ทรงผมผู้หญิงสมัยก่อน

ภาพถ่ายเก่า ๆ ของผู้หญิงสมัยรัชกาลที่ 5 มักเห็นทรงผมที่เรียบหรูและมีระเบียบ ซึ่งสะท้อนทั้งรสนิยมและสถานะทางสังคมได้ชัดเจนในสายตาของฉัน

ทรงที่โดดเด่นที่สุดคือการเกล้าผมเป็นมวยสูงหรือมวยกลาง (คล้ายจุกแน่น) ที่ลื่นเงาและเรียบร้อย เส้นผมจะถูกหวีให้เรียบและมักจะแบ่งกลางหรือปัดข้างอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะม้วนและเก็บเป็นมวยแน่นที่ท้ายทอยหรือบนกระหม่อม ในภาพของชนชั้นสูงจะเห็นการประดับด้วยปิ่นปักผมทอง/เงิน เข็มกลัด หรือพวงมาลัยดอกมะลิเล็ก ๆ เพื่อเพิ่มความหรูหรา ส่วนผู้หญิงทำงานหรือชาวบ้านมักสวมทรงที่ใช้งานได้จริงกว่า เช่น เกล้ามวยต่ำหรือถักเปียยาวที่สะดวกต่อการทำงานนอกบ้าน

สิ่งที่ฉันชอบสังเกตคือการดูแลรักษาเส้นผมในยุคนั้น—ผมยาวเงางามบอกอะไรหลายอย่าง ทั้งการใช้น้ำมันหรือสมุนไพรช่วยบำรุงและการหวีทุกวัน นอกจากนี้การแต่งกายแบบตะวันตกที่เริ่มเข้ามามีอิทธิพลในรัชกาลนี้ ส่งผลให้ชนชั้นกลางและบางครอบครัวในเมืองใหญ่เริ่มนำเครื่องประดับหรือรูปแบบการเกล้าที่ดูเรียบง่ายขึ้นมาใช้ แต่การเปลี่ยนแปลงเรื่องการตัดสั้นยังไม่ได้แพร่หลายเหมือนยุคหลัง ๆ เท่าไร ความประณีตและความเก็บกดของทรงผมยังคงเป็นสัญลักษณ์ของความสง่าในการแต่งกายแบบไทยดั้งเดิม

เมื่อฉันมองภาพวาดหรือภาพถ่ายจากยุคนั้นแล้ว มักรู้สึกว่าทรงผมไม่ได้เป็นแค่เรื่องสวยงาม แต่ยังเป็นภาษาหนึ่งที่บอกตำแหน่งทางสังคม ประเพณี และรสนิยม อย่างประณีตในแบบที่อ่านง่ายผ่านรายละเอียดเล็ก ๆ เช่นการม้วนมวย การวางปิ่น หรือการผูกพวงมาลัย—ทั้งหมดนี้ทำให้เรื่องทรงผมสมัยรัชกาลที่ 5 น่าสนใจและมีมิติมากกว่าที่เห็นแค่รูปลักษณ์ภายนอก

บรรดาหนุ่มสาวที่คลั่งไคล้ในวัฒนธรรมญี่ปุ่นคงรู้ดีว่าทรงผมซามูไรหญิงนั้นมีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร ลองนึกภาพตัวละครใน 'Rurouni Kenshin' หรือ 'Basilisk' จะเห็นทรงผมที่ทั้งสง่างามและเต็มไปด้วยความหมาย

เริ่มจาก 'Taregami' ที่ผมยาวร่วงหล่นเป็นเส้นตรงแบบธรรมชาติ มักเห็นในนักรบหญิงที่ต้องการแสดงถึงความอ่อนโยนแต่แฝงความแข็งแกร่ง ส่วน 'Nihongami' นั้นซับซ้อนกว่า มักถักเปียและม้วนผมให้ดูเป็นทางการ เหมาะกับสถานการณ์สำคัญ

แต่ละทรงผมล้วนถ่ายทอดเรื่องราวของเจ้าของ ไม่ว่าจะเป็นสถานะทางสังคมหรือบุคลิกเฉพาะตัว มันไม่ใช่แค่การจัดแต่งทรงผม แต่คือศิลปะที่เล่าเรื่องผ่านเส้นผมทุกเส้น

