ดาบล่าพญามาร

เรามักจะหา 'ดาบล่าพญามาร' ฟิกเกอร์ได้หลายที่ ทั้งร้านจริงและร้านออนไลน์ที่คุ้นเคยกับคนสะสมของเล่นญี่ปุ่น

เวลาเล่าให้เพื่อนฟัง ผมจะเริ่มจากร้านยักษ์ใหญ่ในไทยที่มักมีของใหม่เข้าร้านเป็นประจำ เช่น ชั้นที่ขายฟิกเกอร์ในห้างใหญ่ๆ หรือร้านเฉพาะทางของสะสมในกรุงเทพฯ ที่ตั้งอยู่ในย่านที่คนเล่นของสะสมชอบไปเดิน รวมทั้งงานมหกรรมการ์ตูนและงานของสะสมที่มักมีบูธนำเข้าจากต่างประเทศ

อีกช่องทางที่ไม่ควรมองข้ามคือร้านค้าออนไลน์ของญี่ปุ่นและตัวแทนสั่งซื้อ เช่น ร้านที่เปิดพรีออเดอร์หรือเว็บอย่างเป็นทางการที่ขายรุ่นพิเศษ บางครั้งฟิกเกอร์ 'Kyojuro Rengoku' รุ่นพิเศษจะวางจำหน่ายแบบพรีออเดอร์เฉพาะที่เว็บไซต์ผู้ผลิต ทำให้ต้องสั่งจองล่วงหน้า หากไม่อยากพลาดผมมักจะเช็กข่าวพรีออเดอร์กับกลุ่มแฟนคลับและร้านค้าที่เชื่อถือได้

ท้ายที่สุด ของสะสมมือสองก็เป็นตัวเลือกดีถ้าต้องการลดงบประมาณ และยังได้รุ่นที่เลิกผลิตไปแล้ว แค่ต้องตรวจสภาพและแหล่งขายให้รอบคอบ เท่าที่เจอมา การได้ฟิกเกอร์ดีๆ สักตัวมันให้ความสุขมากนะ

เพื่อนๆ ที่ชื่นชอบอนิเมะแนวดาร์คแฟนตาซีแบบฉันคงไม่พลาด 'โดโรโระ' แน่นอน! อนิเมะเรื่องนี้มีให้ดูบนหลายแพลตฟอร์มเลยนะ แต่ตัวเลือกแรกที่ฉันแนะนำคือ Netflix เพราะมีทั้งเวอร์ชันพากย์ไทยและซับไทยให้เลือก แถมภาพและเสียงคมชัดสุดๆ

ถ้าใครชอบดูแบบออนไลน์เว็บไซต์ Bilibili ก็มีให้ดูฟรีเช่นกัน แต่จะเป็นซับภาษาอังกฤษนะ ส่วน Crunchyroll นี่เหมาะสำหรับคนที่อยากดูแบบต้นฉบับญี่ปุ่นโดยมีซับหลายภาษาให้เลือก ข้อดีของการดู 'โดโรโระ' บนแพลตฟอร์มเหล่านี้คือเราสามารถหยุดหรือกลับมาดูใหม่ได้ตามใจ แถมบางที่ยังมีบทวิเคราะห์หรือความเห็นจากแฟนๆ ให้อ่านเพลินๆ อีกด้วย

สำหรับฉันแล้วการได้ดู 'โดโรโระ' ผ่านหน้าจอใหญ่ๆ พร้อมเสียงรอบทิศทางคือประสบการณ์ที่สมบูรณ์แบบที่สุด เพราะงานภาพสไตล์มือของ MAPPA สมควรได้รับพื้นที่แสดงความงามอย่างเต็มที่

พูดตรงๆนะ ผมมักแนะนำให้อ่าน 'นิยาย' ก่อนถ้าต้องการซึมซับโลกและความคิดภายในของตัวละครอย่างเต็มที่

ฉันรู้สึกว่าความได้เปรียบของนิยายคือการเล่าเชิงภายใน — บทบรรยายยาว ๆ และมุมมองของตัวละครทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครและแรงขับของพล็อตชัดเจนขึ้น การเปิดเผยเบื้องหลังหรือความคิดลึก ๆ มักถูกถ่ายทอดได้ละเอียดกว่ามังงะ ซึ่งเหมาะกับคนที่ชอบลงลึกและจินตนาการตามคำบรรยาย

อีกข้อดีที่ฉันสังเกตคือนิยายมักมีฉากขยายหรือฉากที่ตัดออกไปในมังงะ ทำให้รับรู้เส้นเรื่องหลักได้ครบถ้วนก่อน แล้วค่อยไปดูมังงะเพื่อเติมรสชาติของภาพและงานศิลป์ เหมือนการอ่าน 'Re:Zero' ฉบับนิยายแล้วตามด้วยภาพประกอบที่ช่วยให้ฉากสำคัญมีน้ำหนักขึ้น สรุปว่าอ่านนิยายก่อนแล้วตามด้วยมังงะจะให้มุมมองลึกซึ้งและความพึงพอใจทางอารมณ์มากขึ้น

