จากไปหนึ่ง พรากถึงสาม

“ยัยขี้อิจฉาเจียงจื้อทำไมถึงไม่ร้องแล้วล่ะ”

“คุณผู้ชาย...คุณผู้หญิงคงจะไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกใช่ไหม...เมื่อคืนนี้เธอร้องแทบขาดใจ ฟังดูเจ็บปวดทรมานมากเลยนะครับ...”

ฟู่มั่วเชินกินโจ๊กคำหนึ่งแล้วแค่นเสียงฮึดฮัดอย่างไม่ใส่ใจ

“ไม่มีใครรู้จักเจียงจื้อดีไปกว่าฉันอีกแล้ว เธอแค่ตั้งใจแสดงละครนั่นแหละ! ครั้งนี้ฉันจะต้องสั่งสอนเธอสักหน่อย วันหลังจะได้ไม่กล้าไปหาเรื่องหรานหร่านอีก!”

พ่อบ้านเหลือบมองไปทางห้องใต้หลังคาแวบหนึ่ง ก่อนพูดอึกอักว่า:

“แต่ว่าคุณผู้หญิงตั้งครรภ์ลูกแฝดอยู่นะครับ หมอเคยบอกไว้ว่าคุณผู้หญิงต้องรอคลอดที่โรงพยาบาลโดยเร็วที่สุด...”

ฟู่มั่วเชินชะงักการกินโจ๊ก สีหน้าดูอ่อนลงเล็กน้อย

“งั้นเหรอ”

เขาใช้ช้อนคนในชามอยู่ครู่หนึ่ง แววตาปรากฏร่องรอยแห่งความลังเล:

“ก็ได้ ไปตามเจียงจื้อออกมาทำโจ๊กให้ฉันสักชาม แล้วให้เธอไสหัวไปขอโทษหรานหร่าน! วันนี้เป็นวันกำหนดคลอดของเธอ ถ้าเธอมีท่าทีขอโทษอย่างจริงใจ ฉันถึงจะส่งเธอไปโรงพยาบาล”

ฟู่มั่วเชินอุ่นนมหนึ่งแก้วแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนแขก

บนเตียงนอน เฝิงหรานหร่านที่นอนผ่อนลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอกำลังผ้าห่มขนสัตว์ที่เลื่อนหลุดลงมาที่หัวไหล่ เผยให้เห็นเนินอกอันงดงามวับ ๆ แวม ๆ อย่างพอดิบพอดี

ยั่วเย้าจนลูกกระเดือกของฟู่มั่วเชินขยับ เขามองเธออยู่นาน กว่าจะยอมละสายตา โน้มตัวลงไปประทับจูบลงบนริมฝีปากของเธอ

เฝิงหรานหร่านค่อย ๆ ลืมตาทั้งสองข้าง เธอบิดขี้เกียจพร้อมกับเอ่ยเสียงออดอ้อน:

“พี่มั่วเชิน~พี่มารังแกฉันอีกแล้วนะ~”

ฟู่มั่วเชินแยกขาออกเพื่อให้เฝิงหรานหร่านนั่งลงบนตักของตัวเอง นิ้วมือก็คอยนวดคลึงบริเวณเอวของเธอเป็นจังหวะ

“เธอนอนในสภาพแบบนี้ใครมันจะไปอดใจไหวล่ะ”

เฝิงหรานหร่านซุกใบหน้าลงในอ้อมอกของฟู่มั่วเชิน ครางฮือในลำคอด้วยความสบายอยู่สองสามครั้ง

“แต่ว่าพี่เจียงจื้ออุ้มท้องลูกให้พี่อย่างยากลำบาก ฉันกับเธอก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ฉันไม่อยากให้พี่ทรยศเธอในเวลาที่เธออ่อนแอที่สุดนี่นา!”

ทันใดนั้นเธอก็ทำท่าราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้จึงเอ่ยด้วยสีหน้าร้อนรนว่า:

“เมื่อคืนพี่เจียงจื้อร้องเสียงดังขนาดนั้นใกล้จะคลอดแล้วหรือเปล่าคะ เฮ้อ...ถึงจะได้ยินว่าพี่เจียงจื้อร้องทรมานขนาดนั้นฉันก็ยังอิจฉาอยู่ดี! การที่ได้อุ้มท้องลูกของพี่มั่วเชิน ต่อให้คลอดลูกเจ็บปวดแค่ไหน สำหรับฉันมันก็คือความสุขที่แสนหวานค่ะ”

ความสุขที่แสนหวานงั้นเหรอ

ในเวลานี้ฉันได้กลายเป็นวิญญาณล่องลอยอยู่ข้างกายพวกเขาไปตั้งนานแล้ว

บนพื้นของห้องใต้หลังคามีแอ่งเลือดสีแดงฉานเจิ่งนองไปทั่วทั้งห้อง

บนกำแพงก็เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนลึกที่เป็นฝีมือการตะกุยเพราะความเจ็บปวดอย่างรุนแรงของฉัน ซึ่งมันยังมีเศษเล็บและเศษเนื้อติดอยู่ตามรอยเหล่านั้น