ทรงผมยุค 90 ของไทยให้บรรยากาศที่ชัดเจนทั้งบนถนนและในหน้าจอละคร—เป็นยุคที่รูปทรงผมโดดเด่นจนจำได้ตั้งแต่แรกเห็น

ลักษณะสำคัญที่เด่นชัดคือการเล่นชั้นและการไล่ผมเป็นช่อ ๆ แบบที่เขาเรียกกันว่า 'สไลด์' ซึ่งทำให้ผมดูมีมิติทั้งผู้หญิงและผู้ชาย ผู้หญิงนิยมผมยาวตรงที่ผ่านการไดร์ให้เงา บางคนตัดม้าตรงหรือม้าปัดเพื่อเน้นกรอบหน้า ส่วนคนที่อยากได้วอลลุ่มจะไปดัดลอนหลวม ๆ หรือใช้ไดร์ให้ฟูเล็กน้อย ผลที่ออกมามักเป็นลุคที่ดูทั้งเรียบร้อยและมีสไตล์ในเวลาเดียวกัน

ในฝั่งผู้ชายเทรนด์เด่นคือแสกกลางหรือแสกข้างแบบกว้าง บางคนไว้ผมยาวประบ่าพร้อมสไลด์เป็นชั้นตามหน้าผาก ทำให้ได้ลุคคล้ายไอดอลจากต่างประเทศ อีกสไตล์ที่เห็นบ่อยคือผมตั้งด้วยเจลหรือแว็กซ์ให้เป็นยอดเล็ก ๆ ซึ่งให้ความรู้สึกเท่และเข้ากับเสื้อผ้ากลุ่มวัยรุ่นยุคนั้นได้ดี อุปกรณ์และผลิตภัณฑ์ที่ใช้ก็เรียบง่าย—มูส ไดร์ ผงเซ็ตผม หรือสเปรย์ฉีดผมเป็นตัวช่วยสำคัญ แม้จะไม่มีเทคนิคซาลอนขั้นสูงมาก แต่ช่างตัดผมสมัยนั้นชำนาญการไล่ชั้นให้เห็นเส้นผมชัดเจน

สิ่งที่ทำให้ทรงผมยุค 90 ของไทยมีเสน่ห์คือการผสมผสานอิทธิพลจากตะวันตกและญี่ปุ่นเข้ากับรสนิยมท้องถิ่น ห้องเสริมสวยในซอกซอยยังเป็นศูนย์รวมข่าวสารแฟชั่นสำหรับคนทั่วไป ผ้าโพกผม กิ๊บเล็ก ๆ และยางรัดผมแบบใหญ่ (scrunchie) ก็เป็นพร็อพที่เห็นได้บ่อย ๆ สุดท้ายนี้ เมื่อลองมองย้อนกลับ ผมชอบความเป็นธรรมชาติผสมงานตัดที่มีลูกเล่นพอประมาณของยุคนั้น—มันให้ความรู้สึกเป็นวัยรุ่นจริงจังแต่ไม่ซับซ้อน เหมือนภาพถนนในหนังไทยเก่า ๆ ที่เราเห็นแล้วอยากย้อนเวลาไปแต่งตัวตามบ้าง

ความงามของทรงผมจีนโบราณแบบเทพธิดานั้นช่างวิจิตรบรรจง! ในสมัยราชวงศ์ถัง เราจะเห็นลักษณะผมที่นิยมมากคือ 'ไจสูง' ซึ่งประดับด้วยดอกไม้ทองและเครื่องประดับฟеникс ดูคล้ายกับภาพวาดเทพธิดาจากวรรณกรรมคลาสสิกอย่าง 'Journey to the West'

สิ่งที่โดดเด่นคือการจัดระเบียบเส้นผมอย่างสมมาตร บางครั้งถักเปียประดิษฐ์ซ้อนกันหลายชั้นคล้ายเมฆ เน้นความสูงและ volume ด้านบน ส่วนด้านหลังมักปล่อยให้ยาวระหง โกนหน้าผากกว้างตามแฟชั่นสมัยนั้น แล้วตกแต่งด้วยมาลัยทองหรือดิ้นทอง เครื่องประดับผมที่นิยมคือ 'buyao' ที่มี pendants กระดิ่งแก้วสั่นไหวเวลาขยับตัว

