Masuk"ก็แค่เด็กดื้อเอาแต่ใจใครจะรักลง" "แด๊ดดี้ใจร้าย!! ฮือออ ฮือ คอยดูนะน้องข้าวจะไม่รักแด๊ดดี้แล้ว ฮึก ฮึก ฮืออออ" ปล. เรื่องเป็นเรื่องราวภาคต่อจากเรื่อง ไร้รักเมียกาฝาก นะคะ
Lihat lebih banyakSometimes, love doesn’t end with an explosion. Sometimes, it just… dies.
Quietly. Slowly. Without anyone noticing. And by the time you do, you’re already too far gone to turn back.
His scent still lingered on the sheets of that expensive hotel bed. Rain clung to the glass windows, and city lights spilled over his bare chest. His breath, warm against the back of my neck.
He didn’t say much.
Zane Romano never had to.
His words were rare, heavy. That kind of low, gruff voice that reminded you of an old engine that couldn’t be tamed. Even in silence, my body knew exactly what he wanted. His touch always knew where my lines were... and how to cross them.
“Turn around,” he said that night.
And I did.
Because I was stupid. Because I loved him.
His hand brushed my cheek. Those eyes.
That deep, dark blue like they held secrets I’d never be ready to hear.
He looked at me like I was his. Not a secret he kept hidden from the world.
“If I weren’t Zane Romano,” he whispered, “would you still be here?”
I didn’t answer. I didn’t know how.
He kissed me. Soft. Deep. And then he fell asleep first, like he always did. So calm. So untouchable.
I woke before sunrise. His scent still clung to my skin. My lips were still swollen from his kiss.
But my fingers trembled as I picked up my phone.
One message. From my best friend, Winona. A link. A photo. One line: “He’s engaged, D.”
My heart didn’t beat in that moment. Or maybe it beat too loud for me to hear anything else.
There he was in the photo. Zane. Wearing a tux. Standing beside a woman who looked like she belonged in a magazine. Poised, elegant, smiling like she owned the world.
And as I looked closer, it hit me. This wasn’t a rumor. Wasn’t gossip.
The date on the article said yesterday morning..
Yesterday.
He slept with me the night after his engagement.
I turned slowly, still in disbelief. Zane lay asleep on the bed, one arm stretched across the spot I’d just left. His breathing was steady. His shoulder bare, glinting under the dim light.
His face looked peaceful. Too peaceful for a man who had just shattered someone’s heart.
My eyes burned, but no tears came.
I bent down. Picked up my dress from the marble floor. Found my heels, which suddenly felt heavier.
I was reaching for my clutch when Zane’s phone lit up on the nightstand.
One soft chime. My eyes flicked to the screen.
AMELLIA MY LOVE 💍
“Love, I threw up again this morning. This baby’s killing me 😩 I can’t wait to tell the board after dinner tonight. Don’t forget to call Papa before that, okay? He wants to confirm the press release. I love you.”
My throat tightened.
One word echoed in my head.
Baby.
This baby’s killing me.
The world tilted. Or maybe it was just me who could no longer stand upright.
My stomach hollowed. My hand clenched around my black clutch until the zipper creaked beneath my grip.
I wanted to wake him. Slap him. Ask one thing: Was I just a mistake you enjoyed before your real life began?
But I already knew the answer.
I was the woman he let fall...with no intention of ever catching.
My feet moved toward the door. Every step felt like pressing into a fresh wound.
I looked back once. One last time. At his silhouette.
And there, standing in the doorway, I finally let the tears fall.
Because sometimes, love doesn’t die all at once. Sometimes, it’s buried alive in the wrong bed.
And me? I buried my heart beside a man named Zane Romano.