โดโรโระ เป็นผลงานที่ทั้งโหดและเศร้าในเวลาเดียวกัน ชีวิตของโดโรโระที่ต้องต่อสู้กับปีศาจเพื่อเอาชีวิตรอดในโลกที่โหดร้าย ทำให้เราติดตามตั้งแต่ต้นจนจบ การเคลื่อนไหวของดาบในฉากแอ็คชั่นนั้นลื่นไหลและสมจริงมาก บทประพันธ์ของเท็ตสึกะ โอซามุ ที่สร้างเรื่องนี้ขึ้นมาได้ถ่ายทอดอารมณ์ได้อย่างลึกซึ้ง

สิ่งที่ประทับใจที่สุดคือความสัมพันธ์ระหว่างโดโรโระกับฮิบุคิ เพื่อนร่วมทางที่คอยช่วยเหลือกันตลอดการเดินทาง มันไม่ใช่แค่เรื่องของการล่าปีศาจ แต่ยังสะท้อนถึงความหมายของมิตรภาพและความเสียสละ ในยุคที่อนิเมะเต็มไปด้วยเรื่องเบาๆ โดโรโระเป็นเหมือนลมหายใจสดชื่นที่แตกต่าง

ปีนั้นวงการอนิเมะร้อนไม่เบาเลย — 'ดาบล่าพญามาร' ซีซั่นแรกเริ่มฉายเมื่อวันที่ 6 เมษายน 2019 ในประเทศญี่ปุ่น และต่อเนื่องไปจนจบซีซั่นแรกภายในปีเดียวกัน ปกติคนจะจำคอนโทรลของภาพกับการตัดต่อที่ทำให้ซีนน้ำตาซึมได้ง่าย ๆ เพราะฉากต่อสู้กับการออกแบบตัวละครมันฉายแสงสุด ๆ ฉันนั่งดูสัปดาห์ต่อสัปดาห์และรู้สึกว่าการมิกซ์เสียงกับภาพมันทำให้ความเข้มข้นเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

พอคิดย้อนกลับ การฉายของซีซั่นแรกตั้งแต่ 6 เมษายน 2019 จนถึงปลายเดือนกันยายน 2019 ถือเป็นช่วงที่แฟน ๆ ได้ทดลองพูดคุยแลกเปลี่ยนกันมาก ๆ เหมือนตอนที่คนคุยกันถึงฉากใน 'Your Name' มันมีทั้งคนที่ตกใจกับพลังงานของซีรีส์และคนที่หลงรักงานภาพแบบเรียลไทม์ ฉันชอบที่งานเล่าเรื่องไม่รีบเร่งมากเกินไป ทำให้ตัวละครมีห้วงเวลาให้เติบโต และนั่นแหละที่ทำให้ซีซั่นแรกของ 'ดาบล่าพญามาร' ยังคงถูกพูดถึงจนถึงวันนี้

เวลาอ่าน 'ดาบล่าพญามาร' เวอร์ชันนิยาย เรารู้สึกได้ถึงการเดินเรื่องที่ช้าลงอย่างมีเจตนา ซึ่งให้พื้นที่สำหรับความคิดและความทรงจำของตัวละครมากขึ้น

ในมังงะหลายฉากถูกถ่ายทอดด้วยภาพเด่น ๆ เส้นคัทและการจัดเฟรมที่เน้นความตื่นเต้น แต่พอนำมาสู่รูปแบบตัวอักษร นิยายจะเติมช่องว่างข้างในด้วยคำบรรยายละเอียด เช่นความคิดลึก ๆ ระหว่างการต่อสู้ การนึกทบทวนเรื่องราวในอดีต หรือรายละเอียดความเจ็บปวดที่สายตาไม่สามารถสื่อทั้งหมดได้ ฉากเดียวกันในมังงะอาจจบเร็วด้วยภาพพาโน แต่ฉบับนิยายกลับลากยาวให้ผู้อ่านได้อยู่กับอารมณ์นั้นนาน ๆ

ประสบการณ์การอ่านจึงต่างกันชัด: มังงะให้ความเร่งและภาพจำที่แข็งแรง ส่วนเล่มนิยายจะทำให้เรารู้สึกเหมือนนั่งคุยกับตัวละคร เปิดเผยจิตใจของเขาทีละชั้น การอ่านทั้งสองแบบร่วมกันเลยเหมือนได้ชมภาพยนตร์และฟังบันทึกความทรงจำประกอบไปพร้อมกัน และนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เรื่องราวมีมิติขึ้นอย่างที่หนังสือเล่มเดียวไม่สามารถทำได้

แปลกใจมากกับพัฒนาการในตอนล่าสุดเลยนะ เหตุการณ์หลักคือการเปิดเผยต้นกำเนิดของ 'ดาบล่าพญามาร' ที่ไม่ใช่แค่ของวัตถุแต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ผูกพันกับผู้ถือจนกลืนความทรงจำได้ ผมรู้สึกว่าการวางปมแบบนี้ทำให้ทุกฉากการต่อสู้มีน้ำหนักขึ้น เพราะผู้ใช้ต้องแลกกับความเป็นตัวเองในการเรียกพลัง ยิ่งเมื่อฉากแฟลชแบ็กเผยว่าบรรพบุรุษของตัวเอกเคยทำสัญญากับพญามาร คนอ่านจะเริ่มเข้าใจว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่ชนะหรือแพ้ แต่เกี่ยวพันกับการยอมรับอดีต