ฉันมองว่าทรงผมบ็อบยุค 1920 เป็นสิ่งที่ทั้งเท่และมีเสน่ห์ แต่ทำเองได้ไหม คำตอบคือได้ — แต่ต้องยอมรับว่าไม่ง่ายนักและมีขั้นตอนที่ควรระมัดระวังเยอะกว่าการตัดผมทั่วไป

เมื่อเริ่มคิดจะตัดเอง ให้เตรียมอุปกรณ์ครบ: กรรไกรตัดผมคม, มีดโกนสำหรับการเก็บขอบ (option), หวีถี่, คลิปหนีบผม และกระจกสองบานเพื่อดูด้านหลัง หากต้องการความเนี้ยบจริง ๆ การฝึกบนวิกผมก่อนจะช่วยลดความเสี่ยงเยอะ วิธีที่ฉันชอบคือแบ่งผมเป็นสามส่วน (กรอบหน้า ซ้าย ขวา) แล้วกำหนดความยาวหลักไว้เป็นแนวเดียวก่อน ตัดทีละน้อย อย่าตัดครั้งเดียวยาวเกินไป เพราะแก้ไขยากมาก เทคนิคที่ได้ผลคือการใช้ 'point cutting' เพื่อลบร่องตัดตรงและให้ปลายผมดูนุ่ม ไม่แข็งเป็นเส้นตรงจัด

บ็อบยุค 1920 มีหลายสไตล์ จากบ็อบตรงเรียบๆ ไปจนถึงบ็อบสั้นแบบ 'shingle' หรือ 'Eton crop' ซึ่งบางสไตล์ต้องการการใช้กรรไกรและมีดโกนผสมกันเพื่อสร้างขอบคม ๆ ที่ท้ายทอย การใช้กรรไกรตัดแบบเวต (slide cutting) บนผมแห้งจะช่วยให้เห็นรูปทรงจริง ส่วนผมขนาดหนาหรือหยักศกอาจต้องบางลงก่อนด้วยกรรไกรเฉพาะ ฉันมักจะแนะนำให้เว้นความยาวของกรอบหน้าไว้หน่อย แล้วค่อยปรับให้เข้ากับรูปหน้า เพราะบ็อบ 1920 เน้นกรอบหน้าและความสมดุล หากไม่มั่นใจจุดหนึ่ง ควรหยุดพักแล้วดูจากมุมต่าง ๆ ก่อนตัดต่อ

สุดท้ายเรื่องการเซ็ตทรงก็สำคัญไม่น้อยเพื่อให้ได้ลุค 1920 ที่แท้จริง เทคนิคโทนเก่าอย่าง 'finger waves' ใช้เจลและหวีถี่ร่วมกับการม้วนและปักพินจะให้ลายคลื่นที่เป็นเอกลักษณ์ แต่ถ้าไม่มีทักษะ เทคนิคสมัยใหม่อย่างม้วนเบาๆ แล้วฉีดสเปรย์จัดทรงก็ให้ความรู้สึกวินเทจได้ดีเหมือนกัน ฉันมักจะสรุปว่าถ้าต้องการลุคเล่นใหญ่ลองให้ช่างมืออาชีพทำครั้งแรกเก็บทรงฐาน แล้วกลับมาซอยเติมเองตามซอยเล็ก ๆ จะปลอดภัยกว่า แต่ถาชอบทดลองและไม่กลัวแก้ไขบ่อยๆ ทำเองได้และเป็นประสบการณ์สนุก ๆ ที่ช่วยให้รู้จักทรงผมของตัวเองดีขึ้น

ทรงผมวินเทจคือวิธีการใส่ใจรายละเอียดที่ทำให้วันแต่งงานมีบรรยากาศย้อนยุคทันที

ถ้าต้องเลือกสไตล์หนึ่งที่มักทำให้คนหันมามอง ผมชอบแนะนำทรงที่มีโครงสร้างชัดเจนและมีองค์ประกอบเล็กๆ อย่างลอนนิ่งแบบนิ้ว (finger waves) หรือม้วนเป็นคลื่นใหญ่แบบฮอลลีวูดยุคเก่า แล้วเสริมด้วยปริมาณที่พอเหมาะเพื่อไม่ให้ดูหนักมาก ตัวอย่างเช่นการหยิบแรงบันดาลใจจากชุดและทรงผมของนางเอกในซีรีส์ 'Downton Abbey' จะได้ลุคที่สุภาพแต่มีเสน่ห์แบบคลาสสิก

