ดัน ดา ดัน ตอนที่ 7

"ก็แค่เด็กดื้อเอาแต่ใจใครจะรักลง" "แด๊ดดี้ใจร้าย!! ฮือออ ฮือ คอยดูนะน้องข้าวจะไม่รักแด๊ดดี้แล้ว ฮึก ฮึก ฮืออออ" ปล. เรื่องเป็นเรื่องราวภาคต่อจากเรื่อง ไร้รักเมียกาฝาก นะคะ

เมื่อชายหนุ่มยุคปัจจุบันทะลุมิติไปในหนังสือนิยายแฟนตาซีดันเจี้ยน แบบนี้จะทำอย่างไร?

ฟินน์ แฟนหนุ่มมาเฟียของฉัน มักจะชอบบ่นและทะเลาะกับอแมนด้า เพื่อนสนิทในวัยเด็กของเขาอยู่เป็นประจำ ในวันเกิดของฉัน เธอเอาไข่สั่นกับเจลหล่อลื่นมาให้เป็นของขวัญ "อ่ะ เผื่อไว้สำหรับรอบสองนะ ฉันรู้ซึ้งถึงความอึดของเขาดีกว่าใครเลยล่ะ" เขาโยนขวดรองพื้นสีซีดใส่เธอ "เอาไปโปะหน้าเพิ่มซะ เผื่อจะมีใครอยากแตะต้องตัวเธอบ้าง" พวกเขากระทบกระทั่งและผลักกันไปมาในตอนที่เดินออกไป พร้อมกับผลักประตูปิดกระแทกอย่างแรง ทิ้งให้ฉันนั่งอยู่ตามลำพังที่โต๊ะอาหาร มองดูเทียนบนเค้กวันเกิดค่อยๆ ละลายจนดับไปเอง ครั้งแรกที่ครอบครัวของเราทั้งสองฝ่ายมานั่งร่วมโต๊ะอาหารค่ำอย่างเป็นทางการ เธอส่งยิ้มพร้อมกับแอบยื่นเจลหล่อลื่นขวดเล็กๆ ให้เขา "รับไปสิ จะได้ไม่ต้องปล่อยให้แม่สาวน้อยคนนั้นต้องทรมาน" ใบหน้าของเขาบูดบึ้งขึ้นมาทันที "ยังดีกว่าเธอที่ต้องนอนร้องไห้กอดหมอนข้างทุกคืนก็แล้วกัน" ครั้งนี้ ฟินน์ได้จัดทริปไปพักผ่อนที่เกาะส่วนตัว เพื่อนสนิทของเราคนหนึ่งแอบมากระซิบส่งข่าวให้ฉันรู้ล่วงหน้า ว่าเขาตั้งใจจะขอฉันแต่งงานที่ริมหน้าผาในตอนที่พระอาทิตย์กำลังตกดิน หลังจากผ่านการวิ่งมาราธอนความสัมพันธ์มาอย่างยาวนานถึงเจ็ดปี ฉันบอกกับตัวเองว่าถึงเวลาแล้วล่ะ ในที่สุดก็มองเห็นเส้นชัยอยู่ตรงหน้าสักที ฉันแต่งกายอย่างพิถีพิถัน สวมชุดเดรสที่แพงที่สุดที่มี แล้วเดินตรงไปยังลานจอดเฮลิคอปเตอร์ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงประตูเครื่องเปิดออก ทว่าอแมนด้านั่งประจำที่อยู่บนเบาะผู้ช่วยนักบินเรียบร้อยแล้ว เธอยักคิ้วให้ฉันพลางพูดขึ้น "โคลอี้ เธอมาแล้วเหรอ? พอดีฉันเป็นโรคกลัวที่แคบน่ะ คงไม่รังเกียจใช่ไหมถ้าฉันจะขอนั่งข้างหน้า?" ฟินน์ซึ่งกำลังจับคันบังคับอยู่หันมามองสำรวจฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า "โคลอี้ เธอไปนั่งเบาะหลังเถอะ ฉันกลัวว่ายัยนี่จะเกิดอาการสติแตกแล้วพาลมากัดเอา เดี๋ยวจะพาลเสียบรรยากาศหมด" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้อ้าปากพูดอะไรสักคำ อแมนด้าก็เริ่มเปิดฉากต่อปากต่อคำกับเขาอีกครั้ง "พูดแบบนี้หมายความว่าไง?นายคิดว่าฉันเป็นภาระงั้นเหรอ?" "ก็ไม่ใช่เพิ่งจะมาคิดครั้งแรกซะเมื่อไหร่ล่ะ แล้ววันนี้เธอจะมาดราม่าอะไรนักหนา?" บทสนทนาที่โต้ตอบกันไปมาของพวกเขามันช่างดูลื่นไหลราวกับเป็นบทละครที่ผ่านการซักซ้อมมาแล้วเป็นพันๆ ครั้ง วินาทีนั้นเอง ความเหนื่อยล้าสะสมตลอดระยะเวลาเจ็ดปีที่ผ่านมาก็หลั่งไหลเข้ามารุมเร้าจิตใจของฉันจนท่วมท้น

เขาย้อนเวลากลับมา...เพื่อแก้ไขอดีตที่เคยพังด้วยมือตัวเอง ครั้งนี้คนเดียวที่เขาจะไม่ยอมปล่อยมือ... คือแด๊ดดี้ขาใหญ่ ผู้ที่จะพาเขาออกจากเงามืด...

เหล่ามาเฟียทั้งสามมีจุดประสงค์บางอย่างแอบแฝงในการรับซันซานย์มาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม และตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เธอจะต้องได้รู้ความจริงแล้ว ว่าแด๊ดดี้ทั้งสามคนของเธอ รับเธอมาเลี้ยงด้วยเหตุผลอะไร...(4P)

เพราะคำอธิษฐานทีเล่นทีจริงกับตะเกียงแก้วปริศนา... ชีวิตของคุณหนูไฮโซผู้เพียบพร้อมอย่าง ‘พวงชมพู’ ก็ต้องเปลี่ยนไปตลอดกาล! เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกที จากห้างหรูห้องแอร์เย็นฉ่ำกลับกลายเป็นกระโจมกลางทะเลทรายไฮบายาอันร้อนระอุ และตรงหน้าคือชายหนุ่มหนวดเครารุงรัง ท่าทางป่าเถื่อนดุดันที่ตราหน้าว่าเธอเป็น ‘สายลับโจร’ จนเกือบถูกมัดตากแดดให้ตายคาทะเลทราย! แต่ใครจะรู้ว่า ‘นายโจร’ ผู้เยือกเย็นคนนี้ แท้จริงแล้วคือ ‘องค์ชายดานีฟ’ รัชทายาทผู้สูงศักดิ์ และยังเป็น ‘มิสเตอร์’ คนเดียวกับที่เคยช่วยชีวิตเธอจากการจมน้ำที่พัทยาเมื่อสามปีก่อน! เขาเฝ้ารอคอยและคิดถึงเธอมาตลอด ถึงขั้นซุ่มเรียนภาษาไทยเพื่อหวังว่าจะได้คุยกับเธออีกครั้ง ทว่า... การกลับมาเจอกันในมิติที่บิดเบี้ยวนี้กลับเต็มไปด้วยความอลเวง เมื่อคุณหนูสาวจำฮีโร่ในอดีตไม่ได้เลยสักนิด แถมยังชี้หน้าด่าว่าเขาเป็นโจรโรคจิตที่แอบเปลี่ยนเสื้อผ้าและขืนใจเธอซะงั้น!