เฮลล์บอย ฮีโร่พันธุ์นรก

ฉันเป็นคนที่ติดตามต้นฉบับของไมค์ มิกโกลา มาตั้งแต่เห็นปก 'Seed of Destruction' คราวแรก แล้วพลังของเฮลล์บอยก็ชัดเจนตั้งแต่เปิดเรื่อง — ความแข็งแกร่งเหนือมนุษย์ ความทนทานของร่างกาย และการฟื้นตัวที่เร็วกว่า คนปกติมาก นักสู้ที่ช่ำชองหลายคนมองว่าเขาเป็นเครื่องจักรทำลายล้าง เพราะขนาดแรงปะทะและการทนเจ็บของเขาทำให้สามารถต่อกรกับปีศาจและสิ่งเหนือธรรมชาติจำนวนมากได้

อีกสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์คือมือขวาที่เป็นหินหรือที่เรียกว่า Right Hand of Doom — มันแข็งแกร่งเกินกว่าจะทำลายได้ง่าย ๆ และเชื่อมโยงกับชะตากรรมระดับจักรวาล นอกจากพละกำลังแล้ว เฮลล์บอยยังมีความสามารถในการรับรู้พลังเวทมนตร์และสิ่งลี้ลับ ซึ่งทำให้เขาแตกต่างจากฮีโร่กล้ามโตธรรมดา ๆ แต่พลังนั้นไม่ได้แปลว่าเขาเป็นอมตะ เวลาที่ตัวละครถูกตะล่อมด้วยเวทมนตร์ระดับสูงหรือพิธีกรรมโบราณ เขาก็ยังได้รับบาดเจ็บหนักได้จริง ๆ

แง่มุมที่ผมชอบคือน้ำหนักทางอารมณ์และปมชะตากรรม — นี่คือจุดอ่อนในเชิงเรื่องเล่า: การถูกคาดหวังว่าจะเป็นกุญแจนำพาวิวรณ์โลกทำให้เขาเผชิญกับการตัดสินใจที่ส่งผลต่อจิตใจ การถูกซุ่มโจมตีด้วยเวทมนตร์ที่เฉพาะทาง หรืออุปกรณ์โบราณที่สามารถควบคุมจิตใจ มักทำให้เฮลล์บอยอยู่ในสถานะอ่อนแอกว่าที่ร่างกายเขาสะท้อนออกมาได้ ในภาพรวม เขาเป็นฮีโร่แบบหนักแน่นที่ยังคงมีขีดจำกัดทั้งทางกายและจิตใจ — นั่นแหละที่ทำให้คนอ่านยังน่าสนใจและเอาใจช่วย

ความทรงจำเกี่ยวกับ 'Hellboy' ของฉันเริ่มต้นจากความรู้สึกว่าตัวละครนี้ทั้งโหดและขี้เล่นในเวลาเดียวกัน — นั่นคงเป็นเหตุผลที่ทำให้เวอร์ชันคลาสสิกของภาพยนตร์ยังคงติดตาอยู่เสมอ

เห็นภาพของผู้ชายในชุดหน้ากากหนัก ๆ ที่ยังมีมุขเสียดสีและท่าทางอบอุ่นแบบเพื่อนบ้าน ทำให้ฉันนึกถึงการแสดงของรอน เพิร์ลแมน ที่รับบท 'Hellboy' ในภาพยนตร์ปี 2004 และภาคต่อปี 2008 นิสัยการเล่นบทของเขาไม่เน้นความรุนแรงเพียงอย่างเดียว แต่เติมความเป็นมนุษย์ให้ปีศาจแดงคนนี้จนรู้สึกผูกพัน การแต่งหน้าจัดเต็มและสไตล์การเคลื่อนไหวของเขาช่วยวางโทนของจักรวาลนั้นไว้ชัดเจน

ถ้าพูดถึงความสำคัญ รอนทำให้ตัวละครนี้กลายเป็นไอคอนที่แฟน ๆ จดจำได้ นอกจากการแสดงที่เข้าถึงอารมณ์แล้ว เขายังทำให้ฉากแอ็กชัน ฉากเฮฮา และมุมซึ้ง ๆ ผสมผสานกันได้อย่างลงตัว เหมือนกับว่ามีคนที่รู้ว่าตัวละครต้องเป็นแบบไหนทั้งในบทและในจิตวิญญาณ ผลงานของเขาทำให้ฉันยังอยากกลับไปดูซ้ำอยู่บ่อย ๆ

