เฮดว้ากเกียร์ยาวกับยัยเฟรชชี่ปี 1 เกียร์ที่ไม่ใช่ฟันเฟือง18+

แสงแดดยามเช้าของกลางเดือนสิงหาคมสาดส่องลงมาตกกระทบยอดตึกสูงภายในรั้วมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง อากาศร้อนอบอ้าวตามสไตล์ประเทศไทยไม่ได้ทำให้ความคึกคักของเหล่านักศึกษาใหม่ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย วันนี้คือวันแรกของการเปิดภาคเรียนและเป็นวันเริ่มต้นกิจกรรมรับน้องรวมของทุกคณะ บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงจอแจ เสียงกลองสันทนาการที่ดังกึกก้องมาจากลานกว้าง และขบวนแถวของนักศึกษาปีหนึ่งที่สวมชุดนักศึกษาใหม่เอี่ยม เดินเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบตามคำสั่งของรุ่นพี่“แฮ่ก... แฮ่ก... สายแล้วๆๆ ตายแน่ไอ้หอมเอ๊ย!”เสียงหอบหายใจดังประสานกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งย่ำลงบนพื้นคอนกรีต ‘ข้าวหอม’ หญิงสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษาหญิงที่กระโปรงพลีทความยาวพอดีเข่ากำลังพริ้วไหวไปตามแรงลม เธอกำลังวิ่งกระหืดกระหอบฝ่าฝูงชนด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ขาสั้นๆ ของเธอจะทำได้ ผมยาวสลวยที่ถูกมัดรวบเป็นหางม้าแกว่งไปมาตามจังหวะการวิ่ง ใบหน้าจิ้มลิ้มที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางๆ ตอนนี้เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและรอยแดงจากความเหนื่อยล้าและอุณหภูมิที่สูงปรี๊ด เธอคือเฟรชชี่น้องใหม่จากคณะบริหารธุรกิจ สาขาการบัญชี ที่ดันตั้งนาฬิกาปลุกผิดเวลาในวันแรกของก

*ช็อปเครื่องกล ด้านหลังตึกคณะวิศวะ*ไฟพาข้าวหอมเดินมาจนถึงโรงช่างขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์เครื่องมือช่างและชิ้นส่วนรถยนต์มากมาย กลิ่นน้ำมันเครื่องและเศษเหล็กคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ข้าวหอมยกมือขึ้นปิดจมูกเล็กน้อย มองซ้ายมองขวาด้วยความไม่คุ้นเคย“พี่พาหนูมาที่นี่ทำไมคะ?” หญิงสาวถามขึ้นอย่างหวาดระแวง ไฟโยนกระเป๋าเป้ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ตัวหนึ่ง ก่อนจะหันมามองเธอ“ช่วงนี้ฉันกำลังทำโปรเจกต์จบ ต้องสิงอยู่ที่นี่เกือบทุกวัน หน้าที่ของเธอคือ... คอยหยิบเครื่องมือ ทำความสะอาด และจัดการเรื่องอาหารการกินให้ฉัน ทั้งหมดนี่คือเขตรับผิดชอบของเธอ” ข้าวหอมเบิกตากว้าง“เดี๋ยวนะคะ! ให้หนูมาหยิบเครื่องมือช่างเนี่ยนะ? หนูเรียนบัญชีนะคะ ไม่ใช่ช่างยนต์! ประแจเบอร์อะไรหนูยังไม่รู้จักเลย!” ร่างสูงก้าวอาดๆ เข้ามาหาคนตัวเล็กจนข้าวหอมต้องถอยกรูด แผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์โลหะ ไฟยกแขนทั้งสองข้างขึ้นกักขังเธอไว้ในวงแขนกว้าง โน้มใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้มีคราบน้ำมันเครื่องเปื้อนอยู่ที่แก้มซ้ายเข้ามาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน“ฉันไม่ได้ขอให้เธอมาประกอบเครื่องยนต์...” ไฟกระซิบเสียงพร่า แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นประกายวิบ

  ไฟเลื่อนกระดานล้อเลื่อนออกมาจากใต้ท้องรถ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะคว้าขวดน้ำเปล่าขึ้นมาดื่ม ท่าทางการดื่มน้ำของเขาช่างดูเซ็กซี่จนข้าวหอมต้องเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาเดินตรงมาหาเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป..มันไม่ใช่สายตาดุๆ เหมือนตอนที่แกล้งกัน แต่เป็นสายตาที่ลุ่มลึกและจดจ้องราวกับจะอ่านใจเธอ“อยากกลับหอนักเหรอ?” เขาถาม พลางขยับเข้ามาใกล้จนระยะห่างแทบจะเป็นศูนย์   “แต่เท่าที่ดู...งานของฉันยังไม่จบ และเธอก็ยังต้องทำหน้าที่ ‘เบ๊’ ของฉันต่อจนกว่าฉันจะพอใจ” “นี่มันจะสี่ทุ่มแล้วนะพี่ไฟ! พรุ่งนี้หนูมีเรียนเช้า!”  ข้าวหอมประท้วง เสียงของเธอสั่นพร่าเมื่อเขายกมือขึ้นมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าของเธอออกอย่างเบามือ“เรียนเช้าก็แค่เข้าสายหน่อยจะเป็นไรไป”  ไฟก้มลงมากระซิบที่ข้างหู กลิ่นกายสะอาดๆ ของเขาทำเอาข้าวหอมยืนแทบไม่อยู่  มือหนาเลื่อนลงมาจับที่เอวบางผ่านเนื้อผ้าเช็ดตัวที่เธอใช้เช็ดคราบน้ำมันเมื่อครู่ “หรือว่า... กลัวว่าถ้าอยู่กับฉันดึกกว่านี้ จะกลายเป็นไม่อยากกลับ?”ลมหาย

  หลังจากค่ำคืนอันเร่าร้อนในช็อปเครื่องกล ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ควรจะหวานชื่นจนมดขึ้น แต่ทว่าโชคชะตากลับส่งอุปสรรคชิ้นใหญ่เข้ามาท้าทายในเวลาอันรวดเร็ว  เย็นวันต่อมา ข้าวหอมเดินนำเอกสารมาส่งให้ไฟที่ตึกคณะ แต่ภาพที่เธอเห็นกลับทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ... ‘พี่เกรซ’ ดาวคณะวิศวะรุ่นพี่ปีสี่ อดีตแฟนเก่าที่เคยทิ้งไฟไปอย่างไม่ใยดีเมื่อสองปีก่อนเพื่อไปคบกับหนุ่มนักเรียนนอก บัดนี้เธอกำลังยืนร้องไห้โฮและพยายามจะโผเข้ากอดไฟกลางลานเกียร์ “ไฟ... เกรซขอโทษ เกรซโดนเขาหลอก เกรซรู้แล้วว่าไม่มีใครรักเกรซเท่าไฟอีกแล้ว เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมคะ” เสียงสะอื้นของรุ่นพี่คนสวยดังเข้าหูข้าวหอมทุกคำ ไฟยืนนิ่ง สีหน้าของเขาเรียบเฉยทว่าแววตากลับฉายความรำคาญอย่างชัดเจน เขาเบี่ยงตัวหลบสัมผัสของอดีตแฟนเก่าอย่างเย็นชา “มันสายไปแล้วเกรซ ฉันมีคนของฉันแล้ว และฉันก็รักเขามาก”แม้คำพูดของไฟจะชัดเจน แต่ความเสียใจและความน้อยใจกลับแล่นริ้วเข้ามาในอกของข้าวหอมอย่างห้ามไม่ได้  สายตาขอ

 ณ ลานหน้าคณะบริหารการบัญชี  บรรยากาศที่ควรจะเงียบสงบกลับร้อนระอุขึ้นมาทันตา เมื่อ ‘มาวิน’ เดือนคณะสุดหล่อโปรไฟล์หรู ดีกรีลูกชายรัฐมนตรีผู้ทรงอิทธิพล กำลังยืนส่งยิ้มทรงเสน่ห์ พลางยื่นช่อดอกไม้และขนมแบรนด์ดังระดับโลกให้ ‘ข้าวหอม’ หวังจะเช็กเรตติ้งและขายขนมจีบเฟรชชี่สาวคนดัง โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังเหยียบเข้าถ้ำเสือ“น้องข้าวหอมครับ เย็นนี้ให้เกียรติไปทานข้าวกับพี่ไหมครับ พอดีคุณพ่อพี่ท่านเพิ่งเปิดห้องอาหาร VIP ที่โรงแรมห้าดาวน่ะไว้ให้นะครับ พี่อยากพาน้องข้าวหอมไปลอง”  มาวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอวดอ้างสรรพคุณเต็มที่  คิดว่าผู้หญิงร้อยทั้งร้อยต้องสยบแทบเท้า แต่เขาคิดผิด... เพราะ ข้าวหอม ไม่ใช่ผู้หญิงไก่กาที่ไหน เธอเป็นถึงลูกสาวคนเดียวของ ‘แม่เลี้ยง’ ผู้ทรงอิทธิพลในเชียงใหม่ ตระกูลคุมธุรกิจปางไม้และอสังหาริมทรัพย์ระดับแสนล้าน เป็นเศรษฐีล้านนาตัวจริงเสียงจริงที่ไม่เคยตื่นเต้นกับเงินหรือตำแหน่งของใคร&l