กริชเพียงขิม

บทที่ 1แสงสีส้มอมแดงของพระอาทิตย์ในยามเย็น ส่องสะท้อนมายังอาชาไนยสองตัวที่ตอนนี้ยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกบัวตองซึ่งกำลังบานสะพรั่ง จนทำให้ภูเขาทั้งลูกแทบจะถูกปกคลุมด้วยสีเหลืองอร่าม เหล่าผีเสื้อบินโฉบเชยชมความงามของดอกบัวตองดอกนั้นดอกนี้ บางทีก็หยุดดอมดมดอกไม้สีเหลืองนั้นเนิ่นนานเป็นพิเศษ คล้ายกับจะหลอกล่อให้เด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังรอให้พ่อมารับกลับบ้านต้องวิ่งเข้ามาจับ ครั้นพอเธอเข้าใกล้ มันก็โบยบินขึ้นสู่อากาศ ทำให้เท้าเล็กๆ ต้องขยับวิ่งตามไปเรื่อยๆ“ฮะๆ รอด้วยเจ้าผีเสื้อ!”เสียงหัวเราะที่ใสกังวานราวกับระฆังแก้ว บวกกับภาพการวิ่งเล่นอย่างร่าเริง เรียกความสนใจจากเด็กชายวัยเก้าขวบที่กำลังถูกพี่เลี้ยงสอนให้หัดขี่ม้า กับหนุ่มน้อยวัยสิบเจ็ดคนหนึ่งที่นั่งอย่างสง่างามอยู่บนหลังม้าสีดำอีกตัว ท่าทางของเขาบ่งบอกถึงความเป็นผู้ใหญ่เกินวัย และมาดอันแสนองอาจนั้นทำให้รู้โดยปริยายว่าเขาไม่ได้เป็นเพียงเด็กหนุ่มธรรมดาทั่วไป “อุ๊ย! ฮือๆๆๆ” เสียงหัวเราะของเด็กหญิงกลายเป็นเสียงอุทานและเสียงร้องไห้ เมื่อเท้าเล็กๆ ภายใต้รองเท้าผ้าใบถูกเกี่ยวด้วยเถาของดอกบัวตอง ทำให้ร่างเล็กเสีย

บทที่ 3ภัคธีมาพยายามครุ่นคิดหาเหตุผล แต่ที่สุดแล้วสิ่งเดียวที่เธอคิดออกก็คือ ธาวินคงโดนทางครอบครัวของเขากีดกัน เพราะทั้งแม่เลี้ยงแสงหล้าและศาสตรา ต่างก็เห็นว่าเธอไม่เหมาะสมกับธาวิน!หญิงสาวสลัดความคิดนั้นทิ้ง พยายามข่มตานอนให้หลับเพื่อให้ร่างกายได้ผ่อนคลายความเมื่อยล้าที่เกิดจากการเข้าออดิชันรอบสุดท้ายเกือบทั้งวัน จากนั้นก็เดินทางต่อมาที่เชียงใหม่เลยกริ๊ง กริ๊งงง...เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือดังขึ้น พร้อมด้วยแรงสั่นของตัวเครื่องเป็นระลอก ปลุกให้ร่างบางสะดุ้งตื่นหลังจากหลับ มือเรียวเล็กควานหาโทรศัพท์ยกขึ้นดู ก่อนที่อาการงัวเงียจะหายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อเห็นหน้าจอแสดงชื่อและเบอร์โทร.แสนคุ้นเคย“สวัสดีค่ะพี่วิน” เสียงหวานกรอกผ่านเครื่องมือสื่อสารนั้นไปด้วยความดีใจ“สวัสดีครับขิม นอนหรือยัง” ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน ตามแบบที่ภัคธีมาคุ้นเคยเป็นอย่างดี“เพิ่งนอนค่ะ นึกว่าพี่วินจะไม่โทร.กลับมาซะแล้วสิ” เสียงหวานกระเง้ากระงอดใส่ตามอารมณ์ ก็นี่แฟนเธอ เธอทำแบบนี้กับเขามันก็ไม่ได้น่าเกลียด“ขอโทษด้วยครับ พอดีช่วงนี้พี่ยุ่งมาก”“ขิมเข้าใจค่ะ รู้ไหมคะว่าตอนนี้ขิมอยู่ที่บ้าน”“จร

บทที่ 5“พี่กริช!” ธาวินอุทานชื่อพี่ชายด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกอาการตกใจไม่น้อยภัคธีมาเองก็ตะลึงไปเหมือนกัน เมื่อสายตาปะทะกับเจ้าของร่างสูงเกือบสองเมตร แม้จะไม่ค่อยได้เจอกันแต่เธอจำได้แม่นว่าเขาคือ ‘ศาสตรา ภูวเดชาธร’ ผู้ชายซึ่งเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง เชื่อมั่นในตัวเองสูง ดิบเถื่อนและแข็งกระด้างเป็นที่สุด!คำว่าดิบเถื่อนและแข็งกระด้าง มันคือสิ่งที่เธอนิยามขึ้นสำหรับผู้ชายคนนี้โดยเฉพาะ ยิ่งตอนนี้เขาก็ยิ่งดูเหมาะกับคำนี้มากที่สุด ร่างสูงแต่งตัวแบบสบายๆ ด้วยเสื้อยืดกางเกงยีนและรองเท้าหนัง ดูบึกบึนกำยำกว่าตอนที่เธอเจอเขาครั้งล่าสุดเมื่อหลายเดือนก่อนเสียอีก แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนไปเลยก็คือหน้าตาคมเข้มและน่าเกรงขาม สมกับที่ใครๆ เรียกเขาว่า ‘พ่อเลี้ยงศาสตรา’ เขามาได้ยังไง? หรือว่ามากีดกันเธอกับพี่วิน?คำถามเกิดขึ้นในใจรัวๆ แต่สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ก็คือยกมือขึ้นไหว้เขา แม้รู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีความเอ็นดูใดๆ ให้กับเธอ และเธอก็ค่อนข้างจะเกลียดความหยิ่งทะนงของเขา แต่ถึงยังไงเขาก็เป็นลูกชายของเจ้านายเก่าพ่อ และที่สำคัญเขาคือพี่ชายของธาวินคนรักของเธอ“สวัสดีค่ะ”ภัคธีมายกมือขึ้นไหว้เขาตามมารยาทแม้จะไม