พอเริ่มดู 'เฮลล์บอย 2 ฮีโร่พันธุ์นรก' ฉันรู้สึกว่าทีมผู้สร้างตั้งใจเล่นใหญ่กับความเป็นเทพนิยายมืดเหมือนหนังสือนิทานที่ถูกบิดรูป และคนที่ดึงเรื่องราวไปข้างหน้ามากที่สุดกลับไม่ใช่ปีศาจอย่างเฮลล์บอย แต่เป็นความตั้งใจของตัวร้ายหลักอย่างเจ้าชายนูอาดา (Prince Nuada) ที่มีเป้าหมายชัดเจนและเยือกเย็นจนทำให้ฉากสู้กลับมีความหมายกว่าแค่บู๊ระห่ำ

เจ้าชายนูอาดาเป็นผู้นำกลุ่มสิ่งมีชีวิตในตำนาน เขาเชื่อว่ามนุษย์ทำลายสมดุลของโลกจนเวทมนตร์ถูกเบียดหายไป เป้าหมายของเขาคือตื่นกองทัพโบราณที่เรียกว่า 'Golden Army' ขึ้นมาเพื่อกำจัดอิทธิพลของมนุษย์และคืนสถานะเดิมให้แก่ธรรมชาติ วิธีการของเขาไม่ใช่การล้มแบบไร้เหตุผล แต่เป็นการรวบรวมชิ้นส่วนโบราณและใช้ความรนแค้นทางประวัติศาสตร์เป็นเหตุผลในการกระทำ ทำให้เขาดูเป็นนักปฏิวัติสุดโหดมากกว่าจะเป็นวายร้ายสติแตก

ฉันชอบมุมที่หนังให้กับคนดูได้เห็นทั้งเหตุผลและความโหดของนูอาดาพร้อมกัน เขาไม่ได้หวือหวาด้วยบทพูด แต่การกระทำ เช่น การวางแผน การใช้เทคโนโลยีและของโบราณร่วมกัน แสดงให้เห็นว่าความมั่นใจในอุดมการณ์สามารถทำลายจริยธรรมได้หมด และเมื่อเฮลล์บอยต้องเผชิญหน้ากับสิ่งนั้น ความขัดแย้งจึงไม่ใช่แค่การต่อสู้ของพลัง แต่เป็นการต่อสู้ของค่านิยมด้วย นี่คือเหตุผลที่ฉันมองว่าเจ้าชายนูอาดาเป็นตัวร้ายที่ทรงพลัง — เพราะเขาทำให้คำถามทางศีลธรรมของหนังหนักขึ้นแทนที่จะเป็นแค่ศัตรูที่ต้องแพ้ไปเท่านั้น มองจากมุมนี้แล้วฉากสุดท้ายของหนังมีแรงกระทบมากขึ้นและทิ้งความคิดให้ย้อนกลับมาคุยกันหลังปิดเครดิตแบบที่หนังเทพนิยายสมัยใหม่ดีๆ ควรทำ

ฉากเปิดของ 'เฮลล์บอย' พุ่งเข้ามาเหมือนการตอกหมุดย้ำว่านี่ไม่ใช่แค่หนังฮีโร่ธรรมดา แต่เป็นนิทานมืดที่ถูกพ่นสีเลือดและปืนใหญ่

ฉากที่เปิดด้วยพิธีลึกลับของพวกนาซีและราสปูตินไม่ได้แค่ให้ที่มาของตัวละคร แต่ยังวางฐานของธีมหลักอย่างชัดเจน: การพยายามใช้พลังเหนือธรรมชาติเพื่อควบคุมชะตากรรมและความล้มเหลวของมนุษย์เมื่อเผชิญกับความโลภทางอำนาจ ผมรู้สึกได้ถึงความตั้งใจของผู้กำกับที่ต้องการให้เราเห็นว่าสงครามและอุดมการณ์สุดโต่งคือแหล่งกำเนิดความชั่วร้ายระดับมหภาค ที่แฝงตัวมาในรูปของพิธีกรรมและการทดลอง