เฟย.....ผมนั่งฟังพี่สงครามพูดอย่างตั้งใจและเข้าใจซึ่งผมก็เห็นด้วยเป็นอย่างมากในสิ่งที่พี่สงครามพูดผมเข้าใจแล้วครับว่าเพราะอะไรพี่สงครามถึงย้ำเรื่องนี้กับผมว่าอยากให้ขวัญข้าวเรียนจบก่อน แต่ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้ผมก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากรอเวลาให้ขวัญข้าวคลอดลูกพอถึงวันนั้นผมจะเป็นคนส่งเสียเธอเรียนเองเธออยากเรียนสูงแค่ไหนก็พร้อมจะซับพอตพร้อมสนับสนุนเธออย่างเต็มที่เพื่อให้ทุกคนในครอบครัวของเธอภูมิใจในตัวเธอและจะได้ไม่มีใครมาว่ามาดูถูกเมียของผม"พ่อขาาา อืออ น้องข้าวรู้ค่ะน้องข้าวขอโทษที่ทำให้พ่อผิดหวัง" เมียตัวน้อยของผมยังร้องไห้ไม่หยุดเธอกอดพ่อเธอแน่นอย่างรู้สึกผิด"พ่อไม่เคยผิดหวังในตัวหนูเลยนะลูก หนูคือความภูมิใจของพ่อกับแม่นะน้องข้าว หนูคือความสุขของพ่อกับแม่นะรู้มั้ย พ่อรักหนูมากนะครับ""น้องข้าวรู้ค่ะน้องข้าวก็รักพ่อกับแม่ที่สุดในโลกเหมือนกัน น้อบข้าวสัญญาว่าน้องข้าวจะทำให้พ่อกับแม่รวมถึงทุกคนภูมิใจในตัวน้องข้าวให้ได้""พ่อเชื่อว่าหนูทำได้ครับ""ฮือออ ฮือออ น้องข้าวรักพ่อที่สุดเลยค่า""พ่อก็รักลูกครับแล้วก็รักหลานของพ่อที่อยู่ในท้องของลูกด้วย ส่วนพ่อของหลานพ่อคงรักไม่ลงลูกคงเข้า
เฟย....."น้องข้าวจะเลิกกับแด๊ดดี้ทำไมกันคะน้องข้าวรักแด๊ดดี้แล้วแด๊ดดี้ก็รักน้องข้าวมาด้วย""หึ บอกรักผู้ชายต่อหน้าพ่อเลยเหรอไม่เกรงใจพ่อเลยเนอะ" ผมไม่รู้ต้องมองบนอีกกี่รอบกับพ่อตา"พ่อยังไม่ขินอีกเหรอคะ""เห้อออ ชินก็ได้ครับลูก ว่าแต่ข่าวดีที่น้องข้าวจะบอกพ่อคือเรื่องอะไรครับลูก""คือว่าตอนนี้น้องข้าวท้องได้สามเดือนแล้วค่ะพ่อขาพอ่กำลังจะมีหลานแล้วนะคะ^^" ยัยตัวแสบพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสดใสซึ่งต่างกับใบหน้าของพ่อตาผมที่ทำหน้าเหมือนคนถูกผีหลอกยังไงยังงั้นเมื่อรู้ว่าลูกสาวของตัวเองท้อง ตอนนี้ผมนั่งหลับตารอหมัดหนักๆที่ไม่รู้จะพุ่งเข้ามาตรงส่วนไหนของใบหน้าขวัญข้าว...."ห๊ะว่าไงนะ!!!