เฮียเหมืองวิศวะแม่งร้าย ซีรีส์สายรหัสเฮีย

จากท้องฟ้าที่เคยสดใสในช่วงบ่ายคล้อย ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนไปเป็นกลุ่มก้อนเมฆขนาดใหญ่ก้อนสีดำทึบ กำลังตั้งเค้าปกคลุมท้องฟ้าเกือบทั่วทั้งหมด จนแทบไม่หลงเหลือแม้แสงตะวันให้เห็น 

ทั้งกลิ่นของไอดินที่ลอยโชยขึ้นมาแตะจมูก ของคนที่กำลังนั่งอยู่ในห้องเรียน ติดกับตรงบานหน้าต่างที่เปิดอ้ารับลม และนี่คงจะเป็นสัญญาณเตือนล่วงหน้า ว่าในอีกไม่ช้า ฝนคงจะตกลงมาอย่างหนักเหมือนกับทุก ๆ ครั้งที่เคยผ่านมา

สายลมเย็น ๆ ล่องลอยปะทะเข้ากับใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรา ทำให้จิตใจของไก่ฟ้าล่องลอย พลางนึกถึงเรื่องราวรบกวนจิตใจต่าง ๆ นานา ไปเรื่อยเปื่อย

และเรื่องที่ทำให้เธอนึกถึงเป็นอันดับแรกคือตั้งแต่วันที่แม่จากไป พ่อแท้ ๆ ของเธอ เสียใจจนผิดผู้ผิดคน ไม่ได้ไปทำการทำงาน เพราะเอาแต่ตามเพื่อนร่วมงานเข้าบ่อน เล่นการพนัน จนหมดเนื้อหมดตัว เงินทองมีเท่าไหร่ ก็หายเข้าไปในบ่อนเท่านั้น

แถมยังติดหนี้สินเสี่ยชัยเจ้าของบ่อน เป็นจำนวนเงินห้าล้านอีก เมื่อเป็นหนี้ไม่มีจ่าย เจ้าตัวจึงต้องหาทางหนีเจ้าหนี้หัวซุกหัวซุน ไม่มีใครสามารถตามตัวเจอ ขนาดลูกสาวเพียงคนเดียวอย่างเธอ ยังไม่สามารถติดต่อท่านได้เลย มีเพียงจดหมายที่ท่านเขียนไว้ ด้วยลายมืออยู่บนที่นอนในห้องนอนของท่านเท่านั้น ที่เป็นคำตอบของเรื่องทั้งหมด

แล้วสิ่งที่ทำให้คนไม่เคยทำงานอย่างเธอคิดมากนั่นก็คือ ต่อจากนี้ไป จะหาเงินสักก้อนมาจากที่ไหน มาจ่ายค่าเทอมมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งนี้ จำนวนเงินก็ไม่ใช่น้อย ๆ เลย แล้วไหนจะต้องหาเงินส่งเสียตนเองเรียนอีก 

หลังจากเลิกเรียนไก่ฟ้าเดินเหม่อลอยออกมา กระทั่งถึงทางเดิน มาถึงหน้าตึกวิศวะ เม็ดฝนเริ่มโปรยปรายลงมา ตกลงมาอย่างหนักราวกับฟ้ารั่ว กระทบเข้ากับใบหน้าของเธออย่างจัง ถึงแม้ว่าใบหน้าของเธอจะเจ็บแสบดั่งเข็มทิ่มแทงแค่ไหน แต่ก็ไม่เท่ากับใจของเธอ ที่มันพังยับเยิน เพราะขาดที่พึ่งทางอยู่ในช่วงเวลานี้

ปึก!!

"ขอโทษค่ะ"

ด้วยความที่เดินไม่ได้มองสิ่งรอบกายเลยด้วยซ้ำ ทำให้ร่างเล็กซึ่งกำลังเปียกปอนจากน้ำฝน ชนเข้ากับแผงอกแกร่งของใครบางคนอย่างเต็มแรง สติสตางค์ที่เคยเลือนหายไปค่อย ๆ คืนกลับมา ไก่ฟ้าค่อย ๆ เงยหน้ามองบุคคลตรงหน้า และมองตามสายตาคมของชายผู้นี้

ชายร่างสูงยังยืนล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ขายาวสีซีด แล้วยังยืนส่ายหน้าเบา ๆ ไปมา ด้วยท่าทางเบื่อหน่าย เหมือนไม่ได้สนใจโลก ร่างสูง ๆ ยังจะขยับเข้ามาใกล้ ๆ จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย

สายตาแปลก ๆ ที่ชายคนนี้ไล่ระดับสายตามองเธอ ตั้งแต่ต้นคอขาว เลื่อนลงมาถึงช่วงอกอึ๋ม ที่ในตอนนี้ เสื้อนักศึกษาตัวใหญ่ ได้เปียกฝนจนมองทะลุปุโปร่งไปถึงด้านใน แล้วที่สำคัญยังมองเห็นบราสีดำลายลูกไม้ตัวเก่งของเธออีกด้วย