อีกชั้นหนึ่งฉากเปิดย้ำเรื่องการเป็นคนนอกของเฮลล์บอย — เด็กที่มาจากพิธีกรรม ความเป็นปีศาจแต่มาพร้อมกับความบริสุทธิ์บางอย่าง มันเป็นการตั้งคำถามเรื่องกำเนิด versus การเลี้ยงดู เฮลล์บอยถูกวางไว้กลางระหว่างโชคชะตาที่ถูกกำหนดมาแต่กำเนิดกับความเป็นไปได้ในการเลือกเส้นทางเอง ฉากเปิดทำให้ฉันคิดถึงวิธีการเล่าเรื่องแบบเทพนิยายสมัยใหม่ ที่ใช้ภาพและสัญลักษณ์มากกว่าคำพูดเพื่อวางกรอบอารมณ์และความคาดหวังของผู้ชม เหมือนงานของผู้กำกับอย่าง 'Pan's Labyrinth' ที่ใช้โลกแฟนตาซีเป็นกระจกสะท้อนความโหดร้ายของโลกจริง ฉากเปิดของ 'เฮลล์บอย' จึงไม่เพียงเริ่มเรื่อง แต่ประกาศจิตวิญญาณของหนังอย่างหนักแน่น

เล่าแบบตรงๆ ผมมองว่า 'เฮลล์บอย 2 ฮีโร่พันธุ์นรก' เป็นงานที่ยึดแกนตัวละครและธีมจากคอมิกของไมค์ มิกโนลา แต่ขยายโลกด้วยไอเดียใหม่ๆ ที่เหมาะกับภาษาภาพยนตร์มากกว่า

ในด้านที่เชื่อมโยงตรงที่สุดคือคาแรกเตอร์หลักและองค์ประกอบสำคัญจากต้นฉบับ: ฮีโร่สีแดงที่มี 'Right Hand of Doom' เป็นสัญลักษณ์ของชะตากรรม, องค์กรวิจัยสิ่งเหนือธรรมชาติแบบ B.P.R.D., และเพื่อนร่วมทีมอย่าง Abe Sapien กับ Liz Sherman — เหล่านี้มาจากคอมิกและยังคงรักษาบริบทความสัมพันธ์และหน้าที่ของตัวละครไว้อย่างชัดเจน การตั้งคำถามเรื่องชะตากรรมของฮีโร่ และความเป็นมนุษย์ท่ามกลางสิ่งลี้ลับ เป็นธีมที่คอมิกถ่ายทอดมาได้ดี และภาพยนตร์ก็หยิบขึ้นมาเป็นแกนหลักของเรื่องได้อย่างเข้าใจ

แต่ส่วนที่เดล โทโรใส่เข้ามาเองค่อนข้างเยอะ ได้แก่ตัวร้ายแบบ Prince Nuada และคอนเซ็ปต์ของ 'กองทัพทองคำ' ที่กลายเป็นจุดไคลแม็กซ์เฉพาะของหนัง ซึ่งไม่ได้ยกมาเป็นฉบับตรงๆ จากมิกโนลาแทบทันที ดังนั้นภาพยนตร์จะเป็นการผสมผสาน: ยกเอาองค์ประกอบบรรยากาศ ธีม และคาแรกเตอร์จากคอมิก มาผนวกกับโทนที่เป็นของเดล โทโร—เต็มไปด้วยความแฟนตาซีแบบเทพนิยายและการออกแบบมอนสเตอร์ที่เป็นเอกลักษณ์ การออกแบบภาพและเงาในหนังยังตั้งใจสื่อถึงสไตล์มิกโนลาโดยตรง เช่น การใช้เงาจัด โครงร่างหนาๆ และองค์ประกอบกอธิกที่ทำให้คนอ่านคอมิกยิ้มเห็นความคุ้นเคยได้

สรุปคือมันไม่ใช่การแปลงานคอมิกแบบตัวต่อตัว แต่เป็นการหยิบแกนที่ดีที่สุดของคอมิกมาใช้: ตัวละคร ความขัดแย้งภายใน และโลกที่เต็มไปด้วยตำนาน แล้วเติมรายละเอียดแบบภาพยนตร์เข้าไป ทำให้คนที่อ่านคอมิกรู้สึกว่าโลกเดียวกัน แต่มีมุมมองใหม่ๆ ให้ได้ตื่นเต้น — นี่แหละคือเหตุผลที่ผมยังชอบดูมันซ้ำๆ แม้จะต่างจากหนังสืออยู่บ้าง

