อ่านงานของจอนนี เอฟวันส์ครั้งแรกทำให้ผมติดใจในความเรียบง่ายที่ซ่อนความลึกไม่ต่างจากนักเขียนรุ่นเก๋าอย่าง 'The Old Man and the Sea' ซึ่งผมเห็นเงาของเออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ในสไตล์การตัดคำและบรรยากาศที่ไม่บอกทุกอย่างออกมาทีเดียว
การอ่านงานจากนักเขียนน้อยคนที่ไม่เป็นที่รู้จักทำให้ผมมองเห็นเสน่ห์เฉพาะตัวเหมือนตอนที่อ่าน 'The Catcher in the Rye' เป็นครั้งแรก — ความรู้สึกส่วนตัวและมุมมองที่เฉพาะเจาะจงจึงอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมบางชื่อนักเขียนถึงยังไม่ได้รับการยอมรับกว้าง แต่หากเป้าหมายคือหานวนิยายที่โดดเด่นในเชิงอิทธิพลหรือรางวัล ทางเลือกต่างๆ ที่เป็นที่รู้จักมากกว่าก็ยังคงเข้าถึงง่ายกว่า ทั้งนี้ผมอยากให้มองว่าชื่อที่ไม่คุ้นอาจมีผลงานดีซ่อนอยู่ในวงเล็กๆ — เป็นการค้นพบที่ให้ความพึงพอใจเฉพาะตัวเมื่อเจอจริงๆ