็ดดี้ แคสเบรค, ไมค์ แฮนลอน และสแตนลีย์ ยูริส — กลุ่มเด็กที่รวมตัวกันเป็น 'Losers' Club' และต่อสู้กับสิ่งที่เรียกตัวเองว่าเพนนีไวส์ บิลเป็นแกนนำเชิงอารมณ์ เพราะการสูญเสียจอร์จี้เป็นชนวนให้เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้น เบเวอร์ลีมีความซับซ้อนด้านครอบครัวและการเผชิญหน้ากับความกลัวของตัวเอง เบ็นรับบทคนที่รู้สึกด้อยค่าแต่มีพลังในการคิดสร้างสรรค์ ริชชี่คอยคลายความตึงเครียดด้วยมุขและเสียงพากย์ เอ็ดดี้กลัวสุขภาพและติดยาดมซึ่งเป็นลักษณะเด่นที่เพื่อนๆ ต้องช่วยกัน ไมค์ทำหน้าที่เหมือนผู้เก็บความทรงจำของชุมชน ส่วนสแตนลีย์เป็นคนที่กลัวที่สุดแต่ก็มีเหตุผลของตัวเอง นอกเหนือจากเด็กๆ ยังมีตัวร้ายชัดเจนอย่างเพนนีไวส์ ซึ่งโผล่มาในหลายรูปแบบ และเฮนรี บาวเวอร์ส ที่เป็นหัวหน้ากลุ่มคนรังแก สถานที่เด่นอย่างท่อระบายน้ำและบ้านว่างที่ชื่อ Neibolt House ก็เป็นฉากสำคัญที่แสดงออกถึงความหวาดกลัวในหนัง ฉันชอบที่เด็กๆ ไม่ได้เป็นฮีโร่แบบสมบูรณ์ พวกเขาเปราะบางและต้องพึ่งกันและกัน ซึ่งทำให้เรื่องมันจับใจและน่ากลัวไปพร้อมกัน

ฉากสุดท้ายของ 'It' สำหรับฉันมันไม่ใช่การมาจากนรกในความหมายทางศาสนา แต่เป็นการเปิดหน้าต่างสู่สิ่งที่อยู่ลึกที่สุดในจิตใต้สำนึกของเมืองและตัวละครทั้งหลาย ฉากที่ดูเหมือนจะเป็นมิติอื่นหรือ 'Deadlights' ในต้นฉบับของสตีเฟน คิง ถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของพลังที่เกินกว่าจะเข้าใจได้ ซึ่งไม่ได้มาจากนรกแบบคนทำบาปตกนรก แต่มาจากแหล่งที่โบราณกว่าและไม่อิงกับศีลธรรมของมนุษย์เลย ฉากสุดท้ายยังบอกเป็นนัยว่าความชั่วร้ายในเมือง 'Derry' เกิดจากการผสมของความทรงจำที่ถูกเก็บงำ ความเงียบของผู้ใหญ่ และบาดแผลในวัยเด็ก การที่สิ่งนั้นถูกพาออกมาจากที่มืดๆ เหมือนการให้ตัวละครเผชิญหน้ากับความกลัวเก่าๆ แบบที่ไม่ต้องหลบอีกต่อไป การต่อสู้ในมิติที่ประหนึ่งเป็นนรกหรือดินแดนเหนือจริง จึงเป็นการต่อสู้เชิงจิตวิทยาและสัญลักษณ์มากกว่าจะเป็นการต่อสู้เชิงศาสนา ฉันรู้สึกว่าบทสรุปแบบนี้ให้ทั้งความสยองและการปลดปล่อยพร้อมกัน มันบอกเราว่าแม้จะเอาชนะปีศาจได้ แต่ร่องรอยของมันยังอยู่ และสิ่งที่สำคัญคือความร่วมมือของคนที่เคยเป็นเด็กร่วมกัน การจบแบบนี้ทำให้เรื่องยิ่งมีความลึกและกินใจมากกว่าแค่โชว์ภาพสยองอย่างเดียว

เพลงธีมเวอร์ชันโทรทัศน์เก่า ๆ ของ 'It' ยังคงติดหูฉันจนแปลกใจ เพราะมันเรียบง่ายแต่ฝังลึก เสียงเมโลดี้หลักจากมินิซีรีส์ปี 1990 ที่ทำโดย Richard Bellis มีคุณภาพแบบโทรทัศน์ยุคก่อนหน้า — มีซินธิไซเซอร์กับแอมเบียนซ์ที่ให้ความรู้สึกหลอนแบบบ้าน ๆ ไม่ใช่การสยองแบบทันสมัย แต่เป็นความอึมครึมที่กวนความทรงจำวัยเด็กได้ดี การผสานเสียงคีย์บอร์ดกับคอร์ดเสียงต่ำทำให้เมโลดี้นั้นกลายเป็นสิ่งที่คนจำได้เมื่อพูดถึงชื่อนี้ เวลาได้ยินท่อนนั้นอีกครั้ง มันคืนบรรยากาศของการดูทางบ้านตอนดึก ๆ ให้กลับมา ทั้งที่เทคนิคอาจไม่ซับซ้อน แต่ความเรียบง่ายกับธีมดนตรีที่ยืนหยัดมานานช่วยให้มันเป็นหนึ่งในเพลงประกอบที่แฟนรุ่นเก่าจดจำได้ทันที นั่นคือเหตุผลที่เพลงจากมินิซีรีส์ยังมีเสน่ห์ ไม่ใช่เพราะยิ่งใหญ่ แต่เพราะมันสร้างความคุ้นเคยและความน่ากลัวแบบใกล้ตัวได้ดี