บอกตรงๆว่า 'เฮลล์บอย 2 ฮีโร่พันธุ์นรก' ไม่มีฉากหลังเครดิตแบบสติงเกอร์ที่เหมือนหนังจักรวาลซูเปอร์ฮีโร่ยุคใหม่ให้รอชมกันอย่างจงใจ แต่ผมยังชอบนั่งดูเครดิตจนจบเพราะมันเป็นคลังภาพและความคิดสร้างสรรค์ของทีมงานที่เล่าเรื่องแบบเงียบ ๆ ได้ดี

ตอนดูรอบโรงครั้งแรก ผมตั้งใจดูทุกเฟรมในเครดิตและสังเกตว่ามีภาพคอนเซ็ปต์อาร์ต แผ่นสตอรีบอร์ด และภาพสเก็ตช์ของสิ่งมีชีวิตรวมทั้งหุ่นยนต์ในกองทัพทองคำ (Golden Army) ถูกสอดแทรกมาเป็นระยะ ๆ เพลงประกอบของ 'Danny Elfman' กำกับอารมณ์ให้เครดิตไม่น่าเบื่อ โดยเฉพาะในส่วนที่โชว์ชื่อทีมงานฝ่ายเมคอัพ อนิเมชั่น และการสร้างหุ่น ซึ่งแฟนงานฝีมือจะดูเพื่อจับรายละเอียดว่าฉากไหนใช้แอนิเมทจริงหรือใช้สกริปและเทคนิค practical effects มากกว่า CGI

ผมยังคิดว่าเวอร์ชันบ้านแบบดีวีดี/บลูเรย์ได้เติมเต็มความอยากรู้ของคนดูด้วยการใส่ซีนตัดออก เบื้องหลังการสร้าง และคอมเมนทารีของผู้กำกับ ซึ่งทำให้ความรู้สึกเหมือนมีตอนต่อหรือฉากแยกย่อย ๆ เพิ่มขึ้น ถึงจะไม่ใช่สติงเกอร์หลังเครดิตแบบที่คนยุคนี้คาดหวัง แต่การดูโบนัสฟีเจอร์ก็เหมือนการหาอีสเตอร์เอ้ก — ได้เห็นโมเดลของคาแรกเตอร์ รายชื่อตัวละครที่ตัดออก และเบื้องหลังงานออกแบบเครื่องแต่งกาย ถ้าคุณชอบรายละเอียดงานโปรดักชัน แนะนำให้เตรียมใจดูเครดิตและกดเล่นฟีเจอร์พิเศษต่อทันที เพราะสิ่งเล็ก ๆ เหล่านั้นมักเป็นของดีที่ทำให้หนังเรื่องนี้น่าคุยกันต่อไป

พอเข้าหนังมานาทีแรก ฉันรู้สึกว่าทีมผู้สร้างตั้งใจจะเดินออกจากโทนคอมมิก-ตลกของเวอร์ชันก่อนหน้าแล้วพาไปทางมืดและดิบมากกว่าเดิม

ในแง่ของนักแสดงหลัก รายชื่อสำคัญที่ต้องจดไว้คือ David Harbour รับบทเป็น Hellboy (หรือ Anung Un Rama) ซึ่งเป็นตัวละครหลักที่ทั้งอารมณ์ขันแบบห้วน ๆ และความเจ็บปวดภายในทำให้บทนี้มีมิติ, Milla Jovovich เป็น Nimue หรือที่รู้จักในชื่อ 'The Blood Queen' ซึ่งเธอถ่ายทอดความน่ากลัวและเสน่ห์ของตัวร้ายได้ชัดเจน, Ian McShane รับบทเป็น Professor Trevor Bruttenholm (ที่ทีมมักเรียกว่า Broom) ผู้เป็นที่ปรึกษาและบิดาทางจิตใจให้กับ Hellboy

เพิ่มเติมที่ไม่ควรมองข้ามคือ Sasha Lane รับบทเป็น Alice Monaghan ที่เป็นตัวเชื่อมระหว่างโลกมนุษย์กับสิ่งลี้ลับ และ Daniel Dae Kim รับบท Major Ben Daimio เจ้าหน้าที่ทหารที่มีภูมิหลังซับซ้อน ทั้งหมดนี้คือแกนหลักของ 'Hellboy' เวอร์ชัน 2019 ที่ฉันยังชอบดูซ้ำอยู่ เหมือนกับเวลาที่เห็น David Harbour ในบทอื่น ๆ อย่างใน 'Stranger Things' ที่ทำให้พลังการแสดงของเขาชัดเจนขึ้นอีกระดับ