การเตรียมผมล่วงหน้าเป็นเรื่องสำคัญ เพราะเส้นผมที่มีวอลุ่มและเงาจะจับทรงได้ดีกว่า การใช้มูสกับสเปรย์แบบไม่แข็งจนเกินไปช่วยให้ได้ความคงรูปโดยยังดูเป็นธรรมชาติ ส่วนเครื่องประดับอย่างหวีโลหะเล็กๆ หรือผ้าคลุมผมแบบ birdcage veil จะช่วยเน้นธีมวินเทจได้ดี ถ้าเจ้าสาวอยากได้ความนุ่มนวลมากขึ้น การเพิ่มชิ้นผมเทียมหรือแผงผมที่มีลอนเล็กๆ จะทำให้ทรงดูเต็มและทนต่อการเต้นหรือการถ่ายรูป

สรุปก็คือให้คิดเรื่องความสมดุลของชุด หน้า และสภาพอากาศในวันงาน ก่อนวันจริงนัดลองผมหลายครั้งเพื่อปรับจูนเท็กซ์เจอร์และอุปกรณ์เสริม ผมมักจะแนะนำให้มีแผนสำรองสำหรับวันที่อาจลมพัดหรือฝนตก เพื่อให้ภาพโดยรวมยังคงความเป็นวินเทจที่ลงตัวและไม่หวือหวามากจนเกินไป

ทรงผมผู้หญิงในหนังไทยยุค 60 มีเสน่ห์แบบผสมผสานระหว่างความเป็นไทยกับอิทธิพลตะวันตกอย่างชัดเจน ฉากโรแมนติกหรือฉากงานสำคัญมักเห็นผมมวยต่ำชั้นเดียวที่เก็บเรียบร้อย ประดับดอกไม้หรือพวงมาลัยเล็กๆ เพื่อให้ภาพออกมานุ่มนวลและสง่างาม ขณะเดียวกันนางเอกแนวสังคมเมืองก็ได้โชว์ทรงที่มีวอลลุ่มสูง เช่น ม้วนลอนปลายหรือบูฟองต์ (bouffant) ที่เน้นช่วงมงกุฎศีรษะให้ดูเต็ม โดยรวมแล้วทรงจะไม่ดูยุ่งเกินไปแต่มีรายละเอียดเล็กๆ เช่น การแสกข้างชัดเจน หรือการทำหน้าม้าเตรียมไว้รับแสงหน้ากล้อง

เวลานั่งดูหนังเก่าๆ ผมมักสังเกตว่าเทคนิคการม้วนผมและการใช้ผลิตภัณฑ์ทำผมคือหัวใจสำคัญ พวกเซ็ตผมด้วยม้วนร้อนและการหวีย้อนศีรษะ (teasing/backcombing) ช่วยให้ได้วอลลุ่ม ส่วนเจลหรือวาสลีนบางๆ ถูกใช้ในฉากที่ต้องการให้ผมดูเรียบเป็นเงา สำหรับตัวละครชนบทหรือหญิงสาวในฉากบ้านๆ จะเห็นผมเปียสองข้าง มวยสูงแบบเรียบๆ หรือปล่อยผมยาวตรงประบ่า ซึ่งสื่อถึงความอ่อนโยนและพื้นถิ่น การเลือกเครื่องประดับก็เป็นสัญลักษณ์ของสถานะทางสังคม เช่น กิ๊บเงินเล็กๆ หรือตุ้มหูมุกสำหรับผู้หญิงที่ดูทันสมัยกว่า

สิ่งที่ทำให้ทรงผมยุคนั้นดูมีเสน่ห์สำหรับผมคือมันเล่าเรื่องได้ชัดเจน—ทรงผมบอกบทบาทของตัวละครได้มากกว่าคำพูด เช่นเดียวกับการแต่งกาย ผมจะบอกว่าใครเป็นคนทันสมัย ใครเป็นคนเรียบร้อย หรือใครเพิ่งกลับมาจากงานรื่นเริง ผมยังชอบรายละเอียดเล็กๆ อย่างการปล่อยปอยผมหน้าผากให้เป็นกรอบหน้า เหล่านี้ทำให้ภาพยนตร์ดูอบอุ่นและมีมิติ ไม่ว่าจะเป็นฉากตลาดเช้าหรือซีนเต้นรำ แค่ทรงผมก็พอให้เรารู้สึกถึงยุคสมัยนั้นได้ชัดเจน

