อาเฟย

"ถ้าเจ้าแน่ใจ...ข้าก็ไม่ขัดข้อง" อ๋องสี่กล่าวพลางแสยะยิ้ม ที่ดูน่ากลัวมากกว่าอ่อนโยนหรือยินดี "อันที่จริง...ข้าก็อยากเป็นภรรยามากกว่าสามี แต่เพราะว่าเจ้าบอกว่าไม่มีสินสอดมาแต่งข้า ข้าจึงยอมเสียเปรียบ ยอมเป็นสามีเสียเอง" หลี่ชิงฟังแล้วรู้สึกว่า มันต้องมีอะไรบางอย่างที่น่ากลัวแอบแฝงอยู่ จึงลอบมองไท่ชินอ๋อง เห็นไท่ชินอ๋องหน้านิ่งมาก แม้แต่หัวคิ้วยังไม่กระตุก ก็ยิ่งมั่นใจว่า...อ๋องสี่ต้องมีแผนการอันร้ายกาจแน่ๆ แต่ทว่าอาเฟยนั้นยังไม่สำเหนียก ยิ้มกว้าง พลางกล่าวเสียงใส "ท่านเห็นด้วยกับข้าจริงๆ หรือ?" "อืมม์..." อ๋องสี่พยักหน้า พลางคีบกับกินต่ออย่างใจเย็น "แต่เรื่องนี้จะพูดปากเปล่าไม่ได้" "หมายความว่าอย่างไร?" อาเฟยชะงักตะเกียบค้างอยู่กลางอากาศอย่างสงสัย "ตอนข้าแต่งเจ้าเป็นภรรยา ข้าจัดงานใหญ่โต เสียเงินจัดงานแต่งไปไม่ใช่น้อย" อ๋องสี่เริ่มแล้ว...หลี่ชิงคิดในใจ "ข้า..." อาเฟยทำแก้มป่อง คิ้วเรียวงามขมวดเข้าหากัน สีหน้าลำบากใจ "จะต้องจัดงานแต่งใหญ่โตขนาดนั้นเลยหรือ?" "ไม่ต้อง" คำตอบสั้นๆ ของอ๋องสี่ ทำให้อาเฟยถอนหายใจเฮือกอย่างโล่งอก "แต่เราส

3 วันผ่านไป... หลี่ชิงมัวแต่ช่วยไท่ชินอ๋องสะสางราชกิจ เพราะแคว้นซีเซี่ยส่งบรรณาการมาให้ ทั้งท่านทูตยังมาเยี่ยมองค์หญิงหลิงหลิง...จึงไม่ได้พบหน้าอาเฟย เพราะต้องต้อนรับท่านทูต พอเย็นวันที่สี่ หลี่ชิงก็ตั้งใจไปหาอาเฟยที่ตำหนักที่อ๋องสี่และอาเฟยพัก...เห็นอาเฟยนั่งฟุบอยู่บนโต๊ะน้ำชาที่ทำจากหินหยกขาว จึงเดินเข้าไปในศาลาชมสวน แล้วเรียก "อาเฟย" อาเฟยเงยหน้าขึ้นมา พอเห็นหลี่ชิงก็เรียก "เกอเกอ..." ดวงหน้ากลมๆ ของอาเฟยที่มักประดับด้วยรอยยิ้ม...เวลานี้ไม่มีรอยยิ้ม และดูหม่นหมอง "เป็นอะไรไปหรือ? อาเฟย" หลี่ชิงถาม พลางเข้าไปนั่งใกล้ "ข้ากลุ้มใจ" อาเฟยตอบด้วยน้ำเสียงหมดอาลัยตายอยาก หลี่ชิงอึ้ง...คำๆ นี้ไม่เคยหลุดลอดออกมาจากปากของอาเฟยเลยสักครั้ง ตั้งแต่รู้จักกันมา "เจ้ากลุ้มใจเรื่องอะไร? บอกเกอเกอมาซิ เผื่อว่าเกอเกอจะช่วยแก้ปัญหาให้ได้" หลี่ชิงกล่าวปลอบโยน "เฮ้ออออ..." อาเฟยถอนหายใจยาว "ตั้งแต่ข้าได้เป็นสามี ข้าเพิ่งจะรู้ว่า...ค่าใช้จ่ายในตำหนักนั้นมากมายขนาดไหน แล้วยังจะเงินเดือนของเหล่านางกำนัลและขันที รวมทั้งบรรดาองครักษ์ที่มาจากต้าเหลียวอีก นั่นยังไม่