ท้อง!!!! น้องข้าวท้อง!!!!" หลังจากที่ฉันบอกความจริงกับพ่อว่าฉันท้องได้สามเดือนแล้วพ่อก็โวยวายเสียงดังขึ้นมาทันทีจนฉันเองยังตกใจเพราะพ่อไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน"พี่ครามจะเสียงดังทำไมคะอยู่กันแต่นี้""ขวัญพี่หูฝาดหรือเปล่า" พ่อหันไปถามแม่ที่ทำหน้าดุใส่พ่อ"พี่ไม่หูฝาดหรอกค่ะน้องข้าวท้อง เราสองคนกำลังจะมีหลานค่ะ" แม่ย้ำอีกรอบ"ทำไมดูขวัญไม่ตื่นเต้นเลยล่ะ" "ขวัญรู้เรื่องนี้มาสองเดือนแล้วค่ะ""ห๊ะ!!!! รู้มาสองเดือ
เฟย....เรื่องพี่สงครามผมว่าผมเครียดแล้วนะแต่มันยังมีอีกเรื่องที่ผมรู้สึกเครียดและรู้สึกว่าตัวเองทำไม่ถูกเพราะว่าตอนนี้ขวัญข้าวยังเรียนไม่จบปีหนึ่งเลยคือมันเร็วเกินไปหรือเปล่าที่เด็กอายุสิบแปดสิบเก้าตั้งครรภ์เธอควรจะได้เรียนได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นของเธอให้คุ้มมากกว่านี้มากกว่าการที่เธอต้องออกจากมหาลัยเพื่อมาเลี้ยงลูก ผมไม่อยากให้เธอรู้สึกเสียดายการใช้ชีวิตวัยรุ่นของเธอ แต่คำพูดของเธอมันทำให้ผมต้องยิ้มทั้งน้ำตา "อาขอโทษนะครับที่ทำให้น้องข้าวท้องทั้งที่ยังเรียนไม่จบ" ผมบอกยัยตัวแสบหลังจากที่รู้เรื่องที่เธอท้องซึ่งตอนนี้ทุกคนในบ้านก็รู้กันหมดแล้วไม่ว่าจะเป็นอากานอาทัพพี่ขุนศึกรวมถึงยัยฟรังคือทุกคนดีใจกันมากที่จะมีหลานตัวน้อบไม่มีใครเครียดเลยสักคนคงมีแค่ผมเท่านั้นที่เครียด"แด๊ดดี้ไม่ดีใจเหรอคะที่กำลังจะมีลูก" ยัยตัวแสบถามผมเสียงสั่นพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า ผมดึงเธอมานั่งบนตักแล้วกอดพร้อมกับเช็ดน้ำตาให้"ดีใจสิครับแต่อารู้สึกว่าอาเห็นแก่ตัวเกินไปน้องข้าวควรจะได้เรียนได้ใชัชีวิตให้คุ้มค่ามากกว่าก่อน ก่อนจะมาทำหน้าที่แม่""น้องข้าวตั้งใจที่จะอยากมีลูกให้แด๊ดดี้นะคะรู้มั้ยน้องข้าวถึงไม่ทานยาคุมฉุกเฉ
ขวัญข้าว....หลังจากกราฟกลับไปแล้วฉันก็พาตัวเองขึ้นมานอนพักข้างบนห้องเพราะรู้สึกง่วงนอน คือพอรู้ว่าตัวเองท้องฉันก็รู้สึกง่วงตลอดเวลาทั้งที่นอนอิ่มนอนเยอะแม้จะนอนดึกไปบ้างเพราะทำกิจกรรมเข้าจังหวะกับแด๊ดดี้แต่แด๊ดดี้ก็ปล่อยให้ฉันนอนจนเต็มอิ่มทุกวันเขาไม่เคยว่าอะไรเลยถ้าวันไหนฉันตื่นสายเพราะเขารู้ไงถ้าฉันนอนไม่พอฉันจะหงุดหงิดงอแงเหมือนเด็ก ซึ่งฉันก็กำลังปรับปรุงตัวเองอยู่ในหลายๆเรื่องไม่ว่าจะเป็นการเข้าครัวทำอาหาร จัดห้องนอน เตรียมเสื้อผ้าให้แด๊ดดี้ถ้าเขาต้องออกไปข้างนอก