"มองอะไร ไอ้คนลามก"

สองมือเรียวรีบยกขึ้นมาปกปิดสิ่งที่ซ่อนรูปเอาไว้ สองเท้าก็กำลังจะก้าวเดินหนีผู้ชายคนนี้ไปด้วยเช่นกัน แต่ดันเจอเขาขวางทางไว้ ไม่ให้เธอเดินหนีไปไหนได้ 

"เดี๋ยวก่อน" 

"แล้วนายจะมาขวางทางไว้ทำไม หลบไปสิ"

"ไม่หลบ ถ้าขืนปล่อยเธอให้เดินไปแบบนี้แล้วละก็..."  

"อะไรของนาย"

"เดี๋ยวคนที่เขาพบเห็น..." พร้อมกับถอดเสื้อยีนส์แขนยาวสีอ่อน เผยให้เห็นเสื้อช็อปสีแดง แล้วยื่นมาให้

'คณะวิศวะ' ถ้าเดาไม่ผิดนายคนนี้ น่าจะเรียนอยู่คณะวิศวะ แต่ถึงอย่างไรก็ช่างเถอะ คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วในชาตินี้

"เดี๋ยวคนที่พบเห็น จะอุจาดตาเอา เดี๋ยวจะพลันติดตาเขาเอาเปล่า ๆ" 

คิดว่านายนี่จะเป็นสุภาพบุรุษกับเขา แต่ที่แท้แค่เป็นห่วงลูกกะตาคนอื่นเท่านั้นเองเหรอ

"ยัยเอ๋อ" 

"ยัยเอ๋อ"

"ยัยเอ๋อเอ้ย"

ต้องให้เรียกแบบนี้จริง ๆ สินะ ถึงจะหันมาสนใจกัน

"นี่นาย ฉันได้ยินตั้งนานแล้ว จะตะโกนเสียงดังทำไมเนี่ย" 

"ฉันเรียกเธอตั้งนานไม่ได้ยินเอง นึกว่าหูตึง"

"หูตึงบ้านนายสิ ฉันแค่ไม่อยากตอบคนปากเสียอย่างนายเท่านั้นเอง"

"ไม่อยากตอบจริง ๆ เหรอ" 

"ก็ใช่น่ะสิ"

"งั้น...ถ้าไม่อยากให้ฉันเรียกหรือตอบคำถามฉันอีก ก็รีบใส่เสื้อตัวนี้สักทีสิ หรือจะรอให้ฉันใส่ให้"

ในเมื่อไก่ฟ้าไม่ยอมรับเสื้อจากมือของเขาดี ๆ หนุ่มรุ่นพี่เลยถือวิสาสะ คลุมเสื้อให้กับร่างที่กำลังหนาวสั่น จากนั้นเขาคนนี้เหมือนคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ ๆ กระซิบลงไปที่ข้างหูของเธอ

"แล้วฉันจะบอกอะไรให้อีกอย่างนะ ว่าถ้าจะเข้าหาฉัน โดยการอ่อยแบบนี้แล้วละก็ ไม่สำเร็จหรอก"

"หะ"

"ฉันมันเป็นคนที่ไม่ชอบกินไก่ซะด้วยสิ โดยเฉพาะอย่างเธอ ยัยเด็กไก่อ่อน"

"อะไรนะ ตลกแล้ว" ไก่ฟ้ายังงง ๆ กับคำพูดของเขา อย่างเธอเนี่ยนะ จะไปอ่อยเขาตอนไหน ก็มีแต่เขานี่แหละ ที่มาด่าว่าเธอฉอด ๆ ทั้งที่ยังไม่รู้จักตัวตนกันดีเลยด้วยซ้ำ

"หรือว่าไม่จริง ฉันขอเตือนเธอไว้ก่อนเลยแล้วกันนะ ว่าให้เลิกฝันไปซะเถอะ เพราะคนอย่างฉัน ชอบอะไรที่มันแซ่บ ๆ ถึงใจ ไม่ใช่ยัยเด็กอ่อนหัดที่ดูไม่ประสีประสาอะไรเลยอย่างเธอ มันดูจืดชืดเหมือนน้ำเปล่าเกินไป หัดเจียมตัวบ้างซะเถอะ ยัยเฉิ่มเบอะเอ้ย"

"ให้ตายเถอะ นายนี่มัน หลงตัวเองชะมัด คิดว่าหล่อนักหรือไง หน้าอย่างกับปลาบู่ชนเขื่อน" ไก่ฟ้าพึมพำอยู่ในลำคอ แต่ไม่คิดว่าคนตรงหน้า ที่เอาแต่จ้องมองแต่ปากของเธอด้วยใบหน้านิ่ง ๆ นั้น จะได้ยินคำพูดนี้ไปด้วย