"อาเฟย..." ไท่ชินอ๋องเอ่ยขึ้น...เขาเห็นลู่ทางแก้ปัญหาที่ยุ่งเหยิงวุ่นวายของอ๋องสี่แล้ว "เจ้าเป็นเจ้าขอร้านน้ำชาได้ โดยไม่ขัดต่อคุณธรรมของภรรยาที่ดี เพราะภรรยาที่ดีกว่าภรรยาที่ดีก็คือภรรยาที่รู้จักช่วยครอบครัวทำมาหากิน" "จริงหรือขอรับ?" อาเฟยมองไท่ชินอ๋องตากลมแป๋ว "จริงแท้แน่นอน...ดูอย่างชิงชิงของข้าสิ หากยึดตามกฎมนเทียรบาล 'ฝ่ายในห้ามก้าวก่ายราชกิจ' ชิงชิงก็ไม่อาจช่วยงานข้า...ถ้าเป็นเช่นนั้น ราชกิจจะเสียหายมากมายขนาดไหน เจ้าลองคิดดู...ดังนั้นทุกอย่างจึงจำต้องมีข้อยกเว้น ข้อยกเว้นคือสิ่งที่ดีกว่า...สำหรับเจ้า สิ่งที่ดีกว่าก็คือการออกไปสร้างร้านน้ำชา ยืนด้วยลำแข้งของตนเอง แต่คุณธรรมของการเป็นภรรยาที่ดีกว่าก็ไม่ควรละเลย คือไม่อาจทอดทิ้งสามี ดังนั้นอาเฟยเจ้าสามารถเปิดร้านน้ำชาโดยไม่ต้องหย่า และไม่ต้องอยู่ในสถานะสามีด้วย เจ้าว่าดีหรือไม่?" อาเฟยฟังแล้ว...ได้แต่กระพริบตา ผงกศีรษะ...muj และคล้ายๆ จะงงๆ หลี่ชิงอยากหัวเราะ ต้องพยายามกลั้นขำแทบแย่...ไท่ชินอ๋องพูดอ้อมเป็นวงใหญ่ ซับไปซ้อนมา สรุปก็คือว่า...อาเฟยกลับไปเป็นภรรยาตามเดิม เพิ่มเติมคือเปิดร้านน้ำชาได้ เพื่อ

เดี๋ยวข้าจะแบ่งของขวัญที่ได้รับให้เกอเกอครึ่งหนึ่งตามสัญญา" อาเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงมีความสุข ยิ้มจนตายิบหยี "ไม่ต้องหรอก...ของขวัญเหล่านี้ เจ้าเก็บเอาไว้เถิด ข้ายกให้" หลี่ชิงเอ่ยเสียงนุ่มนวล แล้วอดสำทับไม่ได้ว่า "แต่นับจากนี้ไป...อาเฟย เจ้าจะได้รับของขวัญมากกว่านี้เป็นร้อยเป็นพันเท่า เจ้าจะต้องระมัดระวัง และจำเอาไว้ว่า...ไม่มีผู้ใดให้ของขวัญกันเปล่าๆ โดยมิหวังผล ดังนั้นอย่าได้สนทนากับผู้ใดตามลำพัง จงให้ต้าโก่วหรือต้าหนิวคนใดคนหนึ่งอยู่ด้วย เพราะพวกเขาเป็นเลขาประจำตัวของเจ้า และรายงานทุกเรื่องที่คนเหล่านั้นมาขอให้เจ้าช่วยเหลือให้ท่านอ๋องสี่รู้ ท่านอ๋องสี่จะสามารถตัดสินใจให้เจ้าว่าของขวัญชิ้นใดเป็นของขวัญที่รับไว้ได้และของขวัญชิ้นใดไม่สมควรรับเอาไว้...จำได้หรือไม่ อาเฟย?" "จำได้ขอรับ" อาเฟยรับคำเสียงสดใส "ดีมาก" หลี่ชิงแย้มยิ้มงดงาม ไท่ชินอ๋องคีบเนื้อปูก้อนที่แกะเปลือกออกเรียบร้อยแล้วให้แก่หลี่ชิง แล้วเอ่ยว่า "ชิงชิง กินเยอะๆ" ก็พอดีมีทหารนายหนึ่งเข้ามาค้อมคำนับรายงานว่า "น้อมเรียนไท่ชินอ๋อง...พ่อบ้านเหลียงแห่งจวนไท่ชินอ๋องขอเข้าพบขอรับ" "ให้เข้

สองสามีภรรยาแซ่กู้สะดุ้งโหยง คุกเข่าลงดังเดิม จับมือกันและกันเอาไว้ ตัวสั่นงันงก "ขะ ข้าน้อย ผะ ผิดอันใดหรือขอรับ?" ชายแซ่กู้ตะกุกตะกัก "พวกเจ้าสองคนมาอ้างตัวเป็นบิดามารดาของพระชายาอาเฟยใช่หรือไม่?" เสียงไท่ชินอ๋องดุดันสองสามีภรรยาที่สั่นอยู่แล้วยิ่งสั่นจนฟันกระทบกันพูดอะไรไม่ออก...เกี่ยงกันไปมาว่า "ตาแก่ เจ้าพูดก่อนสิ" นางที่เป็นภรรยาเกี่ยงให้สามีเป็นคนพูดก่อน "ยายแก่ เจ้าพูดก่อนสิ" ชายวัยกลางคนแซ่กู้ก็เกี่ยงให้ภรรยาเป็นคนพูดก่อน ไท่ชินอ๋องกระดิกนิ้วเรียกหลิวกงกงมากระซิบข้อความบางอย่าง แล้วเอ่ยเสียงเหี้ยม "เมื่อไม่มีผู้ใดพูดก็ลากออกไปตัดหัวทั้งสองคน" "หาๆ..." ทั้งสองอุทานอย่างตกใจ "ข้าพูดๆ..." ชายแซ่กู้รีบร้อนเอ่ยเสียงระรัว "ข้าน้อยเป็นบิดาของพระชายาอาเฟยขอรับ" "จริงหรือ?" ไท่ชินอ๋องถามเสียงเรื่อยๆ "จริงขอรับ" ชายแซ่กู้และภรรยาคำนับปลกๆ "หลิวยี่...ลากตัวออกไป โบยให้ตาย" ไท่ชินอ๋องสั่ง "ขอรับ" หลิวกงกงขานรับคำสั่ง แล้วโบกมือให้ทหารองครักษ์สองนายลากตัวชายแซ่กู้ ซึ่งตกตะลึงจนอ้าปากค้างออกไปจากห้องนั้น "