เสียงวิจารณ์โดยรวมชื่นชมการแสดงของ Ron Perlman ใน 'เฮลล์บอย ฮีโร่พันธุ์นรก' อย่างชัดเจน จากมุมมองของคนดูที่ชอบรายละเอียดทางอารมณ์ ผมเห็นว่าความโดดเด่นของเขาไม่ใช่แค่หน้าตากับเครื่องแต่งกายเท่านั้น แต่เป็นการส่งผ่านอารมณ์ใต้หน้ากากที่ทำให้ตัวละครมีชีวิต

การแสดงของ Perlman ได้รับคำชมเพราะเขาสามารถบาลานซ์ระหว่างความเป็นฮีโร่ที่เกรี้ยวกราดกับความอ่อนโยนภายในได้อย่างกลมกลืน เทคนิคการใช้เสียง น้ำหนักคำพูด และการแสดงทางกายช่วยให้คนเชื่อในความเป็นมนุษย์ของตัวละคร ถึงแม้จะถูกหุ้มด้วยโปรสเธติกหนา ๆ ก็ตาม

เมื่อมองย้อนกลับ ผมมักนึกถึงฉากที่แสดงถึงความขัดแย้งภายในของตัวละคร ซึ่งเป็นเหตุผลหลักที่นักวิจารณ์ยกให้การแสดงของเขาเป็นหัวใจสำคัญของหนัง — ไม่ใช่เพียงภาพลักษณ์ แต่เป็นความสามารถในการถ่ายทอดความซับซ้อนทางอารมณ์

การกลับไปอ่านต้นฉบับของ 'Hellboy' กับการดูภาพยนตร์ 'เฮลล์บอย ฮีโร่พันธุ์นรก' ทำให้ผมเห็นช่องว่างระหว่างอารมณ์กับการเล่าเรื่องอย่างชัดเจน

ต้นฉบับของ 'Hellboy' ของไมค์ มิกโกลา มักจะเดินเรื่องแบบนิทานสยองผสมตำนานท้องถิ่น เหตุการณ์ใน 'Seed of Destruction' หรือเรื่องสั้นต่างๆ มักเน้นบรรยากาศหม่น การออกแบบคอมโพสท์ภาพที่ใช้เงาและพื้นที่ว่างมากกว่าการเปิดเผยข้อมูลทั้งหมด ตัวละครอย่างเฮลล์บอยในหนังสือเป็นคนที่ขรึม แต่มีความขี้เล่นในจังหวะที่เหมาะเจาะ บทสนทนามักสั้น กระชับ และชวนให้รู้สึกถึงความเหงาและชะตากรรมมากกว่าความฮีโร่เชิงแอ็กชัน

ภาพยนตร์ของกีเยร์โม เดล โตโรนำเสนอสไตล์ที่ต่างออกไปอย่างตั้งใจ หนังขยายองค์ประกอบภาพยนตร์ บทโรแมนซ์ระหว่างเฮลล์บอยกับลิซถูกจัดวางให้เป็นแกนอารมณ์ สเปเชียลเอฟเฟกต์และฉากบู๊กลายเป็นจุดขาย ทำให้จังหวะความรู้สึกเปลี่ยนไปจากต้นฉบับ หนังยังตีความราสปูตินและองค์ประกอบนาซี-โอลด์เวิร์ลด์ให้ชัดเจนขึ้นเพื่อสร้างความเข้าใจง่ายให้คนดูใหม่ แทนที่จะเก็บความลี้ลับไว้เหมือนในคอมมิค

สรุปแบบไม่เป็นทางการก็คือ ผมชอบทั้งสองแบบเพราะแต่ละรูปแบบมีจุดแข็งต่างกัน ถาต้องเลือกว่าชอบความลึกลับแบบค่อยเป็นค่อยไปกับศิลปะที่เป็นเอกลักษณ์หรือการเล่าเรื่องที่เข้าถึงง่ายและเต็มไปด้วยฉากเร้าใจ ก็ขึ้นกับอารมณ์ขณะนั้นของผมมากกว่า