ที่บ้านยายมีรูปถ่ายงานพิธีเก่า ๆ วางอยู่บนหิ้ง ทำให้ฉันชอบดูทรงผมเกล้าแบบโบราณและลองทำตามจนเกิดเป็นวิธีที่ใช้ง่ายและเหมาะกับงานพิธีต่าง ๆ

การเตรียมผมเป็นหัวใจสำคัญ เริ่มด้วยผมสะอาดแต่ไม่ลื่นเกินไป ถ้าผมเพิ่งสระให้เป่าให้หมาดแล้วใส่มูสหรือเซรั่มเล็กน้อยเพื่อให้จับตัวได้ง่าย จากนั้นหวีเรียบแล้วแบ่งผมออกเป็นช่อหลัก ๆ — ปกติฉันจะทำเป็นช่อบนและช่อล่าง เพื่อให้ทรงดูมีมิติ วิธีทำทรงเกล้าพิธีที่ฉันชอบคือการทำเป็นมวยสูงแบบมีฐาน: มัดผมตึงเป็นหางม้าด้านบน หุ้มฐานด้วยฟองน้ำรองมวยหรือผ้าพันผมแบบกลมแล้วค่อย ๆ พันผมรอบฐานเป็นเกลียว ไม่ต้องพันแน่นมากจนเจ็บ แต่ต้องให้แน่นพอที่มวยจะไม่คลาย ใช้กิ๊บ U-pin แทงจากด้านข้างเข้าหาศูนย์กลางหลายจุด เพื่อยึดมวยให้แข็งแรง การเก็บปลายผมสามารถทำให้เรียบเป็นหนึ่งชิ้นหรือทำให้มีลอนเล็ก ๆ แล้วสอดไว้ข้างในเพื่อความละมุน

อีกสไตล์ที่ฉันมักใช้เมื่ออยากให้ลุคดูละเอียดขึ้นคือการเพิ่มเปียเป็นฐานก่อนเกล้า ถักเปียฝรั่งเศสหรือเปียสามเส้นรอบฐานแล้วนำมาพันเป็นมวย จะได้ทั้งโครงสร้างและลายผมที่สวย เมื่อเสร็จฉันชอบตกแต่งด้วยพวงมาลัยมะลิสำหรับงานไทยหรือกิ๊บโลหะเล็ก ๆ สำหรับงานพิธีสากล เลือกอุปกรณ์เสริมให้เข้ากับชุดและการแต่งหน้า สุดท้ายฉันฉีดสเปรย์เล็กน้อยเพื่อเซ็ตทรงและใช้หวีซี่ถี่เกลี่ยผมให้เรียบก่อนออกงาน วิธีนี้เหมาะกับผมยาวหรือผมกลางยาว หากผมสั้นสามารถเสริมด้วยชิ้นผมต่อ (hairpiece) หรือใช้ฟองน้ำรองมวยเพื่อเพิ่มวอลลุ่ม เทคนิคพวกนี้ใช้ได้ทั้งงานแต่ง งานรับพระราชทาน และงานพิธีสำคัญอื่น ๆ — ทำครั้งสองครั้งจะจับจังหวะได้เองและจะสนุกกับการลองสไตล์ต่าง ๆ จนเจอลุคที่เป็นของเราอย่างแท้จริง

ภาพจำของเกอิชาสมัยก่อนสำหรับฉันเริ่มจากภาพทรงผมที่ดูเหมือนงานประติมากรรม—สูง ดูเรียบร้อย และมีความเงางามเป็นพิเศษ ฉันมักนึกถึงทรง 'ชิมาดะ' ซึ่งเป็นทรงช่อผมม้วนขึ้นเป็นก้อนด้านบน แล้วมีปลายม้วนเล็ก ๆ ตกแต่งให้รูปทรงสมดุล เส้นผมถูกจัดอย่างประณีตโดยใช้ขี้ผึ้งชนิดพิเศษเพื่อให้ผมแน่นไม่หลุดง่าย และมีการปักสวมหรือหวีเล็กๆ ติดแทรกเพื่อความงามและความมั่นคงของทรง ในความคิดฉันทรงเหล่านี้ไม่ได้ทำขึ้นเพียงเพื่อความสวยงาม แต่เป็นสัญลักษณ์บอกสถานะและบทบาท เช่น ผู้ฝึกหัดกับผู้ชำนาญมักจะแตกต่างกันที่ความซับซ้อนและจำนวนเครื่องประดับ