ฉากไคลแม็กซ์ตอนจบที่ตัวเอกปลดล็อกสภาพ 'ดาบอัญชลี' ทำให้ศัตรูระดับสูงถูกกระทบจนเผยเบื้องหลังที่แท้จริง ซึ่งคล้ายกับวิธีเล่าแปลก ๆ ที่ชอบใช้ในซีรีส์อย่าง 'One Piece' — ใช้เควสต์ความทรงจำผูกโยงชะตากรรมตัวละครกับวัตถุสะสม เรื่องนี้ทำให้ฉากหน้าสู้ต่อไปมีแนวโน้มจะเผชิญกับผลพวงทางจิตใจ บทตอนนี้จบแบบเปิดมากพอให้คิดต่ออีกหลายตอน และผมเองคาดหวังว่าจะได้เห็นการทดสอบความเป็นมนุษย์ของตัวเอกเพิ่มขึ้นในบทต่อ ๆ ไป

'โดโรโระ' กับ 'ดาบล่าพญามาร' เป็นสองผลงานที่หลายคนอาจสับสนเพราะธีมดาร์กและโลกโบราณคล้ายกัน แต่จริงๆ แล้วต่างกันแทบทุกด้านเลยล่ะ

จุดเริ่มต้นของ 'โดโรโระ' คือการเดินทางของไฮาคิมารุ เด็กหนึ่งที่สูญเสียร่างกายให้ปิศาจ ต่อสู้เพื่อเอาชิ้นส่วนตัวเองคืนมา ส่วน 'ดาบล่าพญามาร' เล่าถึงฮิเบริ นักรบที่ตามล่าพญามารเพื่อล้างแค้นให้หมู่บ้าน ความแตกต่างชัดเจนอยู่ที่แรงจูงใจของตัวเอก - คนหนึ่งสู้เพื่อฟื้นฟูตัวเอง อีกคนสู้ด้วยความเกลียดชัง

สไตล์การเล่าเรื่องก็ต่างกันมาก 'โดโรโระ' มีความหวานปนเศร้า จากความสัมพันธ์ระหว่างไฮาคิมารุกับโดโรโระ ในขณะที่ 'ดาบล่าพญามาร' เน้นความโหดเหี้ยมและความมืดมนตลอดเรื่อง อนิเมะทั้งสองเรื่องนี่ช่างเหมือนเดินทางในยามค่ำคืนคนละทางจริงๆ

ดิฉันเป็นคนชอบนั่งคิดเรื่องเล็กๆ ในโลกของ 'ดาบพิฆาตอสูร' เสมอว่าจริงๆ แล้วมีดาบนิกิรินกี่เล่มกันแน่ — คำตอบสั้นๆ คือในเรื่องไม่ได้ระบุจำนวนชัดเจนเพราะดาบพวกนี้เป็นเครื่องมือประจำกายของสมาชิกกองพิฆาตอสูรแทบทั้งหมด ตั้งแต่ผู้เริ่มต้นจนถึงเสาหลัก ดังนั้นจำนวนจริงจึงขึ้นกับจำนวนผู้ที่ได้รับดาบจากช่างตีดาบและผ่านการฝึกเท่านั้น

ถ้าจะพูดถึงใครใช้บ้าง ฉันมักนึกถึงกลุ่มตัวเอกชุดแรกก่อน เช่นทันจิโร่ที่ถือดาบนิกิรินสีดำเป็นเอกลักษณ์, เซนิตสึที่มีดาบสีเหลืองและใช้เทคนิคฟ้าร้อง, อินอสึเกะที่ใช้ดาบคู่ปลายหยักเป็นสไตล์ของตนเอง และคาโนะอะแห่งครอบครัวสึยูริที่ใช้ดาบเบาและค่อนข้างไว ดาบพวกนี้ไม่ได้เหมือนกันทุกเล่ม — รูปทรง ความหนา หรือการตกแต่งมักจะสะท้อนตัวผู้ใช้และลมหายใจ (breathing) ของเขา/เธอ

ฉันยังอยากย้ำว่าไม่ใช่แค่ตัวละครหลักเท่านั้นที่มีดาบ หลายปฏิบัติการในเรื่องเราเห็นสมาชิกระดับล่างหลายคนก็มีนิกิรินของตัวเอง แม้แต่ดาบที่ช่างตีอย่างฮางาเนซึกะสร้างให้ก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว การไม่ระบุจำนวนแน่นอนกลับกลายเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของเรื่อง เพราะมันทำให้รู้สึกว่ามีโลกกว้างและคนอีกมากที่ไม่ได้ถูกเล่าเรื่องทั้งหมด แต่ก็ถือดาบและต่อสู้เพื่อภารกิจเดียวกัน