ถอนหายใจ

“ที่ผ่านมาผมหลอกคุณ หลอกให้คุณรักผม ผมต้องการให้คุณเจ็บปวด อยากเห็นคุณร้องไห้เหมือนจะขาดใจ ที่โดนทิ้งอย่างไม่ใยดี” เธอน้ำตาไหล..นี่คือชัยชนะที่เขาต้องการไม่ใช่หรือ...แต่ทำไมเขารู้สึกว่าตัวเองกำลังแพ้

ย่าหยานักเขียนสาวที่ขับรถออกมาหาแรงบันดาลให้งานเขียนชิ้นใหม่ หลังจากที่สมองตันคิดอะไรไม่ออกมาเป็นเดือนแล้ว เธอมีรถเก๋งกลางเก่ากลางใหม่อยู่หนึ่งคันที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของเธอเอง ปกติเธอทำงานอยู่ที่บ้านไม่ค่อยได้ออกไปเจอผู้คนเท่าไหร่ ชีวิตเธอมีแค่งานกับงาน พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เธอยังเล็ก ย่าหยาอาศัยอยู่กับแม่จนเมื่อสองปีก่อนแม่พบรักใหม่กับหนุ่มใหญ่ชาวต่างชาติและย้ายไปอยู่ที่ต่างประเทศ เธออยากใช้ชีวิตที่เมืองไทยจึงไม่ได้ตามแม่ไปด้วย แท้ที่จริง เธอรู้สึกเหมือนเฝ้ารออะไรบ้างอย่าง หรือมีใครสักคนรอเธออยู่ . . . . . . . . . ปลายนิ้วที่สัมผัสใบหน้ารบกวนการหลับใหลทำให้หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้น เมื่อปรับสายตาอยู่ครู่หนึ่งจึงรู้ว่ามีดวงตาคมปลาบคู่หนึ่งจ้องมองอยู่ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะผิวแก้มทำให้เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ย่าหยาตื่นตกใจพยายามขยับตัวหนีแต่แขนสองข้างถูกกดลงข้างตัว "จะดิ้นหนีไปทำไมเล่า อุตส่าห์ปีนขึ้นเตียงฉันได้แล้วนี่" "!" ดวงตากลมเบิกกว้าง เธออ้าปากจะปฏิเสธแต่กลับไม่มีเสียงออกมา ทำไมจู่ๆ เธอเปล่งเสียงไม่ได้!

เขาผลักไสนางอย่างเย็นชา เหยียบย่ำความรักนั้นด้วยวาจาอันเฉียบคมและสายตาไร้เยื่อใย แต่นางกลับยิ้มรับทุกบาดแผล คล้ายยินยอมจ่ายทุกราคาหากปลายทางคือหัวใจของเขา แต่ในวันที่นางตาสว่าง เขากลับวิ่งตามหาหัวใจตนเอง

ชาตินี้ข้าให้อภัยท่าน ชดเชยความผิดที่ทำให้ท่านต้องทนอยู่กับสตรีที่ท่านไม่ได้รัก แต่ชาติภพใหม่ ขอสวรรค์ได้โปรดเมตตา อย่าให้ข้ารักท่าน มอบหัวใจให้ท่านอีกเลย หากเป็นไปได้...อย่าพบเจอกันอีกเลยยิ่งดี

ร่างบางดำดิ่งลึกลงเรื่อยๆ ร่างกายทุรนทุรายเพื่อความอยู่รอด แต่ใจเธอยอมแพ้แล้ว มันอึดอัด มันหนาวเหน็บ นี่สินะความตาย ความตายของเธอที่พี่อิสร์ต้องการ เอมทำให้แล้วนะคะ หวังว่าการกระทำของเอมในครั้งนี้ จะเป็นสิ่งสุดท้ายที่เอมทำให้พี่อิสร์มีความสุข ขอให้ความรักความแค้นระหว่างเราจบลงแค่นี้ เอมเจ็บ เจ็บจนไม่อยากจะหายใจแล้วเช่นกัน ขอบคุณที่บอกให้เอมมาตาย มันน่าจะเป็นหนทางดับทุกข์ที่ดีที่สุดของเอมแล้ว ลาก่อนค่ะพี่อิสร์...

ตอนฉันตั้งครรภ์ได้เก้าเดือน หญิงในดวงใจของสามีก็หาข้ออ้างย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน ทุกครั้งที่เธอเห็นหน้าฉัน เธอมักจะยกมือขึ้นกุมหน้าอก ทำท่าทางราวกับว่าเห็นภาพบาดตาบาดใจ ส่วนสามีก็ปักใจเชื่อว่าฉันจงใจแอ่นท้องยั่วโมโหหญิงในดวงใจของเขา “หรานหร่านร่างกายอ่อนแอจนมีลูกไม่ได้! เธอยังจะมาเดินแอ่นท้องต่อหน้า กระตุ้นอารมณ์เขาทั้งวันอีก! ดูท่าถ้าไม่สั่งสอนสักหน่อย เธอคงไม่จำสินะ!” เขาสั่งให้คนจับฉันไปขังไว้ในห้องใต้หลังคาที่ถูกทิ้งร้างมานานและยังห้ามไม่ให้ใครส่งอาหารให้ฉันเด็ดขาด ฉันดิ้นรนอ้อนวอนพร้อมกับบอกเขาว่าผลอัลตราซาวนด์บอกว่าลูกแฝดตัวใหญ่เกินไปและหมอก็กำชับให้ฉันต้องเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลเพื่อรอคลอดภายในวันนี้ ทว่าเขากลับทำราวกับว่าได้ยินเรื่องตลกขบขัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับเศษน้ำแข็งว่า: “เธอยังมีเวลาอีกตั้งสามวันกว่าจะถึงกำหนดคลอด! อย่ามาแสร้งทำเป็นน่าสงสารอยู่ตรงนี้! กลับไปสำนึกผิดในห้องใต้หลังคาซะ! นี่เป็นจุดจบของการที่เธอคอยหาเรื่องหรานหร่าน!” ฉันปวดท้องจากการบีบตัวของมดลูกอย่างรุนแรงจนจิกเล็บหัก แต่ก็ยังไม่มีใครมาเปิดประตูให้ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเจียนตายดังก้องอยู่ในห้องใต้หลังคาเนิ่นนาน กระทั่งร่างทั้งร่างแช่อยู่ในกองเลือดและตรงช่องคลอดช่วงล่างที่โชกชุ่มไปด้วยเลือดก็ยังมีทารกที่ยังไม่เป็นรูปร่างสมบูรณ์ติดคาอยู่ สามวันต่อมาสามีที่กำลังกินโจ๊กซึ่งมีรสชาติไม่ถูกปากก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า: “ไปตามเจียงจื้อออกมาทำโจ๊กให้ฉันสักถ้วยแล้วค่อยให้เธอไปขอโทษหรานหร่าน ถ้าเธอมีท่าทีสำนึกผิดอย่างจริงใจก็ค่อยส่งตัวไปคลอดลูกที่โรงพยาบาล” ไม่มีใครกล้าขานรับ เพราะว่าเลือดที่ไหลซึมออกมาจากห้องใต้หลังคานั้นได้ไหลลามลงมาจนถึงบันไดขั้นที่สองแล้ว