นักแสดงใน เฮลล์บอย ฮีโร่พันธุ์นรก

ความทรงจำเกี่ยวกับ 'Hellboy' ของฉันเริ่มต้นจากความรู้สึกว่าตัวละครนี้ทั้งโหดและขี้เล่นในเวลาเดียวกัน — นั่นคงเป็นเหตุผลที่ทำให้เวอร์ชันคลาสสิกของภาพยนตร์ยังคงติดตาอยู่เสมอ

เห็นภาพของผู้ชายในชุดหน้ากากหนัก ๆ ที่ยังมีมุขเสียดสีและท่าทางอบอุ่นแบบเพื่อนบ้าน ทำให้ฉันนึกถึงการแสดงของรอน เพิร์ลแมน ที่รับบท 'Hellboy' ในภาพยนตร์ปี 2004 และภาคต่อปี 2008 นิสัยการเล่นบทของเขาไม่เน้นความรุนแรงเพียงอย่างเดียว แต่เติมความเป็นมนุษย์ให้ปีศาจแดงคนนี้จนรู้สึกผูกพัน การแต่งหน้าจัดเต็มและสไตล์การเคลื่อนไหวของเขาช่วยวางโทนของจักรวาลนั้นไว้ชัดเจน

ถ้าพูดถึงความสำคัญ รอนทำให้ตัวละครนี้กลายเป็นไอคอนที่แฟน ๆ จดจำได้ นอกจากการแสดงที่เข้าถึงอารมณ์แล้ว เขายังทำให้ฉากแอ็กชัน ฉากเฮฮา และมุมซึ้ง ๆ ผสมผสานกันได้อย่างลงตัว เหมือนกับว่ามีคนที่รู้ว่าตัวละครต้องเป็นแบบไหนทั้งในบทและในจิตวิญญาณ ผลงานของเขาทำให้ฉันยังอยากกลับไปดูซ้ำอยู่บ่อย ๆ

ความทรงจำแรกเกี่ยวกับเบื้องหลังการคัดนักแสดงของ 'Hellboy' มักจะวนกลับไปที่ความสัมพันธ์ระหว่างผู้กำกับกับนักแสดงที่เขาไว้ใจได้

ฉาบหนึ่ง ฉันยังจำความรู้สึกการเห็นรูปลักษณ์สุดท้ายของตัวละครก่อนถ่ายทำจริงได้: หน้ากากและการแต่งหน้าที่หนักหน่วงไม่ใช่แค่เอาไว้โชว์ แต่เป็นเครื่องมือทางการแสดง ทีมแต่งหน้าจะทำการทดสอบกับนักแสดงหลายรอบเพื่อให้แน่ใจว่าท่าทาง สีหน้า และความเคลื่อนไหวยังคงออกมาชัด แม้ใส่โปรสเธติกหนาๆ

ฉาบสอง ในมุมมองของคนรักหนัง การเลือกคนที่เล่นเป็นตัวเอกสำคัญกว่าหน้าตาจะต้องมีเคมีกับคนรอบข้างด้วย นักแสดงที่ได้รับเลือกมักมีประวัติทำงานกับผู้กำกับหรือเคยผ่านการแสดงที่เน้นการสื่อสารผ่านภาษากาย การทดลองแบบไม่เป็นทางการ เช่น อ่านบทคู่กันหรือเวิร์กช็อปย่อมมีผลมากกว่าการออดิชั่นที่เป็นทางการเพียงอย่างเดียว

พอเข้าหนังมานาทีแรก ฉันรู้สึกว่าทีมผู้สร้างตั้งใจจะเดินออกจากโทนคอมมิก-ตลกของเวอร์ชันก่อนหน้าแล้วพาไปทางมืดและดิบมากกว่าเดิม

ในแง่ของนักแสดงหลัก รายชื่อสำคัญที่ต้องจดไว้คือ David Harbour รับบทเป็น Hellboy (หรือ Anung Un Rama) ซึ่งเป็นตัวละครหลักที่ทั้งอารมณ์ขันแบบห้วน ๆ และความเจ็บปวดภายในทำให้บทนี้มีมิติ, Milla Jovovich เป็น Nimue หรือที่รู้จักในชื่อ 'The Blood Queen' ซึ่งเธอถ่ายทอดความน่ากลัวและเสน่ห์ของตัวร้ายได้ชัดเจน, Ian McShane รับบทเป็น Professor Trevor Bruttenholm (ที่ทีมมักเรียกว่า Broom) ผู้เป็นที่ปรึกษาและบิดาทางจิตใจให้กับ Hellboy

เพิ่มเติมที่ไม่ควรมองข้ามคือ Sasha Lane รับบทเป็น Alice Monaghan ที่เป็นตัวเชื่อมระหว่างโลกมนุษย์กับสิ่งลี้ลับ และ Daniel Dae Kim รับบท Major Ben Daimio เจ้าหน้าที่ทหารที่มีภูมิหลังซับซ้อน ทั้งหมดนี้คือแกนหลักของ 'Hellboy' เวอร์ชัน 2019 ที่ฉันยังชอบดูซ้ำอยู่ เหมือนกับเวลาที่เห็น David Harbour ในบทอื่น ๆ อย่างใน 'Stranger Things' ที่ทำให้พลังการแสดงของเขาชัดเจนขึ้นอีกระดับ

ภาพลักษณ์ของ Ron Perlman ใน 'เฮลล์บอย' เป็นความทรงจำที่ติดตาและกลายเป็นทางผ่านพาเขาไปสู่บทบาทที่หลากหลายกว่าเดิม。

การเปลี่ยนจากฮีโร่เขี้ยวใหญ่มาสู่ตัวละครที่มีชั้นเชิงในซีรีส์ยาวอย่าง 'Sons of Anarchy' ทำให้ฉันเห็นมุมที่ต่างออกไปของนักแสดงคนนี้ — น้ำเสียง การมีสภาพคล่องทางอารมณ์ และความสามารถในการถ่ายทอดความขัดแย้งภายใน นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมบท Clay Morrow ถึงโดดเด่นและทำให้คนจดจำเขาในฐานะนักแสดงทีมีพลังมากกว่าหนึ่งมิติ นอกเหนือจากนั้น การรับบทในหนังบล็อกบัสเตอร์สายไซไฟอย่าง 'Pacific Rim' ก็ยืนยันว่าฝีมือของเขายังไปได้ไกลทั้งในบทแปลกและบทที่ต้องใช้ Presence มาก ๆ

เมื่อมองย้อนกลับ ฉันมักจะคิดว่าความต่อเนื่องของงานและการเลือกบทที่ท้าทายเป็นสิ่งที่ทำให้ชื่อของเขายืนยาว — ไม่ใช่แค่หน้าตาหรือบทฮีโร่ครั้งแรกเท่านั้น

เสียงวิจารณ์โดยรวมชื่นชมการแสดงของ Ron Perlman ใน 'เฮลล์บอย ฮีโร่พันธุ์นรก' อย่างชัดเจน จากมุมมองของคนดูที่ชอบรายละเอียดทางอารมณ์ ผมเห็นว่าความโดดเด่นของเขาไม่ใช่แค่หน้าตากับเครื่องแต่งกายเท่านั้น แต่เป็นการส่งผ่านอารมณ์ใต้หน้ากากที่ทำให้ตัวละครมีชีวิต

การแสดงของ Perlman ได้รับคำชมเพราะเขาสามารถบาลานซ์ระหว่างความเป็นฮีโร่ที่เกรี้ยวกราดกับความอ่อนโยนภายในได้อย่างกลมกลืน เทคนิคการใช้เสียง น้ำหนักคำพูด และการแสดงทางกายช่วยให้คนเชื่อในความเป็นมนุษย์ของตัวละคร ถึงแม้จะถูกหุ้มด้วยโปรสเธติกหนา ๆ ก็ตาม

เมื่อมองย้อนกลับ ผมมักนึกถึงฉากที่แสดงถึงความขัดแย้งภายในของตัวละคร ซึ่งเป็นเหตุผลหลักที่นักวิจารณ์ยกให้การแสดงของเขาเป็นหัวใจสำคัญของหนัง — ไม่ใช่เพียงภาพลักษณ์ แต่เป็นความสามารถในการถ่ายทอดความซับซ้อนทางอารมณ์

รายชื่อนักแสดงหลักใน 'เฮลล์บอย ฮีโร่พันธุ์นรก' เวอร์ชัน 2004 มีคนที่แฟนๆ รู้จักกันดีหลายคน: โรน เพอร์ลแมน (เล่นเป็น เฮลล์บอย / อนุง อุน รามา), เซลมา เบลร์ (ลิซ เชอร์แมน), ดั๊ก โจนส์ (สวมชุดแสดงเป็น อาบี ซาเพียน), เดวิด ไฮด์ ปิแอร์ (ให้เสียงอาบี ซาเพียน), จอห์น เฮิร์ต (ศาสตราจารย์ เทรเวอร์ บรูตเทนโฮล์ม), เจฟฟรีย์ แทมบอร์ (ทอม แมนนิ่ง) และ คาเร็ล โรเดิน (กริโกรี ราสปูติน)

ผมชอบที่การคัดนักแสดงชุดนี้ทำให้ตัวละครคมชัด: โรนมีเสน่ห์แบบกร้านๆ ที่เข้ากับฮีโร่สไตล์กวน ๆ ขณะที่จอห์น เฮิร์ตให้ความอบอุ่นเหมือนพ่อผู้ให้คำแนะนำ และคาเร็ล โรเดินก็สร้างความหลอนให้ราสปูตินได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย ฉากปะทะครั้งใหญ่กับราสปูตินยังตราตรึงเพราะการแสดงของทั้งคู่ ผมคิดว่านี่คือชุดนักแสดงหลักที่ยื่นให้หนังมีจิตวิญญาณเฉพาะตัวมากขึ้น

แฟนรุ่นเก่าอย่างฉันมักจะมองว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปชัดที่สุดในหนังคือภาพลักษณ์ของ 'Abe Sapien' มากกว่าใครอื่น

ในฉบับคอมมิค 'Abe' ถูกเขียนให้เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความเก่าแก่และเย็นชาลึกลับ การเคลื่อนไหวกับท่าทางของเขาสื่อถึงใครอีกโลกหนึ่งมากกว่ามนุษย์ แต่ในหนังปี 2004 นักแสดงร่างกายอย่าง Doug Jones ร่วมกับเสียงของ David Hyde Pierce สร้างตัวละครที่มีมารยาท เป็นสุภาพบุรุษ มีมุกและอารมณ์ขันบางจังหวะ ซึ่งทำให้เขาดู “เป็นคน” กว่าต้นฉบับ ฉันคิดว่าการแยกแสดงสองบทบาทนี้—ร่างกายกับเสียง—เปลี่ยนโทนของ Abe ไปมาก แทนที่จะเป็นสิ่งมีชีวิตไกลตัวเหมือนในหน้าเพจ กลายเป็นเพื่อนร่วมทีมที่เข้าใจได้และมีเสน่ห์ทางสังคม

สิ่งนี้มีทั้งข้อดีและข้อเสียสำหรับฉัน: มันทำให้ผู้ชมทั่วไปเข้าถึงได้ง่ายขึ้น แต่ก็ลดความลึกลับเชิงนิเวศและความแปลกประหลาดของตัวละครจากต้นฉบับไปพอสมควร

ฉันเป็นคนที่ติดตามต้นฉบับของไมค์ มิกโกลา มาตั้งแต่เห็นปก 'Seed of Destruction' คราวแรก แล้วพลังของเฮลล์บอยก็ชัดเจนตั้งแต่เปิดเรื่อง — ความแข็งแกร่งเหนือมนุษย์ ความทนทานของร่างกาย และการฟื้นตัวที่เร็วกว่า คนปกติมาก นักสู้ที่ช่ำชองหลายคนมองว่าเขาเป็นเครื่องจักรทำลายล้าง เพราะขนาดแรงปะทะและการทนเจ็บของเขาทำให้สามารถต่อกรกับปีศาจและสิ่งเหนือธรรมชาติจำนวนมากได้

อีกสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์คือมือขวาที่เป็นหินหรือที่เรียกว่า Right Hand of Doom — มันแข็งแกร่งเกินกว่าจะทำลายได้ง่าย ๆ และเชื่อมโยงกับชะตากรรมระดับจักรวาล นอกจากพละกำลังแล้ว เฮลล์บอยยังมีความสามารถในการรับรู้พลังเวทมนตร์และสิ่งลี้ลับ ซึ่งทำให้เขาแตกต่างจากฮีโร่กล้ามโตธรรมดา ๆ แต่พลังนั้นไม่ได้แปลว่าเขาเป็นอมตะ เวลาที่ตัวละครถูกตะล่อมด้วยเวทมนตร์ระดับสูงหรือพิธีกรรมโบราณ เขาก็ยังได้รับบาดเจ็บหนักได้จริง ๆ

แง่มุมที่ผมชอบคือน้ำหนักทางอารมณ์และปมชะตากรรม — นี่คือจุดอ่อนในเชิงเรื่องเล่า: การถูกคาดหวังว่าจะเป็นกุญแจนำพาวิวรณ์โลกทำให้เขาเผชิญกับการตัดสินใจที่ส่งผลต่อจิตใจ การถูกซุ่มโจมตีด้วยเวทมนตร์ที่เฉพาะทาง หรืออุปกรณ์โบราณที่สามารถควบคุมจิตใจ มักทำให้เฮลล์บอยอยู่ในสถานะอ่อนแอกว่าที่ร่างกายเขาสะท้อนออกมาได้ ในภาพรวม เขาเป็นฮีโร่แบบหนักแน่นที่ยังคงมีขีดจำกัดทั้งทางกายและจิตใจ — นั่นแหละที่ทำให้คนอ่านยังน่าสนใจและเอาใจช่วย

พอเริ่มดู 'เฮลล์บอย 2 ฮีโร่พันธุ์นรก' ฉันรู้สึกว่าทีมผู้สร้างตั้งใจเล่นใหญ่กับความเป็นเทพนิยายมืดเหมือนหนังสือนิทานที่ถูกบิดรูป และคนที่ดึงเรื่องราวไปข้างหน้ามากที่สุดกลับไม่ใช่ปีศาจอย่างเฮลล์บอย แต่เป็นความตั้งใจของตัวร้ายหลักอย่างเจ้าชายนูอาดา (Prince Nuada) ที่มีเป้าหมายชัดเจนและเยือกเย็นจนทำให้ฉากสู้กลับมีความหมายกว่าแค่บู๊ระห่ำ

เจ้าชายนูอาดาเป็นผู้นำกลุ่มสิ่งมีชีวิตในตำนาน เขาเชื่อว่ามนุษย์ทำลายสมดุลของโลกจนเวทมนตร์ถูกเบียดหายไป เป้าหมายของเขาคือตื่นกองทัพโบราณที่เรียกว่า 'Golden Army' ขึ้นมาเพื่อกำจัดอิทธิพลของมนุษย์และคืนสถานะเดิมให้แก่ธรรมชาติ วิธีการของเขาไม่ใช่การล้มแบบไร้เหตุผล แต่เป็นการรวบรวมชิ้นส่วนโบราณและใช้ความรนแค้นทางประวัติศาสตร์เป็นเหตุผลในการกระทำ ทำให้เขาดูเป็นนักปฏิวัติสุดโหดมากกว่าจะเป็นวายร้ายสติแตก

ฉันชอบมุมที่หนังให้กับคนดูได้เห็นทั้งเหตุผลและความโหดของนูอาดาพร้อมกัน เขาไม่ได้หวือหวาด้วยบทพูด แต่การกระทำ เช่น การวางแผน การใช้เทคโนโลยีและของโบราณร่วมกัน แสดงให้เห็นว่าความมั่นใจในอุดมการณ์สามารถทำลายจริยธรรมได้หมด และเมื่อเฮลล์บอยต้องเผชิญหน้ากับสิ่งนั้น ความขัดแย้งจึงไม่ใช่แค่การต่อสู้ของพลัง แต่เป็นการต่อสู้ของค่านิยมด้วย นี่คือเหตุผลที่ฉันมองว่าเจ้าชายนูอาดาเป็นตัวร้ายที่ทรงพลัง — เพราะเขาทำให้คำถามทางศีลธรรมของหนังหนักขึ้นแทนที่จะเป็นแค่ศัตรูที่ต้องแพ้ไปเท่านั้น มองจากมุมนี้แล้วฉากสุดท้ายของหนังมีแรงกระทบมากขึ้นและทิ้งความคิดให้ย้อนกลับมาคุยกันหลังปิดเครดิตแบบที่หนังเทพนิยายสมัยใหม่ดีๆ ควรทำ

การกลับไปอ่านต้นฉบับของ 'Hellboy' กับการดูภาพยนตร์ 'เฮลล์บอย ฮีโร่พันธุ์นรก' ทำให้ผมเห็นช่องว่างระหว่างอารมณ์กับการเล่าเรื่องอย่างชัดเจน

ต้นฉบับของ 'Hellboy' ของไมค์ มิกโกลา มักจะเดินเรื่องแบบนิทานสยองผสมตำนานท้องถิ่น เหตุการณ์ใน 'Seed of Destruction' หรือเรื่องสั้นต่างๆ มักเน้นบรรยากาศหม่น การออกแบบคอมโพสท์ภาพที่ใช้เงาและพื้นที่ว่างมากกว่าการเปิดเผยข้อมูลทั้งหมด ตัวละครอย่างเฮลล์บอยในหนังสือเป็นคนที่ขรึม แต่มีความขี้เล่นในจังหวะที่เหมาะเจาะ บทสนทนามักสั้น กระชับ และชวนให้รู้สึกถึงความเหงาและชะตากรรมมากกว่าความฮีโร่เชิงแอ็กชัน

ภาพยนตร์ของกีเยร์โม เดล โตโรนำเสนอสไตล์ที่ต่างออกไปอย่างตั้งใจ หนังขยายองค์ประกอบภาพยนตร์ บทโรแมนซ์ระหว่างเฮลล์บอยกับลิซถูกจัดวางให้เป็นแกนอารมณ์ สเปเชียลเอฟเฟกต์และฉากบู๊กลายเป็นจุดขาย ทำให้จังหวะความรู้สึกเปลี่ยนไปจากต้นฉบับ หนังยังตีความราสปูตินและองค์ประกอบนาซี-โอลด์เวิร์ลด์ให้ชัดเจนขึ้นเพื่อสร้างความเข้าใจง่ายให้คนดูใหม่ แทนที่จะเก็บความลี้ลับไว้เหมือนในคอมมิค

สรุปแบบไม่เป็นทางการก็คือ ผมชอบทั้งสองแบบเพราะแต่ละรูปแบบมีจุดแข็งต่างกัน ถาต้องเลือกว่าชอบความลึกลับแบบค่อยเป็นค่อยไปกับศิลปะที่เป็นเอกลักษณ์หรือการเล่าเรื่องที่เข้าถึงง่ายและเต็มไปด้วยฉากเร้าใจ ก็ขึ้นกับอารมณ์ขณะนั้นของผมมากกว่า