เฮียเหมืองวิศวะแม่งร้าย ซีรีส์สายรหัสเฮีย

จากท้องฟ้าที่เคยสดใสในช่วงบ่ายคล้อย ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนไปเป็นกลุ่มก้อนเมฆขนาดใหญ่ก้อนสีดำทึบ กำลังตั้งเค้าปกคลุมท้องฟ้าเกือบทั่วทั้งหมด จนแทบไม่หลงเหลือแม้แสงตะวันให้เห็น ทั้งกลิ่นของไอดินที่ลอยโชยขึ้นมาแตะจมูก ของคนที่กำลังนั่งอยู่ในห้องเรียน ติดกับตรงบานหน้าต่างที่เปิดอ้ารับลม และนี่คงจะเป็นสัญญาณเตือนล่วงหน้า ว่าในอีกไม่ช้า ฝนคงจะตกลงมาอย่างหนักเหมือนกับทุก ๆ ครั้งที่เคยผ่านมาสายลมเย็น ๆ ล่องลอยปะทะเข้ากับใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรา ทำให้จิตใจของไก่ฟ้าล่องลอย พลางนึกถึงเรื่องราวรบกวนจิตใจต่าง ๆ นานา ไปเรื่อยเปื่อยและเรื่องที่ทำให้เธอนึกถึงเป็นอันดับแรกคือตั้งแต่วันที่แม่จากไป พ่อแท้ ๆ ของเธอ เสียใจจนผิดผู้ผิดคน ไม่ได้ไปทำการทำงาน เพราะเอาแต่ตามเพื่อนร่วมงานเข้าบ่อน เล่นการพนัน จนหมดเนื้อหมดตัว เงินทองมีเท่าไหร่ ก็หายเข้าไปในบ่อนเท่านั้นแถมยังติดหนี้สินเสี่ยชัยเจ้าของบ่อน เป็นจำนวนเงินห้าล้านอีก เมื่อเป็นหนี้ไม่มีจ่าย เจ้าตัวจึงต้องหาทางหนีเจ้าหนี้หัวซุกหัวซุน ไม่มีใครสามารถตามตัวเจอ ขนาดลูกสาวเพียงคนเดียวอย่างเธอ ยังไม่สามารถติดต่อท่านได้เลย มีเพียงจดหมายที่ท่านเขียนไว้ ด้วยลายมืออยู

เวลาประมาณ 18.00 น.เหมืองขี่รถบิ๊กไบค์เข้ามาในซอยเปลี่ยว ซึ่งซอยนี้เป็นซอยที่ไก่ฟ้าต้องผ่านกลับบ้านทุกวัน ระหว่างนี้สายตาคมได้สังเกตุรอบ ๆ ทางไปด้วย และเห็นว่ามีชายชกรรจ์กลุ่มหนึ่งประมาณสามคน กำลังนั่งอยู่กับรถมอเตอร์ไซค์ข้าง ๆ ทาง นั่งสุมหัวมั่วสุมกันอยู่อย่างนั้น พอพวกมันเห็นพวกเขาผ่านมา พวกมันก็มองตาม "นี่ยัยเอ๋อ เธอจำเป็นต้องผ่านซอยนี้ทุกวันเลยเหรอ""ก็บ้านฉันอยู่ซอยนี้ ไม่ให้ผ่านซอยนี้ แล้วจะให้ผ่านซอยไหนล่ะ"คนถามพลางมองดูกระจกรถด้านหลังไปด้วย อะไรต่าง ๆ ชักจะเป็นเหมือนกันกับที่เขาสงสัยซะแล้วสิ เขาจึงรีบบิดคันเร่งเพิ่มความเร็วของรถมอเตอร์ไซค์ไปอีกเท่าตัว แต่ดูเหมือนว่าพวกมัน ที่กำลังขี่รถมอเตอร์ไซค์ตามหลังมา มันจะเพิ่มความเร็วตามเขาเกือบจะประชิดด้านหลัง แทบจะชนท้ายรถของเขาอยู่รอมร่อ"เธอจับฉันไว้ให้ดี ๆ ล่ะ หรือไม่ก็กอดฉันไว้ให้แน่น ๆ เลย" "แล้วทำไมฉันต้องทำตามที่นายบอกด้วย" "บอกให้ทำก็ทำเถอะน่า ไม่ต้องถามมาก เดี๋ยวก็รู้เอง"ไก่ฟ้าจำต้องทำตามที่เขาบอก สองมือเรียวเลื่อนไปกอดเอวแกร่งไว้อย่างแน่น คนที่ขี่รถก็แอบยิ้มไปด้วยขี่รถไปด้วย ก่อนจะรีบบิดคันเร่ง เพิ่มความเร็วไปอีก แต่พวก

ไก่ฟ้าเดินมาขึ้นรถผ่านสายตาของหนุ่มรุ่นน้อง ที่มองตามหลังเธอทุกย่างก้าวอย่างหน้าเสียดาย เหมืองได้ยินในสิ่งที่ทั้งสองคุยกันทั้งหมด เพราะเขาแอบลดกระจกรถลงมา ตั้งแต่ที่เห็นไอ้หมอนั่น เดินตรงเข้ามาหาเธอแล้ว "เหอะ ฉันกับเธอ เป็นแค่คนรู้จักแค่นั้นเองเหรอ พูดมาได้ โถ่เอ้ย"ทำให้คนที่เปิดประตูเข้ามานั่งในรถ ได้แต่งุนงงกับอาการหงุดหงิดฟึดฟัดที่เป็นอยู่ของเขา คิดว่าเขาคงจะเบื่อที่รอเธอนาน"เอ่อ เฮียเหมืองมารอหนูนานแล้วเหรอคะ""ไม่นาน ฉันพึ่งมาถึง""อ่อ ค่ะ" "เธอกับหมอนั่นน่ะ รู้จักกันนานแล้วเหรอ"ระหว่างที่ออกรถ ถึงแม้ว่าสายตาของเขาจะมองไปยังท้องถนน แต่ก็อดถามเรื่องที่ยังค้างคาใจอยู่ในตอนนี้ไม่ได้"หนูกับน้องเขา พึ่งรู้จักกันเมื่อกี้นี้เองค่ะ เพราะน้องเขาเป็นคนที่เห็นหนูทำสร้อยของเฮียตกทิ้งไว้ในวันนั้น แล้วน้องเขาก็เป็นคนที่เก็บสร้อยมาให้ด้วยค่ะ""จริงเหรอ""จริงสิคะ นี่ไงคะ" ไก่ฟ้านำสร้อยมายื่นให้ตรงหน้าเขา ก่อนที่สายตาคม จะเหลือบมองมาทางสร้อยเล็กน้อย แล้วคว้าเอาสร้อยมาไว้ในกระเป๋าเสื้อช็อปอย่างรวดเร็ว"ได้สร้อยกลับไปแล้ว ทีนี้เฮียจะได้เอาไปให้คนที่เฮียรักไงคะ""ใช่ สร้อยเส้นนี้ฉันจะเอาไปให

ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาถึงในห้องนอนใหญ่ของเขา ร่างเล็กก็ถูกเขาวางลงบนเตียงนอนหนานุ่ม ดวงตาดุจดั่งเหยี่ยวนักล่า ที่กำลังรอเวลาจะตะคลุบเหยื่อ สบสายตากับดวงตาคู่สวย อีกทั้งฝ่ามือหนายังลูบไล้ไปตามสะโพกงามผ่านเนื้อผ้าซาตินของอีกฝ่าย โดยที่ความแข็งขืนของชายหนุ่ม กำลังบดเบียดเข้าหาร่างเล็กด้วยแรงปรารถนาอันแรงกล้า ที่ไม่อาจต้านทานได้"เฮียเหมืองจะทำอะไรเหรอคะ"'เขารู้หรอกน่า ว่าเธอน่าจะรู้ ว่าเขาคิดจะทำอะไรอยู่ แต่ยังแกล้งทำเป็นน่าซื่อตาใสอีก มันน่านักนะ น่าจับขย้ำบนเตียงซะให้เข็ด'"อยากชิม ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าอยากกินเลยล่ะ มันถึงจะถูก"น้ำเสียงกระซิบแหบพร่าข้าง ๆ หู บ่งบอกถึงความต้องการมากล้นของเขาชัดเจนเป็นอย่างดี "แล้วเฮียเหมืองอยากกินอะไรเหรอคะ เดี๋ยวหนูจะไปทำอะไรมาให้กินเดี๋ยวนี้เลยค่ะ" "ไม่ต้องหรอก""ทำไมเหรอคะ"ร่างเล็กกำลังคิดหาหาหนทางออกจากสถานการณ์ชวนหวาบหวาม อย่างที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อน เมื่อเป็นแบบนี้แล้วเธอทำตัวไม่ถูก รู้สึกหายใจหายคอไม่ทั่วท้อง ใจหนึ่งก็อยากจะร้องห้ามเขา ไม่ให้อะไร ๆ เลยเถิดไปมากกว่านี้ แต่อีกใจก็ไม่อาจปฏิเสธปฏิกริยาทางร่างกาย ที่กำลังตอบสนองเขาอยู่ ณ เวลานี้เ

เหมืองกระดกน้ำสีอำพัน แล้วก็พูดคุยกับสายรหัสของเขา ตามประสารุ่นพี่รุ่นน้องที่สนิทสนมกันไปด้วย โดยมีไก่ฟ้าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอนั่งฟังพวกเขาคุยกันอย่างเงียบ ๆ อยู่ในมุมของเธอแต่แล้วระหว่างที่สายตาคมกริบ มองลงไปด้านล่างของผับแห่งนี้ เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งใบหน้าสวยหวาน หนึ่งในกลุ่มแก๊งค์สาวสุดเซ็กซี่ทั้งห้า ผู้หญิงที่สวมชุดเดรสเกาะอกสีดำแสนยั่วยวนคนนี้ กำลังมองขึ้นมาทางนี้เช่นเดียวกัน จะเรียกว่าทางนี้คงไม่ใช่ซะทีเดียว แต่จงใจมองมาทางเขาเลยต่างหาก พร้อมกับยกแก้วเครื่องดื่มสีอำพันในมือขึ้นมา ในเมื่อไม่อยากมองหน้าผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว เขาจึงหลบสายตา แล้วหันไปมองทางอื่นแทน อย่างไม่ชอบใจนัก "นั่นมันนานะนี่นา ใช่ไหมเฮียอิฐ ช่วยผมดูหน่อยสิ" เก๋ามองตามสายตาของเฮียเหมือง"เออว่ะ แล้วทำไมต้องมาเจอกันวันนี้ด้วยวะ""ใครเหรอคะ นานะ" ไก่ฟ้าถามพร้อมทั้งจ้องหน้าเหมืองอย่างไม่วางตา ความรู้สึกของเธอ กำลังบอกถึงอะไรบางอย่าง ที่เหมือนมีอะไรมากกว่านั้น เพียงแต่ต้องการความชัดเจน ให้มากขึ้นกว่านี้เท่านั้นเอง"เอาไงดีเฮีย จะให้ผมเล่าเรื่องน้องนานะ ให้เมียเฮียฟังไหม""ไม่ต้อง เพราะผู้หญิงคนนั้น ไม่ได้มีความสำคั