“ขิมยอมหัวทิ่ม ดีกว่าต้องได้รับความช่วยเหลือจากคุณ” ใบหน้าสวยหวานเชิดขึ้นหลังจากตวัดมองแรงไปทางเขา“ห่างกันตั้งหลายปี ถามจริงแอบมีกิ๊กหรือว่าเคยนอกใจไอ้วินมันบ้างหรือเปล่า”คำถามนั้นยังคงเป็นคำถามที่ฟังดูเหมือนจงใจหาเรื่องเช่นเดิมในความรู้สึกของภัคธีมา ใบหน้าสวยหวานจึงหันขวับไปมองหน้าเขาอย่างขุ่นเคืองอีกที“พูดให้ดีๆ นะคะ ขิมไม่ใช่ผู้หญิงมักมากแบบนั้น ขิมรักพี่วินคนเดียวและไม่เคยคิดจะรัก หรือมองผู้ชายคนไหนอีก”“คงรักไอ้วินมากสินะ”“ก็แน่สิคะ คนเป็นแฟนกันถ้าไม่รักกันแล้วจะให้รักใคร”“ช่างเป็นผู้หญิงที่บูชาความรักจริงๆ แต่เชื่อได้แค่ไหนก็ไม่รู้”ภัคธีมาหันขวับไปมองเขาตาขวาง เมื่อรู้สึกว่าเขาเหมือนกำลังเย้ยหยันอะไรสักอย่าง แต่เธอก็ไม่รู้ว่าสิ่งนั้นมันคืออะไร รู้แต่ว่ารอยยิ้มนั้นของเขามันช่างหน้าตบนัก!“จะเชื่อไม่เชื่อมันก็เรื่องของคุณ เพราะคุณไม่ใช่คนที่ขิมแคร์ว่าจะคิดยังไง”ศาสตราส่ายศีรษะยิ้มๆ เมื่อเห็นภัคธีมาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ หากแต่เขายังสนุกที่จะยั่วแหย่ให้อารมณ์ของเธอขุ่นมัว“ไอ้ที่ทำเสียงแบบนี้นี่...” พ่อเลี้ยงแห่งไร่เดชาธรลากเสียง แล้วหันมาจับจ้องด้วยสายตาคมกริบราวกับค้นหาพิรุธ “โ

ร่างอรชรเกือบจะกรี๊ด แต่ก็ทำเพียงแค่เม้มปากเข้าหากันแน่นด้วยความเจ็บใจ ถึงเบอร์นั้นจะไม่ขึ้นชื่อว่าเป็นเบอร์ใคร เพราะเธอไม่ได้บันทึกไว้ในเครื่อง ทว่าข้อความแบบนี้คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพ่อเลี้ยงศาสตรา คนที่เพิ่ง...ภัคธีมาหน้าร้อนด้วยความเกลียด พยายามตั้งสติไม่ให้คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น เธอจะลืม ลืมว่าเขาทำอะไรเลวๆ กับเธอไว้บ้าง เขาคงส่งข้อความมาเย้ย ถ้านึกว่าเธอจะเงียบละก็... ขอบอกว่าศาสตราคิดผิด คนอย่างเขาต้องได้รับการตอบโต้แบบเจ็บแสบถึงจะสาสม ไม่อย่างนั้นคงเที่ยวข่มเหงรังแกคนที่อ่อนแอกว่าอยู่ร่ำไป‘ขิมเสียใจมากที่คุณไม่รถคว่ำตายระหว่างทาง’เธอส่งข้อความกลับไปหาเขาทันที‘ถ้าผมตาย ใครจะมามอบจุมพิตอันแสนดูดดื่มให้คุณล่ะ’เขาส่งกลับมาในอีกไม่ถึงนาที ข้อความนั้นทำให้ภัคธีมาโกรธจนแทบจะปาโทรศัพท์ในมือทิ้งด้วยความเจ็บใจ‘ต่อให้ทั้งโลกเหลือคุณเป็นผู้ชายคนเดียว ขิมก็จะไม่ชายตาแล ไปตายซะ!’เธอกดส่งข้อความกลับไป ก่อนจะปิดเครื่องโทรศัพท์แล้วข่มตาให้หลับลง เพราะคิดว่าป่วยการที่จะตอแยกับคนพรรค์นั้นอีกเอ๊กอิเอ๊ก...เอ๊ก...เสียงเจื้อยแจ้วของไก่ป่าขับขานกังวานทั่วไพรพนา ส่งผ่านท้องทุ่งและธารธารา ดั