สิ่งที่ทำให้ฉันหลงใหลคือรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ รอบ ๆ ทรงผม—ว่าบางทรงจะเน้นเผยท้ายทอยมากขึ้นเพื่อสร้างเสน่ห์ บ้างจะปิดท้ายทอยอย่างมิดชิดเพื่อความสุภาพ เครื่องประดับผมที่เห็นในภาพเก่า ๆ มักจะมีชิ้นงานที่สื่อถึงฤดูกาล เช่น ดอกซากุระเล็ก ๆ ในฤดูใบไม้ผลิ หรือใบเมเปิลในฤดูใบไม้ร่วง ฉันรู้สึกว่าการใส่เครื่องประดับไม่ใช่แค่ความสวยงาม แต่ยังเป็นภาษาที่สื่อถึงเวลาและความประณีตของผู้สวม

การทำทรงผมในสมัยก่อนต้องใช้ช่างผมผู้ชำนาญระดับหนึ่ง ซึ่งฉันเคยอ่านเรื่องเล่าต่าง ๆ ถึงขั้นต้องนั่งจัดผมเป็นชั่วโมง ๆ และต้องดูแลผมด้วยวิธีพิเศษเพื่อให้ทรงคงรูปตลอดเวลา ของเหล่านี้ทั้งหมดรวมกันทำให้ภาพของเกอิชาดูสง่างามและมีมิติสำหรับฉัน—ไม่ใช่แค่หน้ากากสวย ๆ แต่เป็นการแสดงออกของวัฒนธรรมความประณีตที่สะท้อนถึงรสนิยมและกฎเกณฑ์สังคมสมัยนั้น มองแล้วรู้สึกได้ถึงความตั้งใจและความอดทนที่อยู่เบื้องหลังทุกเส้นผม

ทรงผมสมัยก่อนมีเสน่ห์ที่ทำให้ผู้หญิงรู้สึกเนี้ยบและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน — ลองนึกภาพผมที่มีวอลุ่มกึ่งโครงสร้างเหมือนในหนังคลาสสิกอย่าง 'Breakfast at Tiffany's' แล้วค่อยๆ ปรับให้เข้ากับชีวิตประจำวันของเรา เทคนิคแรกที่ฉันชอบใช้คือการเตรียมผมให้สะอาดแต่ไม่ลื่นเกินไป ใช้แชมพูแบบเพิ่มวอลุ่มกับครีมบำรุงที่เบาๆ แล้วเป่าด้วยหวีหวีสางให้โคนผมตั้งเล็กน้อยก่อนม้วน

จากนั้นม้วนผมด้วยโรลร้อนหรือม้วนด้วยที่หนีบม้วนให้ได้ลอนโค้งเข้าหาหน้า แล้วใช้สติ๊กกี้โรล (Velcro roller) ม้วนเก็บไว้สักพักเพื่อให้ลอนเซ็ตตัว การใช้สเปรย์เซ็ตสูตรกลางถึงแข็งช่วยให้ทรงคงตัวโดยไม่แข็งกระด้าง ส่วนเทคนิคการบีบลอนด์เบาๆ ด้วยมือเพื่อให้ลอนดูเป็นธรรมชาติจะช่วยลดความเป็นวินเทจที่แข็งกระด้างลง ทำให้ลุคสามารถใส่ไปทำงานหรือออกงานเลี้ยงได้

อีกเคล็ดลับที่ฉันมักใช้คือการเพิ่มพร็อพเล็กๆ อย่างที่คาดผมผ้าครึ่งวงหรือเข็มกลัดโลหะทรงวินเทจ จะทำให้ทรงดูมีสไตล์ทันที และอย่าลืมตัดแต่งปลายผมให้เข้ารูป เพราะทรงสมัยก่อนจะได้ความเรียบร้อยแต่ยังคงความเฟลลิ่งผู้หญิงอบอุ่นได้ดี ทดลองผสมผสานเทคนิคเหล่านี้กับความยาวผมของตัวเองไปเรื่อยๆ แล้วจะเจอเวอร์ชันที่ลงตัวที่สุด