ฉันหัดเป็นแม่บ้านแม่เรือนที่ดีฉันไม่อยากให้ใครมาว่าว่าแด๊ดดี้ได้เมียเด็กที่ทำอะไรไม่เป็นทุกคนคงสงสัยว่าฉันท้องได้ยังไงในเมื่อแด๊ดดี้ป้องกันทุกครั้ง ก็คือวันนั้นแล่ะวันที่อาแก้วตามาเคาะเรียกแด๊ดดี้ตอนนั้นแด๊ดดี้ไม่ได้ป้องกันเขาลืมตัวปล่อยเข้ามาเต็มๆแล้วก็หลายรอบมากๆแต่ฉันบอกว่าไม่เป็นไรฉันจะทานยาคุมฉุกเฉินเองแต่จริงๆแล้วฉันไม่ได้ทานฉันไม่ได้ลืมทานแต่ฉันตั้งใจจะไม่ทานต่างหาก ฉันอยากท้องฉันอยากมีลูกให้แด๊ดดี้ คือตอนนี้แด๊ดดี้ก็อายุสามสิบแปดแล้วไงฉันเกรงว่าถ้ารอให้ท้องตอนฉันเรียนจบและแต่งงานกันแด๊ดดี้ก็ปาเข้าไปสี่สิบกว่าแล้
ขวัญข้าว..."แด๊ดดี้คะ""ว่าไงครับ""แด๊ดดี้ว่าอาแก้วตาเธอจะเชื่อที่แด๊ดดี้พูดไหม""ไม่รู้สิ แต่มันก็ไม่เกี่ยวกับเราหรอกอย่าใส่ใจเลยชีวิตใครชีวิตมันเราช่วยได้เท่าที่เราช่วยได้""น้องข้าวรู้สึกสงสารเด็กจังเลยค่ะแกยังไม่ทันได้เกิดมาลืมตาดูโลกเลย""แกคงทำบุญมาแค่นี้""น้องข้าวอยากทำบุญให้แกจังเลยค่ะ ถ
เฟย...."ฮึก ฮึก ฮึก""เธอจะร้องไห้ทำไม""ตา..ตาเสียใจ ตาไม่ได้อยากทำแบบนั้น ฮือออ ฮือออ""เธอจะเสียใจตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์""ตารู้ว่ามันไม่มีประโยชน์แต่เฟยรู้มั้ยว่าตอนนั้นตาท้อแท้สิ้นหวังมากแค่ไหนตาไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร ผู้ชายคนนั้นเค้าก็ไม่รับผิดชอบส่วนผู้ชายที่ตาไปเป็นเมียน้อยเขาตาก็บอกไม่ได
เฟย...."มันไม่สมควรยังไงจ๊ะในเมื่ออาก็เป็น...เพื่อนของเฟยแถมยังเคยเป็นแฟนกันมาก่อนอีกแล้วอีกอย่างเฟยเค้าก็เต็มใจให้อามาอยู่ด้วยที่นี่อาว่าน้องข้าวอย่าหวงเฟยจนเกินเหตุสิจ๊ะผู้ชายเค้าไม่ชอบหรอกนะที่ผู้หญิงมาแสดงอาการหึงหวงเค้าออกหน้าออกตาแบบนี้คือมันเกินไปหน่อยนะอาว่า" "ไม่มากไปหรอกค่ะของๆใครๆก็หวง
ขวัญข้าว....จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ แผล่บ แผล่บ แผล่บ จ๊วบ จ๊วบ จ๊๊วบ แด๊ดดี้ทั้งดูดทั้งกัดทั้งเลียสลับทำอยู่แบบนั้นแล้วก็ไม่ได้ทำเบาๆเขาดูดเขากัดเขาเลียแบยแรงๆอย่างเอาแต่ใจจนฉันทนไม่ไหวเอามือโอบรอบคอของเขาแล้วกัดไปที่ลอคอของเขาเพื่อระงับความเสียว"น้องข้าวจ๋าขึ้นให้อาทีนะครับ" แด๊ดดี้เงยหน้าขึ้นมาพูดด้วย