หญิงแพศยา

**คำเตือน**

-----------------

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นที่เมืองหยางโจว เมื่อข้าผ่านพิธีปักปิ่นและอีกหกเดือนต่อมาก็ถูกส่งตัวมาแต่งงานกับคุณชายสกุลหวัง แม้ว่าข้าจะอายุยังน้อยและรู้สึกหวาดหวั่น แต่หวังจ้าว สามีของข้าก็ดูแลทะนุถนอม รักใคร่ข้าอย่างดี ช่วงแรกเราทั้งคู่เพิ่งจะเป็นวัยรุ่นจึงอยู่ด้วยกันแบบเพื่อนรู้ใจ จนกระทั่งเราตัดสินใจระเริงรักกัน เขาเพิ่งจะอายุครบยี่สิบ ร่างกายกำยำแข็งแรง แรงกระหายของเขาทำให้ข้าเสียวซ่านซ้ำๆ กันทุกคืน ชีวิตของข้าจึงยิ่งมีความสุขล้ำยิ่งขึ้นไปอีก

        จนกระทั่งวันที่ข้ากับสามีตัดสินใจไปที่วัดอู๋ซาน วันนั้นชีวิตของข้าก็เปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล

        “เจินเจิน ซี้ดด... แน่นดีเหลือเกิน ตอดข้าแรงมากเลย”

        “อึ่กก... อา... ท่านพี่ ขย่มแรงขึ้นอีกสิเจ้าคะ ใช่ แบบนั้นแหละ... ซี้ดด”

        ข้ากับเขาอยู่ระหว่างเดินทางไปไหว้พระขอพรที่วัดนอกเมือง เนื่องจากแม่สามีของข้าตั้งความหวังเรื่องทายาทของหวังจ้าวไว้มาก เขาเป็นลูกชายคนโตของสกุลจ้าวซึ่งแสนจะร่ำรวยและทรงอิทธิพล เมื่อได้ยินว่าที่วัดอู๋ซานมีชื่อเสียงเรื่องขอบุตรมาก ใครมาไหว้สักการะล้วนสมหวังกันทุกคน ข้ากับสามีจึงตัดสินใจเดินทางไปแม้ว่าจะไกลมากก็ตาม

        “เจินเจิน... อูยย... ซี้ดด... เสียวมากเลย”

        “อ๊ะ อ๊าๆๆ ท่านพี่เจ้าขา” เนื้อตัวของข้าเร่าร้อนด้วยฤทธิ์สวาท ท่านพี่สอดใส่ท่อนเนื้อแข็งชันเข้าใส่กลีบร่องแฉะๆ ของข้าอย่างเมามันส์ น้ำหวานอาบฉ่ำไหลลื่นดี เราทั้งสองเล่นเสียวกันมาตลอดทางในรถม้าหรูหราตามประสาคู่ผัวเมียที่รักกันดูดดื่ม

        “อา... น้ำออกเยอะดีจัง ท่านพี่... อูยๆ”

        “เจินเจิน... เจินเจินของข้า”

สามีของข้าครวญคราง สะโพกส่ายร่อน ข้านอนราบลงบนเก้าอี้บุนวมตัวยาว เสื้อผ้าอาภรณ์ยังอยู่ครบถ้วน แต่ถลกกระโปรงขึ้น แอ่นอ้าให้สามีขย่มXรัวแรง เสียวซ่านจนน้ำแทบแตก

        ตับๆๆๆๆๆๆ

        “อ๊ะ อ๊าๆๆๆ โดนXท่านพี่ขย่มแบบนี้น้ำจะแตกแล้ว อูยๆๆ เสียว”

        ข้าเสียวซ่านจนขมิบรัดแน่นหนักขึ้น กลีบเนื้อสีชมพูเด้งติดหนึบหนับ สีหน้าของท่านพี่จึงซาบซ่าน โยกเอวแรงขึ้นอีก รถม้าที่กำลังวิ่งฉิวก็โยกคลอนไปมาตามแรงขย่ม เสียงร้องครวญครางของข้าดังลอดออกมาเป็นระยะ ทำเอาคนขับรถม้ากับสาวใช้ของข้าหายใจแรงอย่างมีอารมณ์ไปตลอดทาง หนักเข้าก็ชักจะทนเสียงครางซาบซ่านของข้าไม่ไหว คนขับรถม้าจึงจัดการใช้นิ้วทั้งห้ากำรอบแท่งเอ็นแล้วชักขึ้นชักลงจนกว่าจะคลายกระหาย

        “ทุเรศ ทำอะไรน่ะอากุ้ย!”