"เหอะ ปลาบู่ชนเขื่อนงั้นเหรอ ปลาบู่บ้าอะไรจะหล่ออะไรขนาดนี้"

"นี่นายได้ยินด้วยเหรอ" 

"ทำไมจะไม่ได้ยิน ก็เธอเล่นนินทาฉันเสียงดังต่อหน้าต่อตาซะขนาดนี้ ไม่ได้ยินก็บ้าแล้วมั้ง"

"งั้น ได้ยินก็ได้ยินไปสิ ไม่เห็นสนใจเลย" ไก่ฟ้าทำเป็นไม่สนใจคนตรงหน้า ที่เขาเคืองมากที่สุด คือแทนที่จะมองหน้ากัน แต่ผู้หญิงคนนี้ กลับเลือกหันไปมองทางอื่นแทน ด้วยท่าทางที่ไม่สนใจเขาจริง ๆ ยอมรับว่าผู้หญิงคนนี้เก่งมาก ที่สามารถทำให้เขามีความรู้สึกได้หลากหลาย หลายอารมณ์ในเธอคนเดียว

"เหอะ เธอนี่นะ อย่าให้ได้เจอกันอีกเลย ยัยเฉิ่มเบอะ หรือถ้าต้องเจอกันอีก รับรองว่าฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่" ครั้งต่อไป เขาจะไม่ปล่อยให้เธอมายืนด่าว่ากันฉอด ๆ แบบนี้ได้อีก เพราะเขาจะปิดปากผู้หญิงปากดีคนนี้ด้วย...

"พูดอย่างกับว่า ฉันอยากเจอนายอีกงั้นแหละ" 

ก่อนจะไป ผู้ชายคนนี้ ยังแสะยิ้มด้วยท่าทางกวน ๆ จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถซึ่งอยู่ห่างจากตรงนี้ไม่ไกลเท่าไหร่นัก ในขณะที่สายตาของเธอ มองตามแผ่นหลังของเขา ด้วยความเจ็บใจทุกย่างก้าว

"ชิ คิดว่าฉันอยากเจอคนหน้าปลาดุกอย่างนายมากเลยงั้นเหรอ สาธุ ขออย่าให้ได้เจอกันอีกเลย ผู้ชายเฮงซวยเอ้ย"

 ร่างสูง ๆ เดินมาถึงรถบิ๊กไบค์ของตนเอง ด้วยความอารมณ์ดี ต่างจากคนที่แสดงให้ไก่ฟ้าเห็น ราวกับคนละคน ระหว่างนี้เขาค้นหากุญแจในกระเป๋าเสื้อช็อปและกระเป๋ากางเกงยีนส์ไปด้วย แต่แล้วหายังไง ก็หาไม่พบ แต่จู่ ๆ ก็ดันนึกขึ้นได้ว่า...

"เฮ้ย ทั้งกุญแจรถ ทั้งเกียร์ไม่ได้อยู่ในนี้ หรือว่า..." จะอยู่ในเสื้อยีน ตัวที่เขาพึ่งจะสวมทับเสื้อนักศึกษา ให้กับผู้หญิงปากดีคนนั้นไป

"เหอะ นี่เรายังต้องเจอกับยัยเฉิ่มเบอะอีกแล้วเหรอวะเนี่ย จะบ้าตาย" 

ทุก ๆ วันไก่ฟ้าเดินทางมาเรียน ไปกลับบ้าน ด้วยรถเมล์ประจำทางสายห้า กว่าจะถึงบ้านก็ใช้เวลาประมาณสี่สิบนาทีหลังจากขึ้นรถ เธอเป็นคนที่ไม่ชอบสุงสิงกับใคร ไม่ค่อยมีเพื่อน ตั้งหน้าตั้งตาเรียนอย่างเดียว อนาคตเรื่องการทำงาน ไม่ได้มีจุดมุ่งหมายปลายทางอย่างชัดเจน รู้แค่ว่าต้องเรียนให้จบปริญญาตรีให้ได้ก่อน แล้วค่อยค้นหา ว่าตนเองนั้นอยากทำงานด้านไหนอีกที

ทั้ง ๆ ที่ชอบอยู่เงียบ ๆ มาตลอด แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ ระหว่างเดินไปรอรถประจำทาง ที่ป้ายรถเมย์หน้ามหาวิทยาลัย ไก่ฟ้าไม่รู้ตัวว่าตนเองนั้น พึมพำถึงผู้ชายปากเสียไปตลอดทาง จนกระทั่งนั่งลงตรงที่นั่งป้ายรถเมย์ ก็ยังพูดถึงเขาคนนี้ไม่หยุดปาก

"ทำไมชีวิตนี้ ต้องมาเจอกับคนอย่างไอ้หมอนี่ด้วยนะ ทำไมวันนี้ ต้องมีแต่เรื่องให้ปวดหัวทั้งวัน"