จักรภพ เพ็ญแข

ตามประวัติศาสตร์... นางคือหญิงแพศยาฉาวโลกีย์ ด้วยพรสังวาสนำพานางให้เป็นฮองเฮาสองครั้งฮูหยินห้าครั้ง บุรุษผู้มีสัมพันธ์สวาทกับนางล้วนต้อง ตาย ผู้คนต่างเรียกขานนางว่าหญิงยั่วโลกีย์ แต่ใครจะขบคิดบ้างเล่า... โฉมงามที่กลายร่างเป็นหญิงแพศยา ก็เพราะผู้ชายมันเลว **คำเตือน** -นิยายนามปากกา ศศิชา เป็นนิยาย PWP สำนวนอีโรติก -ไม่เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี -เรื่องทุกเรื่องเป็นเรื่องแต่ง ไม่มีตัวละครอยู่จริงและแสดงถึงความกระหายด้านมืดของตัวละคร โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ปฐพี (ดิน) อายุ 41 ปี หล่อ นิ่ง เนียบ สุขุม ซึน สถานะโสดแต่อยู่ในโหมดคุณพ่อลูกหนึ่ง ไม่คิดหาแม่ใหม่ให้ลูกและไม่คิดมีเมียอีก (เป็นคนนิ่ง ๆ ซึน ๆ แต่ ดุ มาก) ปรีชญา (น้ำผึ้ง) อายุ 22 ปี น่ารัก ตัวขาว สดใส ขี้อ้อน สถานะโสดและเกิดมาไม่เคยมีแฟน แต่อยากมีแฟนก่อนเรียนจบ (เป็นวีเจไลฟ์สดที่ไม่เปิดเผยตัวตนในแอปแอปหนึ่ง) ----------------------- นิยายที่เกี่ยวข้อง (อ่านแยกได้) ❀ นางร้ายกลายเป็นคนใหม่แล้ว (รดาลูกสาวปฐพี) ❀ อาจารย์ปฐพี (ปฐพีพ่อของรดา) ------------------------

...พรหมจรรย์กับการทดแทนบุญคุณข้อเสนอที่ไม่อาจห้ามใจ... เพราะอดีตในวัยเด็ก หัวใจของ เปรม เจนาส พงษ์ไพศาลกิจจึงปิดตายกับคำว่า ‘ความรัก’ หรือคำว่า ‘ครอบครัว’ หนุ่มเสเพลใช้ชีวิตอิสระเหมือนนกขมิ้น ค่ำที่ไหนนอนที่นั่น มีคู่ควงไม่ซ้ำหน้า เป็นผู้บริหารสูงสุดของ ‘เจนาสกรุ๊ป’ ในธุรกิจการเดินเรือ เขาย้อนกลับมาที่บ้านเกิดบิดาที่ไม่เคยเห็นตัวจริง นอกจากเห็นท่านผ่านสื่อ ที่ในบางครั้งที่พิทีเซียมารดาชี้ให้ดู ความผูกผันในสายเลือดจึงไม่เคยมี ครั้นคุณหญิงประกายผู้เป็นย่าติดต่อมา...เขาจึงไม่ใส่ใจ หนุ่มรักสนุกใช้ชีวิตตามใจฉัน แต่กลับต้องมาตกหลุมเล็กๆ ที่ กาสะลอง มณีรมณ์ว่างล่อไว้ เธอใช้อุบายชักชวนชายหนุ่มหัวใจกระด้างกลับไปพบผู้มีพระคุณ

ศาสตรา ภูวเดชาธร คือผู้ชายที่ ภัคธีมา บอกตัวเองว่าเขาช่างร้ายกาจสมกับชื่อ ผู้ชายคนนี้พร้อมจะฟาดฟันให้เธอย่อยยับแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทั้งๆ ที่เธอคือว่าที่น้องสะใภ้ หรือเขารังเกียจว่าเธอจน ไม่คู่ควรกับคนในตระกูลภูวเดชธรเจ้าของไร่ที่ใหญ่ที่สุดในเชียงใหม่ เขาจึงกีดกันเธอกับน้องชายเขาทุกวิถีทาง แม้ภัคธีมาพยายามจะไม่ข้องแวะกับเขา หากทว่าในที่สุด โชคชะตาก็กลั่นแกล้ง ให้ต้องตกไปอยู่ในบ่วงพันธนาการของเขาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ภัคธีมาจึงได้แต่นับวันรอ… รอวันที่กริชผู้แข็งกร้าวอย่างเขาจะปลดปล่อยเธอให้เป็นอิสระ แต่ครั้นเมื่อถึงเวลาจริงๆ มันกลับไม่ง่ายเลย เพราะหัวใจที่แสนอ่อนไหวถูกบ่วงเสน่หาร้อยรัดเอาไว้อย่างแน่นหนา

“ เงื่อนรักถักทอประสานใจ แฝงนัยความรักไม่เสื่อมคลาย ไม่พานพบเพียงหนึ่งเดียวดังใจหมาย มิขอผูกพันผู้ใดไปจนตาย” หนึ่งชีวิตน้อยๆ ของซูฉิงเยี่ยน นางไม่เคยปรารถนาในสิ่งใดอย่างแท้จริง สิ่งเดียวที่นางร้องขอคือชีวิตเรียบง่ายกับบุรุษธรรมดาสามัญสักคน ทว่ายิ่งปรารถนาในสิ่งใดกลับได้รับในสิ่งที่ตรงกันข้าม ยิ่งในยามที่นางได้พบเขานางยิ่งแจ้งแก่ใจว่า ชั่วชีวิตของนางอย่าได้หวังพบความสงบสุข เพราะชีวิตเรียบง่ายของเขานั้นเป็นเพียงภาพลวงตา!!! ความปรารถนาเดียวของเยวี่ยเทียนฉี คือขอเพียงบุคคลอันเป็นที่รักของเขาอยู่รอดปลอดภัย ถึงแม้ว่าเขาไม่อาจอยู่เคียงข้างเพียงได้ยืนมองอยู่ห่างๆเขาก็พอใจ ทว่าภัยมืดที่กลับมาคุกคามอีกครั้ง ทำให้เขาต้องก้าวออกมาจากโลกที่เขาหลบซ่อน เขายอมสละได้แม้แต่หญิงสาวที่ทำให้เขาหวั่นไหว ทว่าชะตากลับเล่นตลกเมื่อเขาพบว่าในตอนที่ปล่อยมือจากนาง นางกลับเป็นฝ่ายเดินเข้ามาสู่อ้อมแขนของเขาเอง!!!

“มิว่าภพใด..ข้าจักเฝ้าติดตามถามหา จนกว่าอรุณรุ่งของข้า..จักมาถึง” เมื่อวาระแห่งกรรมเวียนมาบรรจบ เมื่อนั้นกงล้อกฎแห่งกรรมจะได้รับการสะสาง ภายใต้ซากเรือสำเภาใต้ท้องทะเลอ่าวไทย เสียงครวญจากทะเลถูกเล่าขานยาวนานจากรุ่นปู่ย่าจนถึงรุ่นหลาน อาถรรพ์เล่าลือเป็นสิ่งที่ทำให้ผู้ที่หลงไปกับเสียงชักพา ทว่าทรัพย์สมบัติอันไม่สามารถประเมินค่าได้จาก.. ซากสำเภาทองที่แสดงถึงความรุ่งเรืองจนถึงขีดสุดแห่งเมืองสุโขทัย กลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้นักล่าสมบัติใต้ทะเลยอมที่จะเสี่ยง แม้ว่าจะต้องเดิมพันด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็ตาม วิญญาณหนึ่งถูกจองจำด้วยความแค้นในรักที่ถูกหลอกลวงและการถูกฆ่าให้ตายอย่างเลือดเย็น ไม่ว่ากี่ภพกี่ชาติเธอก็จะรอคอยจนกว่าวาระแห่งกรรมนั้นจะหมุนมาเยือน บุรุษหนึ่งยึดมั่นในรักเพียงนางเดียว เมื่อไม่อาจครองคู่ในชาตินี้ คำสัตย์ปรารถนาจึงขอมีเพียงนางเดียวทุกภพทุกชาติไป เมื่อกงล้อแห่งกรรมเวียนมาบรรจบ ผู้ก่อกรรมจะต้องได้รับผลแห่งกรรมเป